Na het bekijken van de State of Play van Sony vorige week was ondergetekende enorm hyped. Niet alleen kondigde Santa Monica Studio aan dat er remakes komen van mijn favoriete gametrilogie, de show eindigde bovendien volledig uit het niets met een shadow drop van God of War: Sons of Sparta. Deze game is een prequel op de klassieke PlayStation 2-titels en draait rond een jonge Kratos, lang vóór hij effectief de God of War wordt. Dit keer werd de game niet ontwikkeld door Santa Monica Studio, maar door Mega Cat Studios. Bovendien is Sons of Sparta een totaal ander soort beestje dan de klassieke games. Of die nieuwe aanpak goed heeft uitgepakt of niet, lees je in deze review.
In het verhaal van God of War: Sons of Sparta volgen we een jonge Spartaanse krijger, ons allen natuurlijk bekend als Kratos. Hij trekt eropuit samen met zijn broer Deimos wanneer een andere cadet, die hij en zijn broer persoonlijk kennen, verdwijnt. Hierdoor moeten ze een geheime organisatie opsporen die verantwoordelijk is voor de ontvoering van kinderen en die oude Griekse magie gebruikt. Op dit punt in zijn leven is Kratos, samen met Deimos, loyaal en trouw aan Sparta. Maar door deze missie verliest hij langzaam een deel van dat vertrouwen en begint zijn persoonlijkheid zich te vormen naar de Kratos die we later leren kennen in het originele spel.
De game opent alleszins wel erg sterk met een indrukwekkend baasgevecht waarin je als jonge Kratos, samen met zijn broer, de strijd aangaat tegen een Cycloop. Het gevecht eindigt - hoe kan het ook anders - met het iconische moment waarbij het oog van het monster wordt uitgerukt. Niet alleen deze vijand maakt zijn terugkeer, maar doorheen het spel passeren ook verschillende andere tegenstanders die we allemaal herkennen uit de Griekse mythologie en de klassieke games. Dat nostalgische aspect doet de game zeker goed, want voor fans zoals ik is het leuk om bekende vijanden en elementen uit de klassiekers te zien terugkeren.
Wat dan wél tof is, al is het ook niet uniek, is dat je de mogelijkheid hebt om je speer te upgraden. Dat kan zowel door het speerpunt te veranderen als door bijvoorbeeld de hendel aan te passen, wat zorgt voor andere aanvallen of specifieke effecten die je aanvallen beïnvloeden. Niet alleen je priktuig kan worden verbeterd, ook je schild kan worden voorzien van de nodige upgrades. Daarnaast beschikt Kratos over een skill tree waarin je nieuwe en verbeterde aanvallen kunt ontgrendelen. Er zijn dus redelijk wat opties, waardoor het systeem op papier voldoende uitgebreid aanvoelt. Helaas blijft ook dit aspect te standaard en hebben we dit soort upgrades en vaardigheden al vaak terugzien in andere games.
Op het vlak van metroidvania kleurt de game bovendien erg binnen de lijntjes. Alles wat God of War: Sons of Sparta te bieden heeft, hebben we al vaker gezien - en uiteindelijk ook beter uitgewerkt in games zoals bijvoorbeeld Ori en Hollow Knight. Je botst geregeld op gebieden die nog niet toegankelijk zijn omdat je een bepaalde vaardigheid mist, om later met een nieuw verkregen kracht terug te keren en die zones alsnog te bereiken. Dat is allemaal typisch voor het genre, maar het spel weet op geen enkel moment echt te verrassen of iets nieuws te brengen dat we nog niet eerder hebben gezien.
Dat gezegd zijnde klink ik nu misschien erg negatief, maar ik heb me tijdens mijn speeltijd zeker nog vermaakt. Het is leuk om meer te weten te komen over de oorsprong van Kratos, om bekende vijanden te zien terugkeren en om het op te nemen tegen enkele best coole bazen. Er zit bovendien voldoende uitdaging in het spel, wat ik persoonlijk als een positief punt ervaarde. Ook het leveldesign is divers en de wereld zelf is over het algemeen mooi en doordacht ontworpen. Verschillende omgevingen voelen uniek aan, met genoeg variatie om verkenning interessant te houden, wat een positief contrast vormt met sommige andere aspecten van het spel.
Grafisch vind ik de game persoonlijk niet bijzonder mooi, al blijft dat uiteraard een kwestie van smaak. Technisch gezien liep God of War: Sons of Sparta wel vlot, zowel op console als via cloud gaming op mijn handheld. Toch botste ik hier en daar op kleine bugs en visuele glitches, die de ervaring soms wat onderuit haalden. Hoewel de framerate over het algemeen stabiel is, had de game op technisch vlak dus nog iets beter afgewerkt mogen zijn.
