Zes jaar na de release van Code Vein breidt Bandai Namco een vervolg aan haar 'anime-soulslike' met Code Vein II. Geen direct vervolg weliswaar, want we krijgen een nieuw verhaal met nieuwe personages. Nieuwkomers kunnen dus zonder problemen dit avontuur induiken, maar voor fans van de franchise zal heel wat vertrouwd aanvoelen. Heel wat esthetische en gameplay-elementen werden voor dit tweede deel overgenomen, waardoor zij zich meteen thuis zullen voelen in deze sequel. Toch brengt Code Vein II voldoende nieuwigheden met zich mee om ook veteranen te verrassen.
Met Code Vein II
bouwen de makers immers verder op de formule van de eerste game, maar ze voegen enkele opvallende nieuwe elementen toe zoals tijdreizen en een open wereld die je kan verkennen doorheen verschillende tijdsperioden. Dankzij deze invalshoek voelt Code Vein II alvast danig verfrissend aan. Of dit vervolgens een solide fundering vormt voor het verhaal en de gameplay ontdek je in deze review.
Honderd jaar na deze gebeurtenissen word jij opnieuw tot leven gewekt door Lou, een Revenant die de kracht heeft om terug in de tijd te gaan. Geen Io deze keer dus, maar wel Lou, die jou een deel van haar hart geeft waardoor er een speciale band ontstaat tussen jullie. Ze vertelt je over de bijzondere missie die je te wachten staat. Om de wereld te redden zal je de Offspring of the Resurgence moeten doden. Dit zijn helden van het ritueel die in een cocon getransformeerd zijn tot groteske monsters. Maar omdat de groepering die je moet helpen niet weet hoe je de cocons moet openen, zullen jij en Lou moeten teruggaan in de tijd om de sleutels tot het openen van deze cocons te ontdekken.
Je avontuur begint op MagMell Island, dat een beetje fungeert als tutorialgebied, en het spel breekt pas echt open wanneer je de rest van de wereld mag verkennen. Hierbij krijg je vrij spel om de helden te verslaan in de volgorde die je zelf wilt, al is er ergens wel een logische volgorde in de manier waarop je het verhaal benadert. Zo zal je bijvoorbeeld als eerste aankomen bij de cocon van Josée, over wie je al kon lezen in mijn preview. Maar op een gegeven moment voelde ik me wat te zwak om een bepaalde baas te bekampen, dus besloot ik om een bezoekje te brengen aan de cocon van Lyle en al een deel van zijn verhaal te doen voordat ik terugkeerde naar deze baas. Deze verschillende episodes waarin die Fallen Heroes centraal staan, zijn boeiend om te volgen omdat ze vaak een tragisch verhaal vertellen, waarin je zeker en vast emotioneel geïnvesteerd zal geraken.
De wereld van Code Vein II mist echter wel wat van de pracht van die van Elden Ring. We worden gedropt in een post-Apocalyptische wereld vol met vervallen gebouwen, verloederde industriële complexen, maar ook bijvoorbeeld een spookachtig bos en zelfs een reusachtige mijnsite met in het midden een reusachtig fort. De wereld heeft zeker enkele noemenswaardige aandachtspunten, maar tegelijkertijd vond ik het leveldesign - inclusief een grote mate van verticaliteit in bepaalde gebieden - vaak verwarrend en onduidelijk. Tussen de verschillende tijdsperioden is er niet altijd veel verschil merkbaar, maar er zijn toch momenten waarbij je verschil zal merken. Dit zeker wanneer je beslist om bepaalde acties te ondernemen die het verleden beïnvloeden, wat vervolgens ook zijn weerslag zal vinden in het heden. Ten slotte heb je ook een motorfiets om deze wereld te doorkruisen en die je in een handomdraai tevoorschijn kan toveren. Handig, maar het camerastandpunt bij deze tweewieler is bijzonder onhandig.
