De laatste tijd hadden de metroidvania-games mij terug in de ban. De mix van platforming en uitdagende bossfights kan soms een bepaald gevoel bevredigen dat andere genres niet kunnen. Het overwinningsgevoel na een moeilijke sectie uit te spelen is zeer aanstekelijk en duwt je verder om dit soort spellen uit te spelen. Ik hoop met MIO een gelijkaardige ervaring te beleven.
Sommige games proberen je te overdonderen met bombastische actie of eindeloze skilltrees. MIO: Memories in Orbit doet dat niet. Het fluistert. Het toont. Het laat je verdwalen in een wereld die tegelijk breekbaar en wonderlijk is. Alsof je door een met de hand geschilderde droom loopt waar iemand per ongeluk een paar vijanden heeft achtergelaten. En eerlijk? Ik was meteen verkocht.
Het is een wereld die leeft, maar vooral een wereld die lijdt. En toch wil je elk hoekje ontdekken. Niet omdat het moet, maar omdat het spel je zachtjes bij de hand neemt en fluistert: “Kijk eens wat we hier verstopt hebben.” En wees gerust, je krijgt voldoende tijd om te genieten van al die omgevingen. Het teruglopen na een mislukte sessie is echter niet per se storend of lang te noemen, met name dankzij al die pracht.
De platformsecties zijn talrijk en soms behoorlijk pittig. Later in het spel verschuift de focus zelfs bijna volledig naar platforming, en dat merk je ook aan de moeilijkheidsgraad. Zeker wanneer je levenspunten doorheen het spel permanent afnemen. Een mechaniek die niet voor iedereen weggelegd is. Je moet ermee leren leven, letterlijk. En soms ook sterven. Vaak sterven. Maar wanneer je een lastige sequentie eindelijk haalt, voelt het heerlijk. Alsof je even één bent met je kleine robotvriendin.
Hoe mooi en sfeervol MIO ook is, er zijn een paar kleine kantjes die wat scherper hadden gemogen. De pogo‑aanval is een cruciaal onderdeel van je arsenaal maar registreert niet altijd even correct. En dat voel je vooral in de latere platformsecties, waar precisie geen luxe maar een noodzaak is. Daarnaast zijn de bossfights soms minder memorabel dan je zou verwachten. Ze zijn leuk, zeker, maar ze blijven niet hangen. Het spel lijkt zelf ook te beseffen dat platforming zijn sterkste troef is, want hoe verder je komt, hoe minder de nadruk op grote gevechten ligt.
Sommige games proberen je te overdonderen met bombastische actie of eindeloze skilltrees. MIO: Memories in Orbit doet dat niet. Het fluistert. Het toont. Het laat je verdwalen in een wereld die tegelijk breekbaar en wonderlijk is. Alsof je door een met de hand geschilderde droom loopt waar iemand per ongeluk een paar vijanden heeft achtergelaten. En eerlijk? Ik was meteen verkocht.
Een wereld die ademt, kreunt en schittert
De wereld van de Vessel is zonder twijfel het sterkste element van MIO. Alles voelt handgemaakt, alsof een klein team met veel te weinig tijd maar met véél te veel liefde elk hoekje heeft zitten polijsten. De omgevingen zijn sfeervol, organisch en soms ronduit verbluffend. Je wandelt door tuinen die uit hun voegen barsten, door mechanische ingewanden die kraken onder hun eigen gewicht, en door ijzige structuren die eruitzien alsof ze elk moment kunnen instorten.Het is een wereld die leeft, maar vooral een wereld die lijdt. En toch wil je elk hoekje ontdekken. Niet omdat het moet, maar omdat het spel je zachtjes bij de hand neemt en fluistert: “Kijk eens wat we hier verstopt hebben.” En wees gerust, je krijgt voldoende tijd om te genieten van al die omgevingen. Het teruglopen na een mislukte sessie is echter niet per se storend of lang te noemen, met name dankzij al die pracht.
Meer platformer dan bazen verslaan
Hoewel MIO zich duidelijk in het metroidvania‑genre nestelt, voelt het vaak meer aan als een platformer met een artistieke ziel. De bossfights zijn aanwezig, maar ze zijn niet de kern van de ervaring. Het zijn eerder checkpoints in een reis die vooral draait om bewegen, ontdekken en groeien.Een wereld die te mooi is om niet in te verdwalen.
De platformsecties zijn talrijk en soms behoorlijk pittig. Later in het spel verschuift de focus zelfs bijna volledig naar platforming, en dat merk je ook aan de moeilijkheidsgraad. Zeker wanneer je levenspunten doorheen het spel permanent afnemen. Een mechaniek die niet voor iedereen weggelegd is. Je moet ermee leren leven, letterlijk. En soms ook sterven. Vaak sterven. Maar wanneer je een lastige sequentie eindelijk haalt, voelt het heerlijk. Alsof je even één bent met je kleine robotvriendin.
Skills die verrassen en een wereld die blijft uitdagen
De vaardigheden die je gaandeweg vrijspeelt zijn vernieuwend en leuk om te gebruiken. Ze nodigen uit tot experimenteren, en ze geven je net genoeg vrijheid om je eigen flow te vinden. Het voelt alsof MIO je telkens een nieuw speeltje geeft en zegt: “Hier, probeer dit eens. Je gaat het nodig hebben.” De mix van recente metroidvania‑invloeden is duidelijk aanwezig, maar nooit storend. Het voelt vertrouwd, maar nooit gekopieerd. Eerder een liefdevolle remix van alles wat het genre de laatste jaren sterk heeft gemaakt.Hoe mooi en sfeervol MIO ook is, er zijn een paar kleine kantjes die wat scherper hadden gemogen. De pogo‑aanval is een cruciaal onderdeel van je arsenaal maar registreert niet altijd even correct. En dat voel je vooral in de latere platformsecties, waar precisie geen luxe maar een noodzaak is. Daarnaast zijn de bossfights soms minder memorabel dan je zou verwachten. Ze zijn leuk, zeker, maar ze blijven niet hangen. Het spel lijkt zelf ook te beseffen dat platforming zijn sterkste troef is, want hoe verder je komt, hoe minder de nadruk op grote gevechten ligt.
Conclusie
MIO: Memories in Orbit is een prachtige, sfeervolle reis door een wereld die met liefde en vakmanschap is opgebouwd. Het is een metroidvania die meer charme dan spierballen toont, en die je vooral wil meenemen op ontdekkingstocht in plaats van je te straffen met eindeloze boss‑marathons. De mix van platforming, verkenning en vernieuwende skills werkt uitstekend, al zijn er hier en daar kleine technische kantjes die wat minder strak aanvoelen. Toch blijft MIO vooral een game die je raakt door zijn wereld, zijn sfeer en zijn unieke identiteit. Het is een avontuur dat je niet snel vergeet, zelfs als je af en toe vloekt wanneer je pogo weer eens besluit een koffiepauze te nemen.
Pro
- Prachtige, sfeervolle wereld die uitnodigt tot ontdekken
- Vernieuwende en leuke skills
- Sterke mix van recente metroidvania‑invloeden
- Platforming is uitdagend en bevredigend
Con
- Pogo‑aanval registreert niet altijd correct
- Minder focus op memorabele bossfights
- Verminderde levenspunten doorheen het spel is niet voor iedereen
8
Over
Beschikbaar vanaf
20 januari 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Metroidvania
- Platformer
Ontwikkelaar
- Douze Dixièmes
Uitgever
- Focus Entertainment
