We hebben al behoorlijk wat markante comebacks te verwerken gekregen dit jaar. Het onverholen fascisme is terug van weggeweest, Oasis zingt wederom over sigaretten en alcohol, en binnenkort krijgen we zelfs Temptation Island terug in onze oogbollen gestort. De terugkeer die echter niemand zag aankomen, is toch die van de Beautiful Katamari-reeks. Voor het eerst in veertien jaar krijgt een van de meest excentrieke franchises in gaming een gloednieuwe iteratie, en dat zorgt voor een vuurtje dat ons kille hart weet te verwarmen.
Conceptueel volgt Once Upon a Katamari het charmante, kleinschalige pad van de voorgangers. Het komt uiteindelijk neer op niets meer dan een kleverige bal door de omgeving rollen en onderweg het ding in omvang zien groeien met alle decorstukken die je op je pad meeneemt. Het klinkt op papier hoegenaamd niet als een videogame die je aan je scherm gekluisterd zou kunnen houden, en toch werkt het, net omdat het zo aandoenlijk simpel aanvoelt. Net zoals de voorgangers speelt Once Upon a Katamari
dan ook vrij meditatief, als een soort gaming equivalent van spelen met bubble wrap.
De gameplay van Once Upon a Katamari is dus ontzettend simpel. Rol de bal, maak de bal groter, grootst, succes. En wederom: op papier klinkt dat erg rudimentair en als iets dat nooit of te nimmer een hele game zou kunnen boeien. Weet je, verfrommel dat papier tot een balletje en rol het in de prullenbak. Soms heeft het papier gewoon ongelijk. Once Upon a Katamari werkt namelijk net omwille van dat simplisme, dat de gameplay haast een zen-achtige aantrekking geeft, maar ook omdat de makers ervan duidelijk de moeite hebben genomen om het eenvoudige concept met zoveel mogelijk variatie te infuseren. Neem bijvoorbeeld de setting. Het tijdreizen opent uiteraard een raam naar diverse tijdsperiodes die elk hun unieke sfeer en spulletjes hebben, waardoor je dus al in de eerste uren aan het rollen gaat in het Japan van tijdens de Edoperiode, het Amerikaanse Wilde Westen en de Jura. Elk van de tien tijdperken is onderverdeeld in stages, en die spelen uiteraard allemaal met de clichés. Denk je aan het Wilde Westen, dan denk je aan goudmijnen, saloons en tumbleweeds, en de game brengt die allemaal met kleur en frivole charme.
De besturing komt in twee smaakjes. Voor de puristen van het eerste uur zijn er de tankachtige controls van het origineel. Dat komt neer op het gebruik van beide joysticks om met net wat meer precisie te manoeuvreren. Dit brengt echter ietwat van een leerproces met zich mee, waardoor ik de meesten onder ons voor de meer intuïtieve besturing met enkel de linker stick zie gaan. Deze manier lijkt een beetje op de manier waarop je Astrobot door die stages met zijn bal moest begeleiden, met als caveat dat je hier geen controle hebt over de camera met de rechter stick. Die vaste camera voelt ietwat archaïsch aan en is zeker wennen, maar dat komt doordat de rechter stick wordt gebruikt om de positie van je wandelende hespenworst te bepalen.
Die schoonheidsvlekjes terzijde is Once Upon a Katamari echter een dot van een game. Het is bedrieglijk eenvoudig, maar met genoeg geinige laagjes om je geboeid te houden. Het is een spel dat ook enorm veel haalt uit zijn visuele charme en die levels, net als de bal, steeds groter en groter maakt. Je kan beginnen op het dek van een piratenschip, om vervolgens in een scheepsgevecht met een kraken te belanden bijvoorbeeld. Dit is een spel waar je duidelijk voelt dat er achter de schermen stevig gebrainstormd is om zo veel mogelijk leuke ideeën in de stages onder te brengen. Je voelt aan alles dat er enorm veel creatieve moeite in de terugkeer van de reeks is gestopt, waardoor je de paar misstappen die het begaat makkelijk met de mantel der liefde kan bedekken.
