Ik had nog nooit gehoord van The Riftbreaker. Het resultaat? Een aangename verrassing. Dat klinkt misschien vreemd wanneer je naar het pakket kijkt, want alles aan deze Complete Pack straalt uit dat EXOR Studios hier al 5 jaar met veel zorg aan heeft gebouwd. Mijn eerste indruk was vooral eentje van verbazing. Hoe heb ik hier nog nooit van gehoord? Dit is een game die je verrassend snel meezuigt in een bijzonder verslavende lus van bouwen, verdedigen, verkennen en zelf mee het slagveld op trekken. The Riftbreaker is op papier een mengeling van stadsbouwer, tower defense en twin-stick actieshooter, maar in de praktijk voelt het vooral als een spel dat heel goed begrijpt hoe het spelers stap voor stap moet binnen trekken. Je begint klein, met een paar eenvoudige systemen en een duidelijk doel, en voor je het weet ben je volledig verdiept in productie, energie, verdediging, onderzoek en bevoorrading. Het knappe is dat het nooit droog of afstandelijk wordt, omdat je als speler ook gewoon zelf midden in de actie staat. Voor deze review ga ik aan de slag met de Complete pack-editie, ter voorbereiding van de release van de gratis World Expansion IV-update. Deze bundel bevat de hoofdgame en alle beschikbare uitbreidingen.
The Riftbreaker speelt zich af op Galatea 37, een verre planeet aan de rand van de Melkweg, waar kapitein Ashley S. Nowak heen wordt gestuurd om er een basis uit te bouwen die uiteindelijk een stabiele terugverbinding met de aarde mogelijk moet maken. Ashley is niet zomaar een wetenschapper of soldaat, maar een combinatie van beide, verpakt in een zware mech die ze zelf 'Mr. Riggs' noemt. Dat geeft de game meteen een leuke insteek, want je bent hier niet gewoon bezig met abstracte gebouwen in een leeg speelveld neer te zetten. Je bent op vijandig terrein aanwezig, in een onbekende wereld vol agressieve levensvormen, vreemde biomes en natuurlijke gevaren. Ashley en Mr. Riggs zorgen samen voor een aangename dynamiek die de campagne wat persoonlijkheid meegeeft, terwijl de verschillende regio’s en opdrachten de planeet gaandeweg meer karakter geven. Je trekt immers niet door één saai speelveld, maar bouwt verspreid over meerdere gebieden aan een groter geheel, telkens met andere omstandigheden en andere noden. Daardoor krijgt de campagne meer het gevoel van een expeditie dan van een reeks losse missies. Het helpt ook dat de setting goed aansluit bij de kern van de game. Een verre wereld vol grondstoffen, lokale uitvalsbases, gevaarlijke fauna en extreme weersomstandigheden is bijna de perfecte kapstok voor een spel waarin logistiek, verdediging en terreincontrole centraal staan. Zelfs wanneer het verhaal zelf niet de absolute hoofdrol opeist, zorgt de setting er wel voor dat alles wat je doet logisch en samenhangend aanvoelt.
Het is ook die mix van genres die het spel zo aangenaam maakt om urenlang te blijven spelen. Het stadsbouwgedeelte geeft voldoening omdat je basis stap voor stap evolueert van een kwetsbare nederzetting naar een zwaar bewaakt industrieel monster. Het tower defense-stuk zorgt dan weer voor spanning, omdat elke aanval een test is van alles wat je voordien hebt klaargezet. En dan is er nog het directe actiecomponent, waarbij je met Ashley en Mr. Riggs zelf actief over het slagveld scheurt, vijanden neermaait en bijspringt waar de verdediging het moeilijk krijgt. Dat doet soms denken aan de charme van oude Warcraft III 'custom maps'. Alleen is dit natuurlijk veel groter, vlotter en ambitieuzer uitgewerkt. Je bent niet enkel een passieve planner die afwacht of de opstelling werkt, maar ook een actieve factor binnen je eigen verdedigingslinie. Dat geeft een enorme energie aan elk gevecht. Bovendien houdt het de rustige bouwmomenten en de hectische gevechten mooi in balans. De ene keer ben je rustig je productie aan het optimaliseren, de volgende keer loop je met een zware vuurstroom een gat in de muur dicht te knallen terwijl overal alarmen afgaan. Die afwisseling maakt The Riftbreaker veel levendiger dan een klassieke stadsbouwer, terwijl de onderliggende systemen wel genoeg diepgang hebben om strategieliefhebbers tevreden te houden. Op pc komt dat allemaal ook nog eens uitstekend tot zijn recht, omdat de besturing vlot reageert en het overzicht in de drukste momenten verrassend goed bewaard blijft. De game ondersteunt intussen bovendien ook online co-op voor vier spelers en kreeg de voorbije jaren meerdere grote verbeteringen en optimalisaties, die een al steengoede game alleen maar beter gemaakt hebben.
