Na 31 uur, 93 procent voltooiing en alle bazen verslagen, kan ik zonder aarzelen zeggen dat GRIME II me volledig heeft opgeslorpt. Ik speelde op de PlayStation 5 Pro, en inhoudelijk levert dit vervolg een van de meest indrukwekkende metroidvania's van het jaar af: een groteske kunstwereld vol geheimen, stevige gevechten en bazen die je in ware soulslike-stijl enkele tientallen keren mag proberen voor je er voorbij geraakt.
Het sterkste wapen van GRIME II is zonder twijfel zijn wereldopbouw. Elk gebied voelt als een ontspoorde artistieke uitbarsting, vol vreemde architectuur, groteske vormen en kleuren die tegelijk buitenaards en vreemd vertrouwd aanvoelen. Daardoor wordt deze wereld meer dan zomaar een decor, want alles ademt de thema’s uit waar de game om draait: artistieke integriteit, censuur, en obsessie. Je merkt dat niet alleen in gesprekken met bewoners, maar ook in de manier waarop elk gebied is opgebouwd. Die sfeer wordt nog krachtiger gemaakt door een uitstekende soundtrack die voor extra inleving zorgt. Het resultaat is een avontuur dat niet enkel wil choqueren of imponeren, maar vooral wil blijven hangen. Regelmatig stond ik gewoon even stil om een omgeving in me op te nemen, omdat GRIME II precies weet hoe het verwondering en ongemak tegelijk kan oproepen.
Ook het spring- en klimwerk verraste me in positieve zin. De eerste uren leunen vooral op gevechten, maar gaandeweg schuift de game steeds stevigere acrobatische uitdagingen naar voren. Met elke nieuwe upgrade opent de wereld verder en voelt je personage leniger en creatiever aan. Niet alles is echter perfect ... Ik heb als veteraan in het platforming-genre meerdere keren enorm gevloekt door de brutaal moeilijke platformsecties die op het randje van onmogelijk gemaakt zijn. De vaardigheid waarbij je langs muren en plafonds glijdt, vraagt soms net iets te precieze timing om helemaal natuurlijk te voelen. Soms twijfelde ik zelf of ik wel de juiste richting uit ging, ik dacht dat ik nog een upgrade ontbrak om het makkelijker te maken omdat het op het eerste zicht onmogelijk leek. Gelukig zijn deze moeilijke secties wel heel vaak in de buurt van respawn-punten, dus je moet nooit echt ver lopen om opnieuw te proberen.
De bazen zijn dan weer ronduit top. Ik heb ze allemaal verslagen, ook de optionele, en geen enkel gevecht voelde overbodig. Elke baas is een puzzel waarbij wanhoop langzaam plaatsmaakt voor inzicht, ritme en uiteindelijk pure voldoening. De straf bij sterven blijft bovendien opvallend mild: je verliest niets van je geld of uitrusting, al zijn sommige stukken teruglopen wel wat vervelend als je ver van een opslagpunt sneuvelt. Fijn is ook dat er een verhaalstand is voor wie het rustiger aan wil doen, en dat de besturing vrij aanpasbaar is.
Los van die technische kant ziet GRIME II er vaak ronduit prachtig uit. Niet omdat het de scherpste textures of de meest indrukwekkende effecten op tafel legt, maar omdat de art-direction simpelweg geweldig is. De bizarre vormen, het kleurgebruik en de vreemde, maar mooie omgevingen zorgen ervoor dat elk gebied een eigen identiteit krijgt. Het is een schoolvoorbeeld van een game waarin artistieke visie zwaarder doorweegt dan pure resolutie of technische show. En net daardoor blijft deze wereld veel langer hangen dan menig technisch imposantere titel.
Het sterkste wapen van GRIME II is zonder twijfel zijn wereldopbouw. Elk gebied voelt als een ontspoorde artistieke uitbarsting, vol vreemde architectuur, groteske vormen en kleuren die tegelijk buitenaards en vreemd vertrouwd aanvoelen. Daardoor wordt deze wereld meer dan zomaar een decor, want alles ademt de thema’s uit waar de game om draait: artistieke integriteit, censuur, en obsessie. Je merkt dat niet alleen in gesprekken met bewoners, maar ook in de manier waarop elk gebied is opgebouwd. Die sfeer wordt nog krachtiger gemaakt door een uitstekende soundtrack die voor extra inleving zorgt. Het resultaat is een avontuur dat niet enkel wil choqueren of imponeren, maar vooral wil blijven hangen. Regelmatig stond ik gewoon even stil om een omgeving in me op te nemen, omdat GRIME II precies weet hoe het verwondering en ongemak tegelijk kan oproepen.
