Sinds ik de laatste jaren een beetje verliefd ben geworden op het JRPG-genre, heb ik er al heel wat kunnen spelen. Natuurlijk staan er nog steeds veel titels op de backlog, en die blijft helaas gestaag groeien. Eén van de reeksen die ik al lang wilde ervaren, was de Octopath Traveler-serie van Square Enix. Ik kocht de voorgaande titels op Steam, maar kwam er nooit aan toe om ze te spelen. Toen ik vorige maand de kans kreeg om het nieuwe deel te testen, zag ik dat als het ideale moment om de reeks eindelijk eens grondig te verkennen. Deze game is bovendien een prequel op de eerdere delen en vormt daardoor een perfect instappunt voor nieuwe spelers. De game introduceert enkele kleine vernieuwingen die op het eerste gezicht interessant lijken. De vraag is natuurlijk: voegen deze echt iets toe, en is het spel een must-play? Dit nieuwe deel werd ontwikkeld door Square Enix in samenwerking met DokiDoki Groove Works, bekend van Various Daylife.
In Octopath Traveler 0
keren we terug naar de wereld van Orsterra, waar een enorme tragedie wacht. Aan het begin van het verhaal wordt onze zelfgekozen protagonist geconfronteerd met een dramatische gebeurtenis: de meeste van zijn vrienden, kennissen en familie worden vermoord, en je hele dorp wordt met de grond gelijkgemaakt. Wat volgt, is een wraaktocht: een zoektocht naar de verantwoordelijken van deze gruwelijke daad, met de hulp van enkele overlevenden en nieuwe bondgenoten die je onderweg ontmoet.
Waar je in de eerdere Octopath Traveler-games steeds met meerdere personages speelde, volg je in dit deel één enkel personage door het verhaal. De opzet voelt daardoor anders, al leidt het uiteindelijke resultaat enigszins tot hetzelfde: het verhaal is verdeeld in meerdere hoofdstukken die telkens focussen op andere personages en slechteriken. Hierdoor krijg je bij elk hoofdstuk toch het gevoel dat je, net als in voorgaande games, meerdere verhalen tegelijk ervaart. Square Enix wil met deze aanpak een nieuwe manier van verhaalvertelling introduceren binnen de reeks. De basis blijft hetzelfde, maar de presentatie is net iets anders. Dit is zeker geen minpunt, maar verwacht dus niet dat je volledig enkel gefocust bent op je zelfgemaakte personage en zijn verhaal. Het verhaal is alvast leuk om te volgen, met hier en daar een paar kleine verrassende momenten. Het is vermakelijk en meeslepend, maar verwacht geen baanbrekende plotwendingen. Het is een sterke toevoeging aan het totaalpakket, maar niet het absolute hoogtepunt van de game voor mij.
Een andere nieuwe toevoeging is dat je tijdens gevechten met acht personages tegelijk je vijanden te lijf kan gaan. In de meeste JRPG's heb je een party van vier, dus dit was voor mij een verfrissende verandering. Hoewel het systeem goed werkt, zijn er ook hier beperkingen: je vecht altijd met vier personages in de frontlinie, terwijl de anderen passief achteraan blijven. Gelukkig kan je tijdens je beurt wisselen tussen de voorste en achterste personages, wat interessante tactische mogelijkheden biedt. Vijanden hebben specifieke zwaktes, waarbij je door slim te wisselen optimaal kunt profiteren van hun kwetsbaarheden.
De gevechten zijn soms wel behoorlijk pittig. Er is geen moeilijkheidsgraad, en sommige gevechten moest ik meerdere keren overdoen om ze tot een goed einde te brengen. Het positieve is dat je hierdoor wel leert waar vijanden zwak tegen zijn, waardoor je je tactiek kunt verfijnen bij een volgende poging. Persoonlijk vind ik het niet erg om gevechten te herhalen, maar baasgevechten kunnen soms frustrerend zijn. Ze bestaan vaak uit twee fases, en als je in de tweede fase sterft, moet je helemaal opnieuw beginnen. Sommige gevechten duren ook erg lang, waardoor het extra zuur is dat je opnieuw moet beginnen. Het zou fijn zijn geweest als de game had opgeslagen na het voltooien van een fase, zeker omdat je tussendoor vaak cutscenes of dialogen weer moet skippen tijdens de tweede of derde poging.