De Complete Pack is meer dan zomaar de hoofdgame met een strik rond. Officieel krijg je hier de basisgame, de drie verhalende uitbreidingen en de soundtrack in één pakket. Die extra’s geven het geheel ook echt meerwaarde. Metal Terror, Into The Dark en Heart of the Swamp bouwen elk verder op de campagne met een nieuw gebied, nieuwe dreigingen, extra technologieën en een eigen sfeer, terwijl de soundtrack vooral een leuke bonus is voor spelers die de muziek ook buiten het spel willen meenemen. Into The Dark sleurt je de ondergrond in, naar een enorm grottenstelsel vol rijkdom maar ook gevaar, Heart of the Swamp laat je een schimmelrijk moeras induiken met zijn eigen ecologische en gameplaymatige accenten, en Metal Terror voegt opnieuw een nieuwe zone met nieuwe vijanden en uitrusting toe. Geen van die uitbreidingen voelt als overbodige vulling. Ze sluiten netjes aan bij wat de basisgame al goed doet, namelijk bestaande systemen in een andere context plaatsen zodat je opnieuw moet nadenken over hoe je bouwt, verdedigt en prioriteiten legt. Afzonderlijk waren dit misschien niet de meest spectaculaire dlc’s qua content, maar gebundeld is het echt wel een stevige uitbereiding op de base game.
Minstens even belangrijk is dat The Riftbreaker op pc gewoon goed draait. En dat is bij dit soort game geen detail, want wanneer je tientallen gebouwen, zware vijandelijke aanvallen, allerlei effecten en complexe bevoorrading tegelijk op het scherm zet, valt een slecht engine extra hard op. Hier had ik gelukkig vooral het gevoel dat alles netjes en vlot bleef lopen, wat perfect aansluit bij de officiële focus op optimalisaties en verbeteringen die de pc-versie de voorbije jaren kreeg.
The Riftbreaker speelt zich af op Galatea 37, een verre planeet aan de rand van de Melkweg, waar kapitein Ashley S. Nowak heen wordt gestuurd om er een basis uit te bouwen die uiteindelijk een stabiele terugverbinding met de aarde mogelijk moet maken. Ashley is niet zomaar een wetenschapper of soldaat, maar een combinatie van beide, verpakt in een zware mech die ze zelf 'Mr. Riggs' noemt. Dat geeft de game meteen een leuke insteek, want je bent hier niet gewoon bezig met abstracte gebouwen in een leeg speelveld neer te zetten. Je bent op vijandig terrein aanwezig, in een onbekende wereld vol agressieve levensvormen, vreemde biomes en natuurlijke gevaren. Ashley en Mr. Riggs zorgen samen voor een aangename dynamiek die de campagne wat persoonlijkheid meegeeft, terwijl de verschillende regio’s en opdrachten de planeet gaandeweg meer karakter geven. Je trekt immers niet door één saai speelveld, maar bouwt verspreid over meerdere gebieden aan een groter geheel, telkens met andere omstandigheden en andere noden. Daardoor krijgt de campagne meer het gevoel van een expeditie dan van een reeks losse missies. Het helpt ook dat de setting goed aansluit bij de kern van de game. Een verre wereld vol grondstoffen, lokale uitvalsbases, gevaarlijke fauna en extreme weersomstandigheden is bijna de perfecte kapstok voor een spel waarin logistiek, verdediging en terreincontrole centraal staan. Zelfs wanneer het verhaal zelf niet de absolute hoofdrol opeist, zorgt de setting er wel voor dat alles wat je doet logisch en samenhangend aanvoelt.
