Het is altijd spannend wanneer een grote uitgever een risico neemt met een van zijn bekendste franchises. Ik was dan ook ongetwijfeld niet de enige die even met de handen door het uitdunnende haar ging toen Silent Hill f werd voorgesteld aan de wereld. Het geteisterde stadje in Maine inruilen voor een Japanse setting met een volledig andere atmosfeer voelt als een stevige sprong in het duister. Of het een gok is die sterk uitpakt, dat ontdekken we in de review.
Nou moeten we eerlijk zijn. Een moersleutel in de sputterende motor gooien was misschien wel de beste zet voor deze reeks. Het succes dat Bloober Team vorig jaar boekte met de remake van Silent Hill 2 is uiteraard onmiskenbaar, maar een blik in de achteruitkijkspiegel betekent niet noodzakelijk dat de weg vooruit vlotjes verloopt. Een terugkeer naar Silent Hill met een gloednieuw deel klinkt weliswaar als de natuurlijke volgende stap, maar een franchise die zich indertijd zo hard het slop heeft ingereden met zwak onthaalde titels als Downpour en Book of Memories laat zich klaarblijkelijk niet zomaar vlotjes terug de baan op helpen. Dat we na dertien jaar eindelijk opnieuw een game als Silent Hill f
te spelen krijgen, primeert dan ook boven de setting.
Er is een malletje dat gezien wordt als de norm voor Japanse vrouwen, en Hinako past er met haar tegenstrijdige kantjes simpelweg niet in. Op die manier heeft Silent Hill f het over genderpatronen en de loodzware verwachtingen die als een molensteen om de nek van een opgroeiend meisje hangen. Iedereen verwacht dat Hinako het uitgestippelde pad volgt, terwijl ze nog steeds zoekende is naar zichzelf. Dat zijn slechts enkele van de vrij zware thema’s die Silent Hill f niet altijd even subtiel aansnijdt. De game opent met een trigger warning voor sommige van die thema’s en dat is niet bepaald uit de lucht gegrepen. Niet alle demonen en monsters zijn monsters die je kan verslaan in een spel.
Het draait allemaal om timing: de verwoestende aanvallen ontwijken en vervolgens zelf genadeloos toeslaan met een sikkel, hamer of wat je ook voorhanden hebt. De impact van elk wapen voelt gewichtig, elke slag een kleine overwinning. Op die manier is de combat een duaal beestje. Zie je, Silent Hill f is hoegenaamd geen makkelijk obstakel om te overwinnen. Het vergt focus om het ritme te vatten en de monsters vegen sneller de vloer met je aan dan je lief is. Alleen kan Hinako met wat volharding die monsters ook stevig pijn doen, en dat haalt er bij momenten de griezelige angel wel wat uit. Een traditionele survival horror geeft het hoofdpersonage net genoeg schaarse middelen om de waanzin te overwinnen; het is passend dat ook aan die verwachtingen Hinako lak heeft.
Is Silent Hill f een onweerstaanbare terugkeer naar de grote vorm van weleer voor de reeks? Misschien niet, maar het zet wel significante stappen in de goede richting. Het barst van de griezelige sfeer, de puzzels zijn ouderwets complex, het verhaal intrigeert. Alleen vraagt het daar ook dingen voor terug. De combat onder de knie krijgen bijvoorbeeld, maar ook de game opnieuw spelen om het volledige narratief te vatten. De game stopt namelijk vrij abrupt en verlangt dan eigenlijk dat je nog eens een uurtje of vijftien investeert in New Game+ om meer elementen van het plot en het volledige einde te krijgen. Dat is een hoge lat voor veel gamers om over te springen en een tijdsinvestering die niet iedereen gaat willen maken. Het doet echter geen afbreuk aan de intense, angstaanjagende met monsters gevulde wereld waar Hinako in probeert te overleven.
Nou moeten we eerlijk zijn. Een moersleutel in de sputterende motor gooien was misschien wel de beste zet voor deze reeks. Het succes dat Bloober Team vorig jaar boekte met de remake van Silent Hill 2 is uiteraard onmiskenbaar, maar een blik in de achteruitkijkspiegel betekent niet noodzakelijk dat de weg vooruit vlotjes verloopt. Een terugkeer naar Silent Hill met een gloednieuw deel klinkt weliswaar als de natuurlijke volgende stap, maar een franchise die zich indertijd zo hard het slop heeft ingereden met zwak onthaalde titels als Downpour en Book of Memories laat zich klaarblijkelijk niet zomaar vlotjes terug de baan op helpen. Dat we na dertien jaar eindelijk opnieuw een game als Silent Hill f
Andere plek, zelfde nachtmerrie
De frisse wind door Silent Hill komt aangewaaid dankzij de Taiwanese ontwikkelaar NeoBards Entertainment, die vooral ervaring heeft met het porten van games, en schrijver Ryukishi07. Hun visie voor deze spin-off voelt weliswaar anders dan wat je initieel zou verwachten van een Silent Hill, maar het is niet ontdaan van vertrouwde elementen. Ook het Japan van de jaren zestig bevat griezelige dorpjes die gehuld zijn in geheimzinnige mistbanken, gruwelijke mysteries en pijnlijke trauma’s. Wanneer we kennismaken met Shimizu Hinako, heeft ze er net een discussie met haar alcoholistische hork van een vader op zitten en trekt ze eropuit om haar vrienden te ontmoeten. Het duurt echter niet lang voor het helemaal uit de klauwen loopt. Een onheilspellende mist overspoelt het dorp, vrienden veranderen in bloemen, monsters zetten de achtervolging in en alles ontaardt in een surrealistische nachtmerrie. Ander land, vertrouwde gruwel. Het is eigenlijk bizar hoe snel het plaatje gewoon klopt. Ja, de setting is verplaatst en de nuances liggen anders, maar dit voelt wel degelijk aan als een Silent Hill-game.De diverse vormen die monsters aannemen
Zo is de parallel tussen James Sunderland, de protagonist van Silent Hill 2, en Hinako makkelijk te trekken. Ook hier weet je nauwelijks iets over de achtergrond van het jonge meisje, maar voel je dat er onder het oppervlak trauma opborrelt dat waarschijnlijk verband houdt met de waanzin die het dorpje overvalt. Je weet initieel bitter weinig over het schoolmeisje dat in een wereld vol gruwel wordt gestort, maar je wil wel de reis met haar aangaan en de blik in het duister werpen. Hinako is een boeiend personage, omdat er onder dat lieflijke uiterlijk van alles gaande is en er een zekere kwaadheid van het frêle kind uitgaat. Ze is een jonge vrouw in wording in het Japan van de jaren zestig, met een mishandelende zatlap van een vader en een verwachtingspatroon dat ze niet kan en wil waarmaken. Ze wil niet zoals haar oudere zus Junko trouwen en de speelsheid van haar jeugd laten vervagen.Er is een malletje dat gezien wordt als de norm voor Japanse vrouwen, en Hinako past er met haar tegenstrijdige kantjes simpelweg niet in. Op die manier heeft Silent Hill f het over genderpatronen en de loodzware verwachtingen die als een molensteen om de nek van een opgroeiend meisje hangen. Iedereen verwacht dat Hinako het uitgestippelde pad volgt, terwijl ze nog steeds zoekende is naar zichzelf. Dat zijn slechts enkele van de vrij zware thema’s die Silent Hill f niet altijd even subtiel aansnijdt. De game opent met een trigger warning voor sommige van die thema’s en dat is niet bepaald uit de lucht gegrepen. Niet alle demonen en monsters zijn monsters die je kan verslaan in een spel.
De strijd aangaan met je demonen
Maar ... Silent Hill f is onder de loodzware thema’s uiteraard nog steeds een traditionele game, en naar de normen van de reeks nog een vrij actiegerichte zelfs. Silent Hill gaat weliswaar niet de over-the-top kant van Resident Evil 4 op, maar je mept er zo verdomd hard op los in dit deel dat ik begon te denken dat de f in de titel een afkorting was voor fuck ’em up. De combat steunt op melee met wat je in de spelwereld om je heen vindt en is simpel doch vrij elegant. Je hebt een stamina-meter die aangeeft hoe vaak je venijnig kan uithalen, en een goed uitgevoerde dodge vult die stamina weer aan en vertraagt de tijd. In combinatie met een move die vijandelijke aanvallen pareert en monsters kwetsbaar maakt voor een tegenaanval, zorgt het voor actie die vrij competent aanvoelt.Silent Hill f stapt weg van de traditionele survival horror van de reeks, en doet net als Hinako koppig haar eigen ding.
Het draait allemaal om timing: de verwoestende aanvallen ontwijken en vervolgens zelf genadeloos toeslaan met een sikkel, hamer of wat je ook voorhanden hebt. De impact van elk wapen voelt gewichtig, elke slag een kleine overwinning. Op die manier is de combat een duaal beestje. Zie je, Silent Hill f is hoegenaamd geen makkelijk obstakel om te overwinnen. Het vergt focus om het ritme te vatten en de monsters vegen sneller de vloer met je aan dan je lief is. Alleen kan Hinako met wat volharding die monsters ook stevig pijn doen, en dat haalt er bij momenten de griezelige angel wel wat uit. Een traditionele survival horror geeft het hoofdpersonage net genoeg schaarse middelen om de waanzin te overwinnen; het is passend dat ook aan die verwachtingen Hinako lak heeft.
Je angsten trotseren vergt moeite
De horror in Silent Hill f komt er dus niet via de geijkte patronen die we gewoon zijn van de reeks, maar dat neemt niet weg dat de game echt wel hardcore horror is. De sfeer van de game echoot uiteraard traditionele Silent Hill, maar door de setting en cultuur zijn ook games als Forbidden Siren en Fatal Frame nooit veraf. De monsters die je pad kruisen missen overduidelijk wat variatie, maar wat je naar het leven staat is bij momenten vrij grotesk. En dan zijn er nog de momenten waarop Hinako flauwvalt en naar een mythische nachtmerriewereld wordt getransporteerd. Het is in deze segmenten dat de zware thema’s helemaal de bovenhand krijgen en de game het meeste drama en de meeste gore weet te vinden. Silent Hill f zoekt de duisternis op en weet de horror te puren uit thema’s die je doorgaans niet in gaming terugvindt.Is Silent Hill f een onweerstaanbare terugkeer naar de grote vorm van weleer voor de reeks? Misschien niet, maar het zet wel significante stappen in de goede richting. Het barst van de griezelige sfeer, de puzzels zijn ouderwets complex, het verhaal intrigeert. Alleen vraagt het daar ook dingen voor terug. De combat onder de knie krijgen bijvoorbeeld, maar ook de game opnieuw spelen om het volledige narratief te vatten. De game stopt namelijk vrij abrupt en verlangt dan eigenlijk dat je nog eens een uurtje of vijftien investeert in New Game+ om meer elementen van het plot en het volledige einde te krijgen. Dat is een hoge lat voor veel gamers om over te springen en een tijdsinvestering die niet iedereen gaat willen maken. Het doet echter geen afbreuk aan de intense, angstaanjagende met monsters gevulde wereld waar Hinako in probeert te overleven.
Conclusie
Silent Hill f slaat een nieuw pad in voor de reeks die het bewandelen meer dan waard. Het heeft een intrigerend verhaal vol heftige thema’s en gruwel in de duisternis, een sterk hoofdpersonage en het barst van de sfeer. De stevige focus op combat zal voor veel traditiegerichte fans van Silent Hill weliswaar wat wennen zijn, maar past wel binnen de context van de game. Een perfecte titel is Silent Hill f weliswaar niet geworden, maar als gedurfde heruitvinding van een vastgeroeste reeks kan het tellen.
Pro
- Vertelt een sterk verhaal dat zware thematiek niet uit de weg gaat
- De nieuwe setting voelt als een sterke blend tussen Aziatische horror en Silent Hill
- De combat is best stevig
- De horror durft stevig onder je huid te kruipen bij momenten
Con
- De combat verschuift de horror soms wat naar de achtergrond
- Mist wat variatie in vijanden
- vereist meerdere speelbeurten om het volledige verhaal te krijgen
8
Over
Beschikbaar vanaf
25 september 2025
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Horror
Ontwikkelaar
- Neobards Entertainment
Uitgever
- Konami