Het vechten zelf voelt bevredigend en responsief aan, het enige dat ik niet onder de knie kreeg in dit spel was de parry-beweging. Gelukkig kon ik mijn plan trekken met het ontwijken en blokkeren van aanvallen. Al bij al is Code Vein II ook niet de moeilijkste soulslike op de markt, al zullen bepaalde bazen en grotere vijanden je wel het vuur aan de schenen leggen. De hoofdbazen in deze game verdienen trouwens wel een vermelding, want hun design en de gevechten zelf stellen zeker niet teleur. Bij de andere bazen wordt er dan weer net iets teveel gerecycleerd of krijg je vaak eliteversies van gewone vijanden. Wat ook terugkeert, is het partnersysteem waarbij je wordt bijgestaan door een computergestuurde kompaan. Deze metgezellen zijn redelijk bekwaam en hebben hun eigen sterktes en zwaktes, en vooral de Restorative Offering die ze gebruiken bleek bijzonder handig. Hierbij brengen ze je opnieuw tot leven, maar verdwijnen daarna even uit beeld. De hoeveelheid leven die je terugkrijgt, neemt iedere keer af en je partner blijft ook langer weg. Sterf je in deze periode, dan respawn je aan het meest recente checkpoint. Een andere nieuwigheid is dat je jouw partner nu ook kan assimileren, waardoor je ze 'absorbeert' in ruil voor extra kracht. Ideaal voor zij die toch liever zonder partner spelen, een veelgevraagde feature bij de eerste Code Vein. Wat er helaas wel niet is, is de mogelijkheid om coöperatief met een andere speler te spelen.
Grafisch is het niet de meest sterke titel die dit jaar zal verschijnen. De textures ogen redelijk simpel, zoals we wel vaker merken bij dit soort Japanse producties. Gelukkig bederft dit de pret niet, want de ervaring weet op andere vlakken punten te scoren. Wat wel een beetje als pretbederver geldt, zijn enkele vervelende schoonheidsfoutjes zoals textures die traag inladen, iets dat je vooral zal merken tijdens de cutscenes, clipping en aanvallen die door vaste objecten zoals muren gaan, maar ook bijvoorbeeld sporadische framedrops. Ik heb de game voornamelijk gespeeld in Performance Mode aan zestig frames per seconde en hier was af en toe toch wel duidelijk een dipje merkbaar. Hopelijk kunnen deze kleine kreuken met de tijd nog worden gladgestreken.
Met Code Vein II
Hopping through time
Code Vein II neemt ons opnieuw mee naar een wereld waar Revenants - vampiers met bijzondere krachten - en mensen met een fragiele vrede naast elkaar leven. Deze wereld staat echter op de rand van de afgrond door een fenomeen dat de Resurgence wordt genoemd. Deze catastrofe zorgde ervoor dat mensen veranderden in verschrikkelijke monsters. De Revenants kwamen de mensen ter hulp en een groepje helden werd opgeroepen om een ritueel uit te voeren. Hun poging om de Resurgence te stoppen lukte, maar gaf de geboorte aan de Luna Rapacis, waardoor Revenants op hun beurt veranderen in hersenloze monsters genaamd Horrors. En zo tikte de klok tot het einde van de wereld langzaam verder.Honderd jaar na deze gebeurtenissen word jij opnieuw tot leven gewekt door Lou, een Revenant die de kracht heeft om terug in de tijd te gaan. Geen Io deze keer dus, maar wel Lou, die jou een deel van haar hart geeft waardoor er een speciale band ontstaat tussen jullie. Ze vertelt je over de bijzondere missie die je te wachten staat. Om de wereld te redden zal je de Offspring of the Resurgence moeten doden. Dit zijn helden van het ritueel die in een cocon getransformeerd zijn tot groteske monsters. Maar omdat de groepering die je moet helpen niet weet hoe je de cocons moet openen, zullen jij en Lou moeten teruggaan in de tijd om de sleutels tot het openen van deze cocons te ontdekken.
Deze verschillende episodes waarin die Fallen Heroes centraal staan, zijn boeiend om te volgez omdat ze vaak een tragisch verhaal vertellen.
Je avontuur begint op MagMell Island, dat een beetje fungeert als tutorialgebied, en het spel breekt pas echt open wanneer je de rest van de wereld mag verkennen. Hierbij krijg je vrij spel om de helden te verslaan in de volgorde die je zelf wilt, al is er ergens wel een logische volgorde in de manier waarop je het verhaal benadert. Zo zal je bijvoorbeeld als eerste aankomen bij de cocon van Josée, over wie je al kon lezen in mijn preview. Maar op een gegeven moment voelde ik me wat te zwak om een bepaalde baas te bekampen, dus besloot ik om een bezoekje te brengen aan de cocon van Lyle en al een deel van zijn verhaal te doen voordat ik terugkeerde naar deze baas. Deze verschillende episodes waarin die Fallen Heroes centraal staan, zijn boeiend om te volgen omdat ze vaak een tragisch verhaal vertellen, waarin je zeker en vast emotioneel geïnvesteerd zal geraken.
Een vervallen wereld
Als het op soulslikes aankomt, dan is de Code Vein-reeks inderdaad veel meer verhaalgedreven dan veel van zijn consorten. Je zal dus getrakteerd worden op een grote hoeveelheid cutscenes. Als liefhebber van (J)RPG's kon ik dit zeker wel waarderen, en dat hele anime-sfeertje lag me zeker ook wel. Gelukkig wist ik de gameplay ook zeker te smaken. Als de eerste Code Vein de mosterd ging halen bij Dark Souls, dan voelt Code Vein II meer aan als Elden Ring. Een van de elementen die ik in Code Vein II enorm wist te smaken, was de manier waarop je de map moet observeren. Belangrijke points of interest staan zoals verwacht weergegeven met iconen, maar andere plaatsen zijn gewoon getekend op de map zonder dat ze speciaal aangeduid zijn. Zie je zoiets op de map, dan denk je "hmm, zou er hier iets zijn?" en word je dus uitgenodigd om op verkenning te gaan en stoot je zo op belangrijke upgrade-items maar ook optionele dungeons bijvoorbeeld.De wereld van Code Vein II mist echter wel wat van de pracht van die van Elden Ring. We worden gedropt in een post-Apocalyptische wereld vol met vervallen gebouwen, verloederde industriële complexen, maar ook bijvoorbeeld een spookachtig bos en zelfs een reusachtige mijnsite met in het midden een reusachtig fort. De wereld heeft zeker enkele noemenswaardige aandachtspunten, maar tegelijkertijd vond ik het leveldesign - inclusief een grote mate van verticaliteit in bepaalde gebieden - vaak verwarrend en onduidelijk. Tussen de verschillende tijdsperioden is er niet altijd veel verschil merkbaar, maar er zijn toch momenten waarbij je verschil zal merken. Dit zeker wanneer je beslist om bepaalde acties te ondernemen die het verleden beïnvloeden, wat vervolgens ook zijn weerslag zal vinden in het heden. Ten slotte heb je ook een motorfiets om deze wereld te doorkruisen en die je in een handomdraai tevoorschijn kan toveren. Handig, maar het camerastandpunt bij deze tweewieler is bijzonder onhandig.
Vechten op je eigen manier
Naast exploratie bestaat de gameplay natuurlijk voornamelijk uit de combat en hier serveert Code Vein II ons een gekend menu. Je krijgt een aantal nieuwe wapen om mee te vechten, maar verder draait het nog steeds om methodisch aanvallen afwisselen met defensieve moves binnen een gevechtssysteem dat typisch 'soulslike' is. De game legt ook een grote nadruk op magische aanvallen, hier Formae genaamd. Deze Formae komen in verschillende vormen, van 'skills' die je kan uitrusten op je wapen tot krachtige wapens die je kan oproepen en defensieve tools die de effectiviteit van je dodge, parry of block aanpassen. Om deze Formae te gebruiken heb je Ichor nodig en een manier om dit te krijgen is een Drain Attack te doen met je Jail (Blood Veil in Code Vein). Daarnaast heb je heel wat mogelijkheden om je personage aan te passen met behulp van Blood Codes, wat enigszins overeenkomt met een klassesysteem, Boosters die je passieve eigenschappen geven. Heel wat mogelijkheden om mee te experimenteren dus.Het vechten zelf voelt bevredigend en responsief aan, het enige dat ik niet onder de knie