Aan die ervaring draagt natuurlijk de muziek enorm bij, die werkelijk prachtig is. Yasunori Nishiki, bekend van eerdere Octopath Traveler-games en de Final Fantasy VII Remake-delen, heeft een gevarieerde en prachtige soundtrack gecreëerd. Elk gebied heeft zijn eigen sfeer en auditieve identiteit, waardoor de muziek bijdraagt aan de charme en het gevoel van de wereld.
Op gebied van performance heb ik ook niets te klagen. De pc-versie draait op een gelockte framerate van 120 frames per seconde, met minimale framedrops. Door de pixelstijl loopt het spel ook op oudere systemen soepel, en ik verwacht dat de consoleversies hetzelfde zullen doen. Het enige kleine minpunt is dat de pc-versie weinig grafische instellingen biedt; de opties zijn vrij standaard en beperkt.
In Octopath Traveler 0
Een nieuwe invalshoek
Voor het eerst in de reeks kan je je personage volledig naar eigen smaak aanpassen voordat het avontuur begint. De character creator zit goed in elkaar, al zijn de visuele mogelijkheden door de pixelgraphics enigszins beperkt. Zowel het uiterlijk als de job van je personage kan je volledig zelf bepalen. Het bekende jobsysteem keert dus terug, met acht beschikbare jobs die gaandeweg vrijgespeeld kunnen worden. Zelf begon ik als een Scholar, zodat ik gewapend met een staf en magie mijn vijanden kon bestrijden. Tijdens het verhaal kun je regelmatig van job wisselen. Door je gekozen job te levelen en nieuwe vaardigheden te leren, speel je bovendien andere jobs vrij, waardoor je alle klassen uitgebreid kunt uitproberen.Waar je in de eerdere Octopath Traveler-games steeds met meerdere personages speelde, volg je in dit deel één enkel personage door het verhaal. De opzet voelt daardoor anders, al leidt het uiteindelijke resultaat enigszins tot hetzelfde: het verhaal is verdeeld in meerdere hoofdstukken die telkens focussen op andere personages en slechteriken. Hierdoor krijg je bij elk hoofdstuk toch het gevoel dat je, net als in voorgaande games, meerdere verhalen tegelijk ervaart. Square Enix wil met deze aanpak een nieuwe manier van verhaalvertelling introduceren binnen de reeks. De basis blijft hetzelfde, maar de presentatie is net iets anders. Dit is zeker geen minpunt, maar verwacht dus niet dat je volledig enkel gefocust bent op je zelfgemaakte personage en zijn verhaal. Het verhaal is alvast leuk om te volgen, met hier en daar een paar kleine verrassende momenten. Het is vermakelijk en meeslepend, maar verwacht geen baanbrekende plotwendingen. Het is een sterke toevoeging aan het totaalpakket, maar niet het absolute hoogtepunt van de game voor mij.
Je dorp heropbouwen
Wat ook niet meteen het sterkste aspect van dit deel is, is het nieuwe city-building-systeem. Je verwoeste dorp kan je vanaf nul heropbouwen, en mensen die je onderweg tegenkomt kunnen zich in je nederzetting vestigen. Je kunt hen vervolgens aan het werk zetten: bijvoorbeeld door velden aan te leggen om tomaten te kweken, of iemand in te schakelen om voor je boerderijdieren te zorgen. Op papier klinkt dit erg leuk, en in de praktijk is het ook een toffe toevoeging, maar er kleven enkele beperkingen aan. Zo kan je het dorp alleen uitbreiden door vooruitgang te boeken in het hoofdverhaal, wat je creatieve vrijheid beperkt. Bovendien zijn de bouwmogelijkheden vrij beperkt: huisjes en faciliteiten worden door de game voorgeselecteerd en zijn visueel niet aanpasbaar. Daardoor mist het city-building-gedeelte wat diepgang. Het is mooi dat de ontwikkelaars iets nieuws proberen, maar door deze restricties komt dit aspect helaas niet volledig tot zijn recht.Een andere nieuwe toevoeging is dat je tijdens gevechten met acht personages tegelijk je vijanden te lijf kan gaan. In de meeste JRPG's heb je een party van vier, dus dit was voor mij een verfrissende verandering. Hoewel het systeem goed werkt, zijn er ook hier beperkingen: je vecht altijd met vier personages in de frontlinie, terwijl de anderen passief achteraan blijven. Gelukkig kan je tijdens je beurt wisselen tussen de voorste en achterste personages, wat interessante tactische mogelijkheden biedt. Vijanden hebben specifieke zwaktes, waarbij je door slim te wisselen optimaal kunt profiteren van hun kwetsbaarheden.
