Aaah ... Yoshi. Voor mij blijft hij een van de personages die meteen een glimlach op mijn gezicht weet te toveren. Als kleuter was hij mijn favoriete dinosaurus, en via Super Mario World was hij ook mijn eerste echte kennismaking met het Mario-universum. Sindsdien heb ik nagenoeg elke game waarin onze groene veelvraat een hoofdrol speelde met plezier opgepikt. Yoshi’s Island blijft voor mij nog altijd heilig terrein, maar ook de latere uitstapjes met wol, karton en knutselwerk hadden wel hun charme. Toch moet ik eerlijk zijn: de reeks is de voorbije jaren steeds nadrukkelijker richting jongere spelers opgeschoven, en daar ben ik niet altijd de grootste fan van geweest.
Ik begon dan ook met gemengde verwachtingen aan Yoshi and the Mysterious Book
. Niet omdat ik geen vertrouwen heb in Yoshi, maar wel omdat de laatste games soms wat te veel vertrouwden op schattigheid en te weinig op gameplay die mijzelf als volwassene kon bekoren. Tot mijn eigen verbazing heeft deze nieuwe Nintendo Switch 2-exclusive mij echter vrij snel ontwapend. Niet door plots een moeilijke platformer te worden, maar door zijn idee volledig te omarmen: dit is geen game over overleven, maar over ontdekken. En dit bleef voor mij interessant genoeg voor heel de rit.
Gemiddeld kwam ik per level ergens rond de vijfentwintig à dertig ontdekkingen uit zonder daar obsessief naar te zoeken. Wie elk hoekje wil uitpluizen, kan dat aantal min of meer verdubbelen. Dat is meteen ook waar de echte speelduur verstopt zit. Het hoofdverhaal telt een dertigtal levels en daar was ik na ongeveer zeven à acht uur doorheen. Nadien openen er nog extra werelden en uitdagendere postgame-levels, goed voor nog eens een uur of vijf aan nieuwe inhoud. Op papier is dat niet gigantisch voor een first party Nintendo-game. Toen ik de aftiteling bereikte, stond mijn teller op ruim achthonderd ontdekkingen. Dat klinkt als veel, maar het was duidelijk dat ik nog lang niet alles had gezien. Completionists kunnen hier dus een pak meer uren uit halen. Belangrijker nog: die zoektocht voelt niet als een eindeloze naald-in-een-hooibergsituatie. Met de muntjes die je verzamelt, kun je hints vrijspelen die je subtiel in de juiste richting duwen. Daardoor blijft het haalbaar om later terug te keren naar oudere levels zonder dat je compleet blind moet rondlopen. Het is een slimme keuze, want de game weet dat zijn aantrekkingskracht vooral zit in nieuwsgierigheid. Zodra die nieuwsgierigheid omslaat in frustratie, zou de magie snel verdwijnen.
Dat betekent niet dat er helemaal geen diepgang is. Die zit alleen op een andere plaats dan je bij een traditionele platformer zou verwachten. Niet in precieze sprongen, moeilijke vijanden of strakke tijdslimieten, maar in observatie. Elk level is een klein speelgoeddoosje waarin Nintendo je uitnodigt om te prutsen. Soms levert dat een logische ontdekking op, soms een onverwachte grap, en soms gewoon een extra stukje informatie in het boek. De postgame biedt iets meer pit qua platform- en puzzel-actie, maar ook daar blijft de game vooral vriendelijk. Voor jonge spelers is dat ideaal. Voor ervaren spelers hangt alles af van de vraag of ze zich kunnen laten meeslepen door het ontdekkingsplezier.
Qua geluid zit het eveneens goed, al verwacht je dat natuurlijk van Nintendo. De muziek is speels, zacht en volledig in lijn met de sfeer van Yoshi. Verwacht geen melodieën die zich meteen naast de klassiekers uit Yoshi’s Island nestelen, want echt memorabele deuntjes bleven bij mij wat uit. Toch stoort dat nauwelijks. De soundtrack ondersteunt vooral de rustige ontdekkingstocht en weet precies wanneer hij wat meer energie moet geven. De geluidseffecten doen minstens evenveel werk: het smakken van Yoshi’s tong, de kleine kreten van de wezentjes en de vrolijke reacties van het boek geven de wereld veel karakter. Het is allemaal typisch Nintendo: verzorgd, herkenbaar en nergens opdringerig.
Ik begon dan ook met gemengde verwachtingen aan Yoshi and the Mysterious Book
Een encyclopedie vol vreemde beestjes
In Yoshi and the Mysterious Book draait alles rond een magisch boek met geheugenverlies. Dat boek, in het Nederlands Graaf Goedboeck genoemd, is eigenlijk een levende encyclopedie die ooit alle wezens uit Yoshi’s wereld tot in de kleinste details beschreef. Alleen is hij die kennis kwijtgeraakt. Zijn pagina’s zitten nog steeds vol wonderlijke biotopen en vreemde schepsels, maar wat die precies doen, hoe ze reageren en welke naam ze verdienen, moet opnieuw ontdekt worden. Gelukkig is Yoshi daar, en wie kan er nu beter een wereld onderzoeken dan een dinosaurus die alles eerst met zijn tong probeert? Elke pagina van het boek stelt een soort leefgebied voor. Daarin ga je op zoek naar een zestal wezentjes, waarna het boek telkens een portaal opent naar een kort level dat rond zo’n beestje is opgebouwd. De kern van de gameplay zit niet in van links naar rechts lopen en een vlaggenstok bereiken, maar in experimenteren. Je kunt wezens oplikken, opeten, bespringen, meenemen, weggooien, combineren met andere elementen of gebruiken om de omgeving te beïnvloeden. Elke kleine ontdekking wordt geregistreerd als een soort micromissie. Soms ontdek je dat een beestje bang wordt van een bepaald geluid, soms dat het net iets in beweging zet wanneer je het op je rug draagt, en soms dat het pas reageert wanneer je het in contact brengt met een ander wezen.Gemiddeld kwam ik per level ergens rond de vijfentwintig à dertig ontdekkingen uit zonder daar obsessief naar te zoeken. Wie elk hoekje wil uitpluizen, kan dat aantal min of meer verdubbelen. Dat is meteen ook waar de echte speelduur verstopt zit. Het hoofdverhaal telt een dertigtal levels en daar was ik na ongeveer zeven à acht uur doorheen. Nadien openen er nog extra werelden en uitdagendere postgame-levels, goed voor nog eens een uur of vijf aan nieuwe inhoud. Op papier is dat niet gigantisch voor een first party Nintendo-game. Toen ik de aftiteling bereikte, stond mijn teller op ruim achthonderd ontdekkingen. Dat klinkt als veel, maar het was duidelijk dat ik nog lang niet alles had gezien. Completionists kunnen hier dus een pak meer uren uit halen. Belangrijker nog: die zoektocht voelt niet als een eindeloze naald-in-een-hooibergsituatie. Met de muntjes die je verzamelt, kun je hints vrijspelen die je subtiel in de juiste richting duwen. Daardoor blijft het haalbaar om later terug te keren naar oudere levels zonder dat je compleet blind moet rondlopen. Het is een slimme keuze, want de game weet dat zijn aantrekkingskracht vooral zit in nieuwsgierigheid. Zodra die nieuwsgierigheid omslaat in frustratie, zou de magie snel verdwijnen.
Ontdekken boven overleven
Wie op zoek is naar een pittige platformuitdaging, moet zijn verwachtingen wel stevig bijstellen. Yoshi and the Mysterious Book is geen game die je reflexen tot het uiterste drijft. Sterker nog: volgens mij is het nauwelijks mogelijk om echt schade te ontvangen. Tijdens baasgevechten mag je gewoon blijven proberen en in de gewone levels word je voor bijna niets afgestraft. Zelfs in een put springen is geen ramp, want Yoshi verschijnt gewoon weer vlak naast de plek waar het fout liep. In het begin kreeg ik daardoor even schrik dat we opnieuw richting een veel te simpele Yoshi-game gingen, zoals de vorige twee titels voor mij aanvoelden. Daar was ik de interesse kwijt na enkele uren door het gebrek aan uitdaging. Maar vreemd genoeg heeft het ontbreken van echte dreiging mij hier veel minder gestoord dan verwacht. De levels zijn kort, gefocust en telkens rond een nieuwe gimmick of een nieuw wezen opgebouwd. Daardoor ben je vooral bezig met kijken, proberen en lachen om de reacties die je uitlokt. Net wanneer je denkt dat je het trucje doorhebt, is het level voorbij en ben je benieuwd naar het volgende beestje. Die korte, krachtige opbouw voorkomt dat het gebrek aan uitdaging echt gaat wegen.De voldoening komt niet uit het overleven van gevaar, maar uit het ontdekken wat allemaal mogelijk is.
Dat betekent niet dat er helemaal geen diepgang is. Die zit alleen op een andere plaats dan je bij een traditionele platformer zou verwachten. Niet in precieze sprongen, moeilijke vijanden of strakke tijdslimieten, maar in observatie. Elk level is een klein speelgoeddoosje waarin Nintendo je uitnodigt om te prutsen. Soms levert dat een logische ontdekking op, soms een onverwachte grap, en soms gewoon een extra stukje informatie in het boek. De postgame biedt iets meer pit qua platform- en puzzel-actie, maar ook daar blijft de game vooral vriendelijk. Voor jonge spelers is dat ideaal. Voor ervaren spelers hangt alles af van de vraag of ze zich kunnen laten meeslepen door het ontdekkingsplezier.
Een prentenboek dat tot leven komt
Grafisch is Yoshi and the Mysterious Book een pracht van een game. Nintendo heeft opnieuw gekozen voor een tastbare, handgemaakte stijl, maar deze keer voelt alles alsof het rechtstreeks uit een levend prentenboek komt. Pagina’s vouwen open, achtergronden lijken met zachte lijnen en warme kleuren getekend, en elk wezen heeft net genoeg persoonlijkheid om meteen op te vallen. De werelden zijn kleurrijk zonder druk te worden, en ondanks de hoeveelheid animaties en kleine details blijft alles heel overzichtelijk. Dat is belangrijk, want je moet voortdurend kunnen zien welke objecten mogelijk reageren op Yoshi’s acties. Ook technisch maakt de game indruk. Alles draaide tijdens mijn speelsessie bijzonder vlot, zowel in handheld als in docked modus. Dat is niet onbelangrijk, want de game draait op de Unreal Engine, een engine waar ik de voorbije jaren lang niet altijd de grootste fan van was. Te vaak zag ik games met een generieke uitstraling, haperingen of laadtijden die de ervaring naar beneden trokken. Hier bewijst Nintendo dat het ook anders kan. Yoshi and the Mysterious Book ziet er eigenzinnig uit, beweegt soepel en voelt nergens alsof de gekozen technologie de artistieke richting in de weg zit. Integendeel, de engine verdwijnt netjes naar de achtergrond, en dat is eigenlijk het grootste compliment dat je kunt geven.Qua geluid zit het eveneens goed, al verwacht je dat natuurlijk van Nintendo. De muziek is speels, zacht en volledig in lijn met de sfeer van Yoshi. Verwacht geen melodieën die zich meteen naast de klassiekers uit Yoshi’s Island nestelen, want echt memorabele deuntjes bleven bij mij wat uit. Toch stoort dat nauwelijks. De soundtrack ondersteunt vooral de rustige ontdekkingstocht en weet precies wanneer hij wat meer energie moet geven. De geluidseffecten doen minstens evenveel werk: het smakken van Yoshi’s tong, de kleine kreten van de wezentjes en de vrolijke reacties van het boek geven de wereld veel karakter. Het is allemaal typisch Nintendo: verzorgd, herkenbaar en nergens opdringerig.
Conclusie
Yoshi and the Mysterious Book is een charmante, prachtig vormgegeven ontdekkingsreis die zijn gebrek aan uitdaging compenseert met creativiteit, afwisseling en een heerlijk gevoel voor verwondering. Het hoofdverhaal is aan de korte kant en ervaren spelers zullen zelden op de proef worden gesteld, maar wie zich laat meeslepen door het verzamelen van ontdekkingen en het experimenteren met vreemde beestjes, krijgt een warme en verrassend leuke Yoshi-game voorgeschoteld. Geen nieuwe Yoshi’s Island, wel een prentenboek waar ik met plezier nog eens door blader.
Pro
- Grafisch pareltje
- Elk level heeft unieke gameplay elementen
Con
- Niet elk beestje is even interessant
- Mocht wat langer en diepgaander zijn
8
Over
Beschikbaar vanaf
21 mei 2026
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
Genre
- Platformer
- Puzzle
Ontwikkelaar
- Good-Feel
Uitgever
- Nintendo