Verkennen loont
Verkenning is hier veel meer dan wat van het hoofdpad afwijken voor een kistje met gimmicks. De wereld zit propvol nuttige vondsten, van wapens en armour tot permanente upgrades voor je karakter. Daarbovenop nog materialen om je uitrusting te verbeteren, molds, pigmenten voor passieve bonussen, missiespullen en Atrium als munteenheid. Daardoor voelt bijna elke omweg waardevol aan. De map zelf is overzichtelijk en handig, met duidelijke markeringen voor savepoints, NPC's, doelen en je laatste sterfplek. De mist op de kaart werkt ook uitstekend. Alleen is het jammer dat verzamelobjecten niet automatisch worden aangeduid, want zodra je richting de honderd procent gaat, zorgt dat soms voor nodeloos zoekwerk.Ook het spring- en klimwerk verraste me in positieve zin. De eerste uren leunen vooral op gevechten, maar gaandeweg schuift de game steeds stevigere acrobatische uitdagingen naar voren. Met elke nieuwe upgrade opent de wereld verder en voelt je personage leniger en creatiever aan. Niet alles is echter perfect ... Ik heb als veteraan in het platforming-genre meerdere keren enorm gevloekt door de brutaal moeilijke platformsecties die op het randje van onmogelijk gemaakt zijn. De vaardigheid waarbij je langs muren en plafonds glijdt, vraagt soms net iets te precieze timing om helemaal natuurlijk te voelen. Soms twijfelde ik zelf of ik wel de juiste richting uit ging, ik dacht dat ik nog een upgrade ontbrak om het makkelijker te maken omdat het op het eerste zicht onmogelijk leek. Gelukig zijn deze moeilijke secties wel heel vaak in de buurt van respawn-punten, dus je moet nooit echt ver lopen om opnieuw te proberen.
Strakke gevechten, fantastische bazen
Waar GRIME II zich definitief onderscheidt, is in het gevechtssysteem. Je krijgt een brede selectie wapens, van zwaarden en bijlen tot werpmessen en bogen, elk met hun eigen focus. Daarbovenop komen de molds, zonder twijfel een van de beste systemen in de game. Door bepaalde vijanden te verzwakken en hun vorm te stelen, maak je speciale aanvallen en hulpmiddelen deel van je eigen arsenaal. Voeg daar pigmenten, pantsersets, upgrades bij de smid en het verdelen van je stats aan toe, en je krijgt enorm veel vrijheid om je speelstijl te bepalen. Gevechten voelen bewust, tactisch en eerlijk aan. Vijanden slaan hard terug, maar hun aanvallen zijn leesbaar, en ontwijken voelde voor mij geweldig, zeker eens die beweging ook offensief inzetbaar werd.Een groteske, fascinerende wereld die je blijft belonen voor elke stap naast het hoofdpad.
De bazen zijn dan weer ronduit top. Ik heb ze allemaal verslagen, ook de optionele, en geen enkel gevecht voelde overbodig. Elke baas is een puzzel waarbij wanhoop langzaam plaatsmaakt voor inzicht, ritme en uiteindelijk pure voldoening. De straf bij sterven blijft bovendien opvallend mild: je verliest niets van je geld of uitrusting, al zijn sommige stukken teruglopen wel wat vervelend als je ver van een opslagpunt sneuvelt. Fijn is ook dat er een verhaalstand is voor wie het rustiger aan wil doen, en dat de besturing vrij aanpasbaar is.
Technisch geen hoogvlieger, wel een artistiek pareltje
Jammer genoeg kreeg de PS5 Pro-versie in sommige zones te maken met framedrops en vreemde mini-laadmomenten van minder dan een seconde. Dat haalt de ervaring niet volledig onderuit, maar wanneer het tijdens cruciale momenten gebeurt, kan het wel degelijk een impact hebben op de vraag of je een gevecht of platformsectie levend doorkomt. De graphics moeten het vooral hebben van hun art-direction en niet van overdreven technische pracht, dus het is eerlijk gezegd een klein mysterie waarom de game op sommige momenten zo wisselvallig draait. Hier is duidelijk nog werk aan de winkel, en hopelijk wordt dat snel aangepakt via een patch. Ook het ontbreken van HDR is jammer, want net in een game als deze had dat een duidelijke meerwaarde kunnen zijn.Los van die technische kant ziet GRIME II er vaak ronduit prachtig uit. Niet omdat het de scherpste textures of de meest indrukwekkende effecten op tafel legt, maar omdat de art-direction simpelweg geweldig is. De bizarre vormen, het kleurgebruik en de vreemde, maar mooie omgevingen zorgen ervoor dat elk gebied een eigen identiteit krijgt. Het is een schoolvoorbeeld van een game waarin artistieke visie zwaarder doorweegt dan pure resolutie of technische show. En net daardoor blijft deze wereld veel langer hangen dan menig technisch imposantere titel.
Conclusie
Ik heb me ontzettend geamuseerd met GRIME 2. Ik hield van de wereldopbouw, de lore en het verhaal, ik was dol op de gelaagde en uitdagende gevechten, ik ging volledig mee in de platformuitdagingen, ik genoot enorm van het verkennen en vond de baasgevechten tot de beste in het genre behoren. Alles bij elkaar is GRIME 2 een fantastische ervaring die fier naast de beste games van het genre staat, met maar enkele kleine werkpuntjes die mij weerhouden een perfecte score te geven.
Pro
- Leuke setting en stijl
- Beste baasgevechten in het genre
- Gigantische, diverse wereld
Con
- Platformen soms te moeilijk
- Collectibles niet zichtbaar op map
- Sporadisch tegenvallende technische prestaties
9
Over
Beschikbaar vanaf
31 maart 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Metroidvania
- Soulslike
Ontwikkelaar
- Clover Bite
Uitgever
- Kwalee