Tactisch verfijnde gevechten
Het gevechtssysteem zelf zit uitstekend in elkaar en is dan ook een van de hoogtepunten voor mij. Ondanks dat het turn-based is, voelt het diepgaand aan. Je kan aanvallen boosten om meerdere klappen tegelijk uit te delen of meer schade te doen. Vijanden beschikken over een schild dat je moet breken door hun zwakke punten aan te vallen. Sommige vijanden zijn bijvoorbeeld zwak tegen een speer, anderen tegen vuur of zwaarden, en door op die zwaktes in te hakken breek je hun schild en kan je extra schade toedienen.De gevechten zijn soms wel behoorlijk pittig. Er is geen moeilijkheidsgraad, en sommige gevechten moest ik meerdere keren overdoen om ze tot een goed einde te brengen. Het positieve is dat je hierdoor wel leert waar vijanden zwak tegen zijn, waardoor je je tactiek kunt verfijnen bij een volgende poging. Persoonlijk vind ik het niet erg om gevechten te herhalen, maar baasgevechten kunnen soms frustrerend zijn. Ze bestaan vaak uit twee fases, en als je in de tweede fase sterft, moet je helemaal opnieuw beginnen. Sommige gevechten duren ook erg lang, waardoor het extra zuur is dat je opnieuw moet beginnen. Het zou fijn zijn geweest als de game had opgeslagen na het voltooien van een fase, zeker omdat je tussendoor vaak cutscenes of dialogen weer moet skippen tijdens de tweede of derde poging.
Met muzikale genie van Yasunori Nishiki
Wat ik enorm waardeer aan het spel is de visuele stijl. De 2D-pixelart is prachtig en uitstekend uitgevoerd. Vijanden worden bijvoorbeeld voor een gevecht eenvoudig weergegeven, maar transformeren tijdens het gevecht tot indrukwekkende, grotere versies van zichzelf. De wereld ademt enorm veel charme uit: dorpjes zijn mooi ontworpen, elk gebied voelt uniek aan, en of je nu door een sneeuwlandschap trekt of een grottenstelsel verkent, de sfeer en persoonlijkheid spat ervan af. Het spel heeft een heerlijk cozy gevoel, perfect voor de decembermaand of de winter in het algemeen.Het spel heeft een heerlijk cozy gevoel, perfect om doorheen de winter te spelen.
Aan die ervaring draagt natuurlijk de muziek enorm bij, die werkelijk prachtig is. Yasunori Nishiki, bekend van eerdere Octopath Traveler-games en de Final Fantasy VII Remake-delen, heeft een gevarieerde en prachtige soundtrack gecreëerd. Elk gebied heeft zijn eigen sfeer en auditieve identiteit, waardoor de muziek bijdraagt aan de charme en het gevoel van de wereld.
Op gebied van performance heb ik ook niets te klagen. De pc-versie draait op een gelockte framerate van 120 frames per seconde, met minimale framedrops. Door de pixelstijl loopt het spel ook op oudere systemen soepel, en ik verwacht dat de consoleversies hetzelfde zullen doen. Het enige kleine minpunt is dat de pc-versie weinig grafische instellingen biedt; de opties zijn vrij standaard en beperkt.
Conclusie
Octopath Traveler 0 is absoluut een aanrader. De wereld is prachtig, de muziek fantastisch en de game ademt een gezellig, sfeervol gevoel uit, ideaal voor tijdens de koude winterperiode. De combat is strak, uitdagend en blijft boeiend. Nieuwigheden zoals het aanpassen van je personage, het uitbouwen van je dorp en het spelen met acht partyleden tegelijk zijn leuk, maar missen soms diepgang en voegen uiteindelijk weinig toe. De kern van het spel blijft echter uitstekend, ook al leveren de nieuwe opties uiteindelijk weinig extra. Het verhaal is vermakelijk en bevat enkele verrassende momenten, maar is niet wereldschokkend. Al met al heeft deze game mij zeker nog meer zin gegeven om ook de eerdere titels in de reeks eindelijk van mijn backlog te halen en ze eindelijk eens te spelen.
Pro
- Mooi vormgegeven
- Geweldige, cozy sfeer
- Prachtige muziek
- Combat is strak en uitdagend
- Goede performance
Con
- Nieuwe aspecten missen diepgang
- Geen checkpoints tijdens lange gevechten
8
Over
Beschikbaar vanaf
4 december 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Building
- JRPG
Ontwikkelaar
- Doki Doki Groove Works
- Square Enix
Uitgever
- Square Enix