Waar strategie en actie in elkaar overvloeien
De grootste troef van The Riftbreaker is zonder twijfel hoe toegankelijk het allemaal begint, en hoe slim het daarna verder open plooit. In de eerste uren krijg je een stevige, maar duidelijke kennismaking met de basis: grondstoffen verzamelen, energie opwekken, gebouwen neerzetten, muren trekken, torens plaatsen en tussendoor zelf het geweer bovenhalen wanneer een zwerm buitenaardse beesten je infrastructuur komt lastigvallen. Die opbouw werkt uitstekend, omdat de game je nooit meteen verdrinkt in twintig menu’s en dertig systemen tegelijk. De tutorial is goed, legt de belangrijkste principes helder uit en zorgt ervoor dat je zonder veel frustratie vertrekt. Alleen zijn er bepaalde onderdelen die net iets beter hadden gekund. Vooral zaken zoals leidingen leggen mochten iets duidelijker worden uitgelegd, omdat dat soort praktische infrastructuur later veel belangrijker wordt dan je in het begin misschien verwacht. Toch blijft de algemene leercurve bijzonder sterk. Wat eerst aanvoelt als een vrij laagdrempelige mengeling van bouwen en verdedigen, groeit langzaam uit tot een behoorlijk uitgebreide machine waarin elk onderdeel invloed heeft op een ander. Nieuwe wapens, onderzoek, productiegebouwen, bevoorradingslijnen, lokale buitenposten en steeds zwaardere vijandelijke aanvallen zorgen ervoor dat je voortdurend keuzes moet maken, maar zelden het gevoel krijgt dat het spel je plots een diploma industrieel ingenieur vraagt. Precies daar blinkt The Riftbreaker in uit.Het is ook die mix van genres die het spel zo aangenaam maakt om urenlang te blijven spelen. Het stadsbouwgedeelte geeft voldoening omdat je basis stap voor stap evolueert van een kwetsbare nederzetting naar een zwaar bewaakt industrieel monster. Het tower defense-stuk zorgt dan weer voor spanning, omdat elke aanval een test is van alles wat je voordien hebt klaargezet. En dan is er nog het directe actiecomponent, waarbij je met Ashley en Mr. Riggs zelf actief over het slagveld scheurt, vijanden neermaait en bijspringt waar de verdediging het moeilijk krijgt. Dat doet soms denken aan de charme van oude Warcraft III 'custom maps'. Alleen is dit natuurlijk veel groter, vlotter en ambitieuzer uitgewerkt. Je bent niet enkel een passieve planner die afwacht of de opstelling werkt, maar ook een actieve factor binnen je eigen verdedigingslinie. Dat geeft een enorme energie aan elk gevecht. Bovendien houdt het de rustige bouwmomenten en de hectische gevechten mooi in balans. De ene keer ben je rustig je productie aan het optimaliseren, de volgende keer loop je met een zware vuurstroom een gat in de muur dicht te knallen terwijl overal alarmen afgaan. Die afwisseling maakt The Riftbreaker veel levendiger dan een klassieke stadsbouwer, terwijl de onderliggende systemen wel genoeg diepgang hebben om strategieliefhebbers tevreden te houden. Op pc komt dat allemaal ook nog eens uitstekend tot zijn recht, omdat de besturing vlot reageert en het overzicht in de drukste momenten verrassend goed bewaard blijft. De game ondersteunt intussen bovendien ook online co-op voor vier spelers en kreeg de voorbije jaren meerdere grote verbeteringen en optimalisaties, die een al steengoede game alleen maar beter gemaakt hebben.
Uitgebreid, maar geen doctoraat nodig om je weg te vinden
Hoe langer je speelt hoe meer je merkt dat het geen verzameling losse ideeën zijn die toevallig naast elkaar bestaan, maar een spel waarin bijna alles elkaar versterkt. Het bouwen geeft betekenis aan de gevechten, de gevechten geven druk aan je logistiek, en de logistiek zorgt ervoor dat je volgende verkenningstocht of volgende verdedigingsgolf anders aanpakt dan de vorige. Zelfs wanneer de game complexer wordt, bewaart ze voldoende ritme om je betrokken te houden. Je bent bijna voortdurend met iets bezig dat concreet resultaat oplevert: een nieuwe energiebron, een beter verdedigd knelpunt, een sterkere wapenmodule of een extra uitvalsbasis in een moeilijk bioom. Daardoor voelt vooruitgang hier tastbaar aan. Je ziet ze letterlijk groeien op je scherm. Het is ook een van die zeldzame games die heel goed begrijpt dat diepgang niet hetzelfde is als nodeloos ingewikkeld doen. The Riftbreaker wordt almaar uitgebreider, maar zelden vermoeiend. Dat is een kwaliteit die veel grotere namen in dit genre nog altijd niet onder de knie hebben. Ik ben zelf geen grote RTS-fan omdat ik games met veel macro-elementen moeilijk vind, maar dit is hier zeker niet het geval. Je moet geen units managen, gewoon een gebouw neerploffen, zorgen dat het aan mekaar hangt, en voor de rest is het automatische piloot.The Riftbreaker bewijst dat complexiteit niet ingewikkeld hoeft aan te voelen om toch enorm veel voldoening te geven