Conceptueel volgt Once Upon a Katamari het charmante, kleinschalige pad van de voorgangers. Het komt uiteindelijk neer op niets meer dan een kleverige bal door de omgeving rollen en onderweg het ding in omvang zien groeien met alle decorstukken die je op je pad meeneemt. Het klinkt op papier hoegenaamd niet als een videogame die je aan je scherm gekluisterd zou kunnen houden, en toch werkt het, net omdat het zo aandoenlijk simpel aanvoelt. Net zoals de voorgangers speelt Once Upon a Katamari
Simpelweg charmant
De manier waarop het geheel wordt omkaderd, is van secundair belang, maar is niettemin ludiek genoeg om het geheel wat speelse structuur te bieden. De King of All Cosmos, nog steeds een heerlijk sassy bitch, speelt het klaar om de aarde en de sterren te vernietigen tijdens de grote schoonmaak. Oepsie. Het is jouw taak als speler om orde in de chaos te brengen als een kleine groene kerel met de kop van een hespenworst. Dat doe je door, gewapend met je kleverige bal, door de tijd te reizen, dwars door de geschiedenis van het universum, en gaandeweg de componenten te verzamelen die nodig zijn om het boeltje te herstellen. Op die manier gaat het balletje aan het rollen. (En ja, ik weet dat dit een hele flauwe pun is.)De gameplay van Once Upon a Katamari is dus ontzettend simpel. Rol de bal, maak de bal groter, grootst, succes. En wederom: op papier klinkt dat erg rudimentair en als iets dat nooit of te nimmer een hele game zou kunnen boeien. Weet je, verfrommel dat papier tot een balletje en rol het in de prullenbak. Soms heeft het papier gewoon ongelijk. Once Upon a Katamari werkt namelijk net omwille van dat simplisme, dat de gameplay haast een zen-achtige aantrekking geeft, maar ook omdat de makers ervan duidelijk de moeite hebben genomen om het eenvoudige concept met zoveel mogelijk variatie te infuseren. Neem bijvoorbeeld de setting. Het tijdreizen opent uiteraard een raam naar diverse tijdsperiodes die elk hun unieke sfeer en spulletjes hebben, waardoor je dus al in de eerste uren aan het rollen gaat in het Japan van tijdens de Edoperiode, het Amerikaanse Wilde Westen en de Jura. Elk van de tien tijdperken is onderverdeeld in stages, en die spelen uiteraard allemaal met de clichés. Denk je aan het Wilde Westen, dan denk je aan goudmijnen, saloons en tumbleweeds, en de game brengt die allemaal met kleur en frivole charme.
Uitdagende golven in een zee van rust
Once Upon a Katamari is erg laagdrempelig en ontspannen, maar voor de diehards onder ons zijn er ook uitdagingen die je krijgt na het uitspelen van een stage. Je bal rollen tegen een tijdslimiet, een zo groot mogelijke bal proberen te rollen met zo weinig mogelijk items, of een bal rollen die uitsluitend uit een bepaald soort spulletjes mag bestaan. Het zijn in die uitdagingen dat de game het meest weet te excelleren, omdat de ervaring van relax plots evolueert in vrij spannend. Zeker wanneer je tegen een tikkende klok aankijkt en je zo snel mogelijk probeert je uitdijende bal richting de Tyrannosaurus te krijgen. Wanneer je, terwijl de alarmsirenes die het einde van je tijd aankondigen loeien, erin slaagt die bad boy in je bal te absorberen, valt het kwartje helemaal. Once Upon a Katamari is verslavend amusant.Once Upon a Katamari slaagt er in om een simpel concept heerlijk veelzijdig uit te werken.