In het verhaal van God of War: Sons of Sparta volgen we een jonge Spartaanse krijger, ons allen natuurlijk bekend als Kratos. Hij trekt eropuit samen met zijn broer Deimos wanneer een andere cadet, die hij en zijn broer persoonlijk kennen, verdwijnt. Hierdoor moeten ze een geheime organisatie opsporen die verantwoordelijk is voor de ontvoering van kinderen en die oude Griekse magie gebruikt. Op dit punt in zijn leven is Kratos, samen met Deimos, loyaal en trouw aan Sparta. Maar door deze missie verliest hij langzaam een deel van dat vertrouwen en begint zijn persoonlijkheid zich te vormen naar de Kratos die we later leren kennen in het originele spel.
Een leuk weerzien
Eerst en vooral wil ik beginnen met te zeggen dat deze game moeilijk aan te raden is aan fans van de God of War-reeks. De reden daarvoor is dat het spel een totaal ander genre omarmt en daardoor ook niet aanvoelt als een titel die echt bij de reeks hoort. Qua opzet is dit namelijk geen klassieke, actiegerichte hack and slash, maar een metroidvania pur sang. De game speelt zich af in een 2D-perspectief, wat typisch is voor het genre, en hanteert een pixelart-achtige stijl die mij, eerlijk gezegd, niet volledig wist te overtuigen. Niet dat het spel lelijk is, maar er bestaat vandaag zóveel betere en indrukwekkendere pixelart dat de visuele stijl hier wat achterblijft bij wat ik van andere games gewend ben.De game opent alleszins wel erg sterk met een indrukwekkend baasgevecht waarin je als jonge Kratos, samen met zijn broer, de strijd aangaat tegen een Cycloop. Het gevecht eindigt - hoe kan het ook anders - met het iconische moment waarbij het oog van het monster wordt uitgerukt. Niet alleen deze vijand maakt zijn terugkeer, maar doorheen het spel passeren ook verschillende andere tegenstanders die we allemaal herkennen uit de Griekse mythologie en de klassieke games. Dat nostalgische aspect doet de game zeker goed, want voor fans zoals ik is het leuk om bekende vijanden en elementen uit de klassiekers te zien terugkeren.
Combat mist diepgang en evolutie
Wat natuurlijk cruciaal is in zowel metroidvania-games als titels die de naam God of War dragen, is de combat. Helaas slaat Mega Cat Studios hier voor mij deels de plank mis. Je trekt ten strijde met een schild en een speer, waarmee je lichte en zware aanvallen kunt uitvoeren. Daarnaast kun je aanvallen pareren door op het juiste moment te blocken en vijandelijke aanvallen ontwijken door te rollen. Op papier klinkt dat allemaal degelijk, maar in de praktijk blijft het te simplistisch. De combat mist de nodige diepgang en ontwikkelt zich nauwelijks, waardoor gevechten al snel repetitief aanvoelen. Op dit vlak voelt God of War: Sons of Sparta helaas als één van de velen, in plaats van een game met een systeem dat zich echt weet te onderscheiden binnen het genre.Wat dan wél tof is, al is het ook niet uniek, is dat je de mogelijkheid hebt om je speer te upgraden. Dat kan zowel door het speerpunt te veranderen als door bijvoorbeeld de hendel aan te passen, wat zorgt voor andere aanvallen of specifieke effecten die je aanvallen beïnvloeden. Niet alleen je priktuig kan worden verbeterd, ook je schild kan worden voorzien van de nodige upgrades. Daarnaast beschikt Kratos over een skill tree waarin je nieuwe en verbeterde aanvallen kunt ontgrendelen. Er zijn dus redelijk wat opties, waardoor het systeem op papier voldoende uitgebreid aanvoelt. Helaas blijft ook dit aspect te standaard en hebben we dit soort upgrades en vaardigheden al vaak terugzien in andere games.