De Complete Pack is meer dan zomaar de hoofdgame met een strik rond. Officieel krijg je hier de basisgame, de drie verhalende uitbreidingen en de soundtrack in één pakket. Die extra’s geven het geheel ook echt meerwaarde. Metal Terror, Into The Dark en Heart of the Swamp bouwen elk verder op de campagne met een nieuw gebied, nieuwe dreigingen, extra technologieën en een eigen sfeer, terwijl de soundtrack vooral een leuke bonus is voor spelers die de muziek ook buiten het spel willen meenemen. Into The Dark sleurt je de ondergrond in, naar een enorm grottenstelsel vol rijkdom maar ook gevaar, Heart of the Swamp laat je een schimmelrijk moeras induiken met zijn eigen ecologische en gameplaymatige accenten, en Metal Terror voegt opnieuw een nieuwe zone met nieuwe vijanden en uitrusting toe. Geen van die uitbreidingen voelt als overbodige vulling. Ze sluiten netjes aan bij wat de basisgame al goed doet, namelijk bestaande systemen in een andere context plaatsen zodat je opnieuw moet nadenken over hoe je bouwt, verdedigt en prioriteiten legt. Afzonderlijk waren dit misschien niet de meest spectaculaire dlc’s qua content, maar gebundeld is het echt wel een stevige uitbereiding op de base game.
Veel spektakel voor een scherpe prijs
Audiovisueel heeft The Riftbreaker misschien niet de prestige-uitstraling van de duurste Triple A-games, maar het is wel een bijzonder aantrekkelijke game om naar te kijken. De wereld van Galatea 37 zit vol kleur, beweging en detail, zonder dat het scherm ooit één grote onleesbare soep wordt. Dat is vooral belangrijk tijdens grote aanvallen, wanneer muren, torens, projectielen, explosies en zwermen vijanden tegelijk je aandacht vragen. De game slaagt er knap in om die chaos spectaculair te laten ogen en toch bruikbaar te houden. Ook de effecten van verschillende wapens geven de gevechten net genoeg flair om telkens weer voldoening te geven. Je voelt dat EXOR Studios goed begrijpt hoe belangrijk visuele feedback is in een spel als dit. Een stevige torenlinie moet er krachtig uitzien, een doorbraak moet er gevaarlijk uitzien, en een salvo uit je mech moet genoeg impact hebben om je letterlijk zin te geven om nog wat langer op het slagveld te blijven rondlopen. Daarnaast helpt de presentatie ook gewoon om van je basis iets eigens te maken. Wanneer een simpele startpost langzaam uitgroeit tot een volwaardig netwerk van verdediging, energie en industrie, dan geeft de game je voldoende visuele beloning om daar trots op te zijn.Minstens even belangrijk is dat The Riftbreaker op pc gewoon goed draait. En dat is bij dit soort game geen detail, want wanneer je tientallen gebouwen, zware vijandelijke aanvallen, allerlei effecten en complexe bevoorrading tegelijk op het scherm zet, valt een slecht engine extra hard op. Hier had ik gelukkig vooral het gevoel dat alles netjes en vlot bleef lopen, wat perfect aansluit bij de officiële focus op optimalisaties en verbeteringen die de pc-versie de voorbije jaren kreeg.
Conclusie
The Riftbreaker Complete Pack is een heerlijke verrassing die toegankelijke gameplay koppelt aan opvallend veel diepgang, zonder ooit nodeloos ingewikkeld te worden. De mix van bouwen, verdedigen en zelf mee knokken werkt bijzonder goed, terwijl de extra uitbreidingen en de co-op modus ervoor zorgen dat je hier absurd veel waar voor je geld krijgt. Een paar kleine schoonheidsfoutjes houden dit pakket niet tegen om uit te groeien tot een bijzonder sterke aanrader voor iedereen die zijn strategie graag met wat explosies afkruidt.
Pro
- Enorm verslavend
- Veel content
- Multiplayer toevoeging maakt het spel echt af
Con
- Weinig uitleg rond bepaalde mechanics
- Voor consolespelers kon de user interface wat beter in de menu's
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
18 juli 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- RPG
- Strategy
Ontwikkelaar
- EXOR Studios
Uitgever
- EXOR Studios
- Surefire.Games