De besturing komt in twee smaakjes. Voor de puristen van het eerste uur zijn er de tankachtige controls van het origineel. Dat komt neer op het gebruik van beide joysticks om met net wat meer precisie te manoeuvreren. Dit brengt echter ietwat van een leerproces met zich mee, waardoor ik de meesten onder ons voor de meer intuïtieve besturing met enkel de linker stick zie gaan. Deze manier lijkt een beetje op de manier waarop je Astrobot door die stages met zijn bal moest begeleiden, met als caveat dat je hier geen controle hebt over de camera met de rechter stick. Die vaste camera voelt ietwat archaïsch aan en is zeker wennen, maar dat komt doordat de rechter stick wordt gebruikt om de positie van je wandelende hespenworst te bepalen.
Schoonheidsvlekjes
Er is enorm veel om van te houden bij dit Once Upon a Katamari, maar het is geenszins perfect. Neem bijvoorbeeld de collectibles. Er valt, zoals vanouds, weer behoorlijk wat vrij te spelen, zoals nieuwe avatars en muziek, dat soort leuke spulletjes. Dat is helemaal leuk. Minder tof is echter dat er in elke stage drie kronen verstopt zitten, die je moet vinden om nieuwe tijdsperiodes en stages vrij te spelen. Het voelt bij momenten een beetje geforceerd. Elke stage zit tot de nok gevuld met visuele spielereien en grappige dingen, en is een plezier om door te rollen, maar de game verwacht soms dat je het overdreven grondig doet. Ook de power-ups voelen als een gemiste kans. Je snapt zo waarom de makers er elementen zoals een stopwatch die de tijd stilzet of een magneet die objecten naar je toe zuigt aan hebben toegevoegd. Het is het soort speelsheid dat doet terugdenken aan de games van Nintendo, wat altijd een compliment is. Alleen is de tijdsduur van die power-ups frustrerend kort. Het is alsof de makers je een erg leuk speeltje geven, om het vrijwel meteen weer uit je handen te rukken. De enige reden die je kunt bedenken, is dat die strenge tijdslimiet is gebruikt om de game niet overdreven makkelijk te maken, maar het geeft de power-ups zo wel iets vrij nutteloos.Die schoonheidsvlekjes terzijde is Once Upon a Katamari echter een dot van een game. Het is bedrieglijk eenvoudig, maar met genoeg geinige laagjes om je geboeid te houden. Het is een spel dat ook enorm veel haalt uit zijn visuele charme en die levels, net als de bal, steeds groter en groter maakt. Je kan beginnen op het dek van een piratenschip, om vervolgens in een scheepsgevecht met een kraken te belanden bijvoorbeeld. Dit is een spel waar je duidelijk voelt dat er achter de schermen stevig gebrainstormd is om zo veel mogelijk leuke ideeën in de stages onder te brengen. Je voelt aan alles dat er enorm veel creatieve moeite in de terugkeer van de reeks is gestopt, waardoor je de paar misstappen die het begaat makkelijk met de mantel der liefde kan bedekken.
Conclusie
Once Upon a Katamari is een welgekomen terugkeer van de klassieke reeks die toont dat het rollen van een kleverige bal nog niets aan charme heeft ingeboet. Het voelt ontspannend en toegankelijk om gewoon wat spulletjes op te rollen met je steeds groter wordende bal, maar wanneer je een paar uur later frenetisch inktvissen aan het oprollen bent tegen het tikken van een klok in, weet je dat de game haar verslavende haakjes in je heeft weten te zetten. Temptation Island zal stevig haar best mogen doen om even onweerstaanbaar terug te keren als de Katamari-reeks.
Pro
- De klassieke gameplay is nog steeds uniek en amusant
- Het tijdreizen zorgt voor leuke stages vol inventieve grappen
- Ontspannende gameplay, maar leuke uitdagingen zorgen voor een meerwaarde
- Leuke lo-fi visuals
Con
- De power-ups duren te kort om veel toe te voegen
- Het verzamelen van kronen vertraagt je progressie
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
24 oktober 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
Ontwikkelaar
- RENGAME
Uitgever
- Bandai Namco Entertainment