Weinig nieuws onder de zon
Wat voor mij ook een minpunt is, is dat het spel geen autosave-optie heeft en alleen opslaat wanneer je een kampvuur tegenkomt, waar je handmatig kunt saven. Dit voelt erg ouderwets aan en heeft er zelfs voor gezorgd dat ik een deel van de game opnieuw moest spelen. Sinds kort ben ik in het bezit van een PlayStation Portal, waarop ik het spel het meest heb gespeeld. Op een bepaald moment viel mijn handheld uit doordat de batterij leeg was, terwijl ik al geruime tijd geen kampvuur meer was tegengekomen. Het gevolg was dat ik een stuk vooruitgang verloor, wat de frustratie alleen maar vergrootte.Op het vlak van metroidvania kleurt de game bovendien erg binnen de lijntjes. Alles wat God of War: Sons of Sparta te bieden heeft, hebben we al vaker gezien - en uiteindelijk ook beter uitgewerkt in games zoals bijvoorbeeld Ori en Hollow Knight. Je botst geregeld op gebieden die nog niet toegankelijk zijn omdat je een bepaalde vaardigheid mist, om later met een nieuw verkregen kracht terug te keren en die zones alsnog te bereiken. Dat is allemaal typisch voor het genre, maar het spel weet op geen enkel moment echt te verrassen of iets nieuws te brengen dat we nog niet eerder hebben gezien.
Een mooie en doordachte wereld
Ook voor fans van het genre zelf zijn er dus simpelweg veel betere alternatieven beschikbaar. Daardoor is deze game niet alleen moeilijk aan te raden voor God of War-veteranen, maar vallen ook de diehard metroidvania-fans grotendeels uit de boot. Met titels die het genre op vrijwel elk vlak sterker invullen, blijft de vraag hangen: voor wie is deze game nu eigenlijk bedoeld?Dat gezegd zijnde klink ik nu misschien erg negatief, maar ik heb me tijdens mijn speeltijd zeker nog vermaakt. Het is leuk om meer te weten te komen over de oorsprong van Kratos, om bekende vijanden te zien terugkeren en om het op te nemen tegen enkele best coole bazen. Er zit bovendien voldoende uitdaging in het spel, wat ik persoonlijk als een positief punt ervaarde. Ook het leveldesign is divers en de wereld zelf is over het algemeen mooi en doordacht ontworpen. Verschillende omgevingen voelen uniek aan, met genoeg variatie om verkenning interessant te houden, wat een positief contrast vormt met sommige andere aspecten van het spel.
Audiovisueel geen tour de force
Ook de muziek weet op momenten goed te werken en past mooi bij het Griekse thema, al kan die op geen enkel vlak tippen aan de epische soundtracks uit de andere games in de reeks. Wanneer ik terugdenk aan de oudere delen, zijn het vooral de geweldige, bombastische composities die meteen in mijn hoofd opkomen. De muziek in deze game is zeker goed, maar zal, in tegenstelling tot de nummers van vroeger, waarschijnlijk niet zo lang blijven hangen.Met titels die het genre op vrijwel elk vlak sterker invullen, blijft de vraag hangen: voor wie is deze game nu eigenlijk bedoeld?
Grafisch vind ik de game persoonlijk niet bijzonder mooi, al blijft dat uiteraard een kwestie van smaak. Technisch gezien liep God of War: Sons of Sparta wel vlot, zowel op console als via cloud gaming op mijn handheld. Toch botste ik hier en daar op kleine bugs en visuele glitches, die de ervaring soms wat onderuit haalden. Hoewel de framerate over het algemeen stabiel is, had de game op technisch vlak dus nog iets beter afgewerkt mogen zijn.
Conclusie
Uiteindelijk is God of War: Sons of Sparta voor mij een beetje een mixed bag. Enerzijds heb ik me zeker vermaakt met het spel, ondanks de kleine bugs en het savesysteem dat op een bepaald moment roet in het eten gooide. Anderzijds is deze game moeilijk aan te raden voor zowel de echte metroidvania-fans als voor liefhebbers van de God of War-reeks in het algemeen. Op vrijwel elk vlak speelt het spel op veilig en weet het niets nieuws of verrassends te brengen, terwijl er nochtans heel wat ruimte is voor verbetering. Het was wel tof om meer te weten te komen over een jonge Kratos, maar de simpele combat die de game hanteert, haalt de ervaring uiteindelijk toch wat naar beneden. Al bij al is het een leuke game om eens te spelen, maar om nu te zeggen dat dit een must-play is? Nee, dat zeker niet.
Pro
- Soepele framerate
- Muziek past goed bij het thema
- Leveldesign is goed ontworpen
- Interessant originverhaal van Kratos
Con
- Combat voelt te oppervlakkig aan
- Kleurt te veel binnen de lijntjes
- Geen autosave
- Regelmatig bugs en glitches
- Moeilijk aan te bevelen aan fans van de reeks en het genre
6
Over
Beschikbaar vanaf
12 februari 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PlayStation 5
Genre
- Metroidvania
Ontwikkelaar
- Mega Cat Studios
Uitgever
- Sony Interactive Entertainment
Website
Forumlink
Laatst bewerkt door een moderator:
