Planet of Lana 2 behoudt twee belangrijke aspecten die het origineel een memorabel kleinood maakten. Het bevat nog steeds dat gevoel van avontuur en ontdekking in een groene buitenaardse wereld vol verwondering. En het bevat nog steeds een kat die effectief doet wat je haar opdraagt. Iedereen die een poezelige protesteerder heeft, weet maar al te goed hoe miraculeus zoiets is. Planet of Lana II omarmt dus haar sterktes voor de opvolger en valt zodoende in de ‘meer van hetzelfde’-categorie, maar doet dat wel met de ambitie voor verfijning en diepgang die je mag verwachten van een sequel.
De eerste indruk die het nieuwe avontuur van Lana en haar buitenaardse kattenvriendje Mui weet te maken, is echter een bedrieglijk monotone. Je begint het side-scrolling platformavontuur namelijk omhuld door de grijstinten van metalen gangen. De besneeuwde bergtoppen en groene bossen lijken in geen velden of wegen te bespeuren. Het is het in sepia gehulde Kansas dat in de weg staat van het Technicolor-land van Oz. De prelude heeft echter nut. Lana heeft duidelijk zitten oefenen op haar platformskills en etaleert al in het begin haar kunde wanneer het aankomt op springen, sliden en wall-jumpen. Op zich is het allemaal niks nieuws onder de zon, maar het maakt wel al aan de start duidelijk dat het platformen een stuk dynamischer aanvoelt dan in het origineel.
Ook de hypnotische krachten van Mui en de impact ervan op de fauna van de planeet zijn een stuk diverser dan in de voorganger, wat eveneens resulteert in wat meer variatie in de puzzels en een gezonde dosis verwondering. De schaal van de puzzels die je in de sequel aantreft, voelt dan ook groter aan dan alles uit de voorganger. De grotere bewegingsvrijheid van Mui en de manier waarop het wezentje de lokale dierenpopulatie kan manipuleren, zorgen overduidelijk voor een ambitieuze schaalvergroting in de gelaagdheid van de uitdagingen die de game je presenteert. Zeker wanneer je met vliegende of zwemmende wezens te maken krijgt, durft de game te flirten met complexiteit.
Heb ik al genoeg benadrukt dat Planet of Lana II een ambitieuzere sequel is? Nog niet genoeg, me dunkt. De vorige game had uiteraard ook al die storybookesthetiek, maar de opvolger is ook op dat vlak een stuk dynamischer. De wereld is een stuk levendiger en van tijd tot tijd schotelt Planet of Lana II je een setpiece of moment voor dat weet te imponeren. Dat kan gaan van een hectische ontsnapping van een stel robots tot zonnestralen die door het bladerdak komen en voor een gevoel van sereniteit zorgen. Het kan kortom indruk maken met grootse momenten of kleine die groots aanvoelen op het vlak van sfeerzetting. Ook narratief is het een stuk veelzijdiger geworden. Het blijft een rechttoe-rechtaan avontuur en je hoeft geenszins het origineel gespeeld te hebben om mee te zijn, maar fans van het eerste uur gaan sowieso blij worden van flashbacks die voor meer context zorgen bij het verleden van Mui. Het zorgt wederom voor de nodige extra textuur. De personages praten niet, ze brabbelen. Toch voel je gevoelsmatig de band tussen Lana en Mui en het gewicht op hun frêle schouders. Wacht, hebben katten schouders?
De eerste indruk die het nieuwe avontuur van Lana en haar buitenaardse kattenvriendje Mui weet te maken, is echter een bedrieglijk monotone. Je begint het side-scrolling platformavontuur namelijk omhuld door de grijstinten van metalen gangen. De besneeuwde bergtoppen en groene bossen lijken in geen velden of wegen te bespeuren. Het is het in sepia gehulde Kansas dat in de weg staat van het Technicolor-land van Oz. De prelude heeft echter nut. Lana heeft duidelijk zitten oefenen op haar platformskills en etaleert al in het begin haar kunde wanneer het aankomt op springen, sliden en wall-jumpen. Op zich is het allemaal niks nieuws onder de zon, maar het maakt wel al aan de start duidelijk dat het platformen een stuk dynamischer aanvoelt dan in het origineel.
Elegante schaalvergroting
Niet enkel het platformen voelt eleganter, ook de manier waarop Mui impact heeft op de gameplay is stukken verfijnder. Mui hoeft niet langer aan een strak lijntje gehouden te worden en in de onmiddellijke buurt van Lana te zijn om interacties aan te gaan met de omgeving. Hij kan dus complexere dingen uitspoken, zoals kabels doorbijten of touwen laten zakken in de verste hoeken van de omgeving. Je moet het beestje uiteraard nog steeds aansturen en bevelen geven, maar het zorgt gewoon voor wat meer textuur in de manier waarop puzzels aangepakt kunnen worden met de hulp van je kattige kameraad.Ook de hypnotische krachten van Mui en de impact ervan op de fauna van de planeet zijn een stuk diverser dan in de voorganger, wat eveneens resulteert in wat meer variatie in de puzzels en een gezonde dosis verwondering. De schaal van de puzzels die je in de sequel aantreft, voelt dan ook groter aan dan alles uit de voorganger. De grotere bewegingsvrijheid van Mui en de manier waarop het wezentje de lokale dierenpopulatie kan manipuleren, zorgen overduidelijk voor een ambitieuze schaalvergroting in de gelaagdheid van de uitdagingen die de game je presenteert. Zeker wanneer je met vliegende of zwemmende wezens te maken krijgt, durft de game te flirten met complexiteit.
Het doel heiligt de middelen
Dat is, laat me daar duidelijk in zijn, geen verwijt. De absolute doodsteek voor een game die voor een groot deel steunt op puzzels, zijn uitdagingen die enkel de illusie van een uitdaging met zich meedragen. Dat zijn gewoon tijdobstakels. Planet of Lana II weet echter de balans te vinden tussen puzzels die gelaagd en uitdagend zijn, zonder te vervallen in frustratie. Het gebruikt namelijk alle elementen van het platformen en de mogelijkheden die Mui op tafel legt om ze als een elegant parelsnoer aan elkaar te rijgen. Planet of Lana II is een stuk diepgaander en uitdagender dan het origineel ooit was en presenteert dat als een troefkaart. Wanneer je even vast komt te zitten en de frustratie dreigt de kop op te steken, heb je altijd nog de wereld om je heen en de wezens die haar bevolken. Hoe kun je namelijk een zure smoel opzetten wanneer alles om je heen er ronduit cute uitziet? Het is trouwens best om er niet al te hard bij stil te staan dat de schattige wezens die je laat hypnotiseren soms noodgedwongen een vrij gruwelijke dood tegemoet gaan in naam van progressie. Als de game verlangt dat ik onschuldige wezens opoffer om verder te komen, dan doe ik dat. Schattig of niet, niks weerhoudt me van het doel.Sprookjesboek met ambitie
Dat doel is wederom een familiekwestie. Waar Lana in de vorige game nog haar zuster wist te redden uit de mechanische klauwen van robots, probeert ze nu haar nicht te redden van de gevolgen van pollutie. Klinkt vaag? In realiteit komt het erop neer dat haar nichtje door een stelletje halfgare cultisten werd bekogeld met een mysterieus rotsblok dat haar enorm ziek maakte. Dat zorgt ervoor dat je een shoppinglijstje in je poten krijgt gedrukt en op een fetchquest wordt gestuurd. Yippee! Kijk ... narratief gezien is het erg dun en meestal is het idee van fetchquests een godsgruwelijk goedkoop excuus om een game aan op te hangen, maar hier werkt het gek genoeg wel. Het is een excuus, nietwaar? Haal deze dingen, die toevallig allemaal verspreid zijn over wonderlijke biomen vol levendige oceanen, verwilderde bossen en geheimzinnige overwoekerde fabrieken. Dat alles eruitziet alsof het handgetekend is door een team dat stage liep bij Studio Ghibli helpt uiteraard ook. Dat het begeleid wordt door een soundtrack die constant een toon zet en wisselt tussen meeslepende strijkers, subtiele toetsen op de piano of dreigende synths, ook dat is van goudwaarde. Je hebt dus een game die audiovisueel aanvoelt als een tot leven gekomen sprookjesboek en daarvoor wil je al eens een Amazon-wishlist aan goederen voor gaan ophalen.Planet of Lana II heeft een overdaad aan stijl, maar gelukkig ook behoorlijk wat substantie.
Heb ik al genoeg benadrukt dat Planet of Lana II een ambitieuzere sequel is? Nog niet genoeg, me dunkt. De vorige game had uiteraard ook al die storybookesthetiek, maar de opvolger is ook op dat vlak een stuk dynamischer. De wereld is een stuk levendiger en van tijd tot tijd schotelt Planet of Lana II je een setpiece of moment voor dat weet te imponeren. Dat kan gaan van een hectische ontsnapping van een stel robots tot zonnestralen die door het bladerdak komen en voor een gevoel van sereniteit zorgen. Het kan kortom indruk maken met grootse momenten of kleine die groots aanvoelen op het vlak van sfeerzetting. Ook narratief is het een stuk veelzijdiger geworden. Het blijft een rechttoe-rechtaan avontuur en je hoeft geenszins het origineel gespeeld te hebben om mee te zijn, maar fans van het eerste uur gaan sowieso blij worden van flashbacks die voor meer context zorgen bij het verleden van Mui. Het zorgt wederom voor de nodige extra textuur. De personages praten niet, ze brabbelen. Toch voel je gevoelsmatig de band tussen Lana en Mui en het gewicht op hun frêle schouders. Wacht, hebben katten schouders?
Schoonheidsvlekjes
Tot dusver voelt de review uiteraard vrij jubelend, maar er zijn een paar kleine minpuntjes die het net de status van meesterwerk weten te ontzeggen. Primair komen die vooral neer op verhaalvertelling en een gebrek aan narratieve context. De cultisten die als katalysator dienen voor het hele avontuur, komen nooit echt uit de verf. Ze zijn een bedreiging voor de familie van Lana en de wereld, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Ook zit er een segment wat later in de game waar de natuurlijke schoonheid van de omgevingen ingeruild wordt voor donkere riolen en opslagplaatsen. Narratief gezien past het binnen de context, maar het voelt in dat onderdeel allemaal een stuk minder sprankelend en zelfs wat beklemmend aan. Ten slotte is er de besturing van Mui. Ze kan stukken meer, maar jij moet haar nog steeds aansturen met behulp van je controller en dat gaat niet altijd supervlot. Er zit altijd ietwat vertraging tussen de gedachte en de uitvoering. In combinatie met de trial-and-error die wat gepaard kan gaan met het puzzelen, voelt het als een schoonheidsvlekje op een bloedmooie game.Conclusie
Planet of Lana II: Children of the Leaf is een sequel volgens het klassieke boekje. Groter, ambitieuzer, beter. Het is een tot leven gewekt sprookjesboek vol schoonheid en verwondering dat het vooral moet hebben van een knap tot leven gewekte wereld en puzzels die vaak uitdagen maar zelden frustreren. De game struikelt op een paar vlakken iets te nadrukkelijk om de status van meesterwerk te verzilveren, maar het komt indrukwekkend dicht in de buurt.
Pro
- Platformen voelt eleganter dan in de voorganger
- Puzzels zijn veelzijdig en gelaagd
- Audiovisueel wonderlijk mooi
Con
- Verhaal mist tikje diepgang
- Trail-and-error ligt soms op de loer
- De besturing van Mui is soms wat omslachtig
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
5 maart 2026
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Adventure
- Platformer
- Puzzle
Ontwikkelaar
- Wishfully Studios
Uitgever
- Thunderful Games