kreeg in dit spel was de parry-beweging. Gelukkig kon ik mijn plan trekken met het ontwijken en blokkeren van aanvallen. Al bij al is Code Vein II ook niet de moeilijkste soulslike op de markt, al zullen bepaalde bazen en grotere vijanden je wel het vuur aan de schenen leggen. De hoofdbazen in deze game verdienen trouwens wel een vermelding, want hun design en de gevechten zelf stellen zeker niet teleur. Bij de andere bazen wordt er dan weer net iets teveel gerecycleerd of krijg je vaak eliteversies van gewone vijanden. Wat ook terugkeert, is het partnersysteem waarbij je wordt bijgestaan door een computergestuurde kompaan. Deze metgezellen zijn redelijk bekwaam en hebben hun eigen sterktes en zwaktes, en vooral de Restorative Offering die ze gebruiken bleek bijzonder handig. Hierbij brengen ze je opnieuw tot leven, maar verdwijnen daarna even uit beeld. De hoeveelheid leven die je terugkrijgt, neemt iedere keer af en je partner blijft ook langer weg. Sterf je in deze periode, dan respawn je aan het meest recente checkpoint. Een andere nieuwigheid is dat je jouw partner nu ook kan assimileren, waardoor je ze 'absorbeert' in ruil voor extra kracht. Ideaal voor zij die toch liever zonder partner spelen, een veelgevraagde feature bij de eerste Code Vein. Wat er helaas wel niet is, is de mogelijkheid om coöperatief met een andere speler te spelen.
Ruwe kantjes
Code Vein II schotelt je dus heel wat mogelijkheden voor om je eigen speelstijl te ontwikkelen en het finetunen van je build voelde voor mij alvast bevredigend aan. De aanpassingsmogelijkheden stoppen echter niet daar, want wie de eerste Code Vein heeft gespeeld, weet dat de makers ook graag uitpakken met een uitgebreide character creator. Creatieve geesten zullen zich volledig kunnen uitleven met het maken van hun personage, en het leuke is dat je dit in het spel zelfs nog kan aanpassen. Je moet natuurlijk ook wel wat fan zijn van de anime-stijl van het spel. De stijl van de personages, het design van de vijanden en de algemene esthetiek vielen bij mij gelukkig in de smaak, en voor fans van de eerste game zal dit zeker ook het geval zijn.Grafisch is het niet de meest sterke titel die dit jaar zal verschijnen. De textures ogen redelijk simpel, zoals we wel vaker merken bij dit soort Japanse producties. Gelukkig bederft dit de pret niet, want de ervaring weet op andere vlakken punten te scoren. Wat wel een beetje als pretbederver geldt, zijn enkele vervelende schoonheidsfoutjes zoals textures die traag inladen, iets dat je vooral zal merken tijdens de cutscenes, clipping en aanvallen die door vaste objecten zoals muren gaan, maar ook bijvoorbeeld sporadische framedrops. Ik heb de game voornamelijk gespeeld in Performance Mode aan zestig frames per seconde en hier was af en toe toch wel duidelijk een dipje merkbaar. Hopelijk kunnen deze kleine kreuken met de tijd nog worden gladgestreken.
Conclusie
Code Vein II is een waardige opvolger en op vele vlakken een belangrijke stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger. Vooral het tijdreizen en de manier waarop dit verweven is met het verhaal en de spelwereld is, is lovenswaardig. Het enorme arsenaal aan aanpassingsmogelijkheden voor je personage zal je verbeelding aanspreken. De diepgaande combat en indrukwekkende baasgevechten zullen de actiefans dan weer bekoren. Maar voor mij zijn het vooral de tragische personages en miniverhalen die je beleeft, die er bovenuit steken. Kan je de kleine schoonheidsfoutjes erbij nemen, dan is Code Vein II zeker een aanrader voor de fans van het genre.
Pro
- Enorm veel aanpassingsmogelijkheden
- Diepgaande combat
- Intrigerend verhaal
- Tijdreizen
Con
- Sporadische framedrops
- Enkele schoonheidsfoutjes
- Omgevingen niet altijd even geslaagd
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
30 januari 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- RPG
- Soulslike
Ontwikkelaar
- Bandai Namco Studios
Uitgever
- Bandai Namco Entertainment
