Soms moet je een stap terugzetten en iets later met een frisse blik herbekijken. Dat was exact mijn plan met Starfield, een game waar ik bij de release op Xbox Series X maar niet kon inkomen. Was het de teleurstelling van het ontdekken dat de gehypete eerste originele RPG van Bethesda in decennia gewoon neerkwam op Fallout in een spacesuit? Waren het de trage eerste uren van de game die geen impact wisten te maken? Waren er gewoon te veel andere games op GamePass aan mijn mouw aan het trekken? Ik vermoed dat het een combinatie van de drie was. Het plan was echter altijd al om terug te keren naar Starfield en te ontdekken of het nu aan mij of aan de game lag. Met de release van de PlayStation 5-versie bood zich dan ook een uitgelezen kans.
Het voordeel van een release bijna drie jaar later is uiteraard niet alleen dat je op de PlayStation 5 een versie krijgt waar al de nodige updates aan zijn toegevoegd, het komt ook met het juk van verwachtingen van zich afgeschud. Als je nu Starfield
opstart, weet je dan ook exact wat je mag verwachten. Het is en blijft een soort Fallout in space. Een game die op bepaalde vlakken nog steeds serieuze steken laat vallen, maar met de juiste verwachtingen exact geeft wat je ervan verwacht.
Met de Free Lanes-update zelfs meer dan ooit. Oorspronkelijk was ruimtereizen tussen twee systems en zelfs planeten een kwestie van naar laadschermen kijken, nu kan je gewoon zelf van planeet tot planeet vliegen. Uiteraard moet je daar dan weer de kanttekening bij maken: hoe lang blijft dit leuk? Uiteindelijk is het een tragere manier om te navigeren door een game die sowieso al veel van je tijd vraagt door een heleboel niets. Uiteraard kom je af en toe wel eens andere schepen tegen, vijandelijk of niet... maar het is niet alsof je plots nieuwe werelden gaat ontdekken. En ja, het is cool dat je de auto-pilot kan opzetten en ondertussen in je inventory neuzen, met je companions praten of je verzameling verzamelbare popjes bewonderen. Maar eerlijk ... gewoon door de vele menu’s klikken en zoals vanouds 'fasttravelen' is echt nog steeds de vlotste manier om de ruimte van Starfield te doorkruisen.
Het voordeel van een release bijna drie jaar later is uiteraard niet alleen dat je op de PlayStation 5 een versie krijgt waar al de nodige updates aan zijn toegevoegd, het komt ook met het juk van verwachtingen van zich afgeschud. Als je nu Starfield
Ruimte voor avontuur
De game begint nog steeds met je personage als mijnwerker die Heigh-Ho-gewijs met een friggin laser aan de slag is en toevallig op een mysterieus artefact stoot. Het is de MacGuffin die nodig is om je op een uitgebreide queeste te sturen om te ontdekken wat het ding is en wat het betekent voor jouw plek en die van anderen in de galaxy. Op zich is het geen slecht hoofdverhaal, maar het wordt al snel duidelijk dat de boeiendste avonturen te beleven vallen in de side quests en verhaallijnen van organisaties zoals de UC Vanguard, Crimson Fleet en Freestar Rangers. De beste aanpak is dan ook om zoals vanouds bij Bethesda de main quests constant af te wisselen met opdrachten voor facties en zijmissies om de wereld van Starfield echt tot leven te brengen.Free Lanes in Space
Wat ook vanouds is, is de presentatie van het verhaal. Starfield volgt nog steeds de aanpak van het staren in de dode ogen van personages terwijl ze lijnen aan dialoog en expositie op je dumpen. Het is tekenend voor een game die zich weliswaar afspeelt in een futuristische wereld maar speelt binnen ouderwetse krijtlijnen. Als je daar overheen kan kijken, ontplooit zich echter wel een competent avontuur in de ruimte dat bij momenten opmerkelijk diep gaat. Neem bijvoorbeeld je ruimteschip dat je volledig naar je smaak kan aanpassen of zelfs volledig uitbouwen. Als je geen zin of geduld hebt om daar veel tijd aan te besteden, dan kun je er gewoon een beter schip kopen. Of ... stelen. Als je een ruimteschip dat je bevalt gewoon pikt en er een absurd hoge registratiekost voor betaalt, dan is het gewoon van jou. Het vliegen met een ruimteschip voelt degelijk aan. Het balanceren van je energiebron tussen je motor, schilden en wapens vergt wat gewenning, maar je krijgt wel snel het gevoel met een stevige mastodont door het heelal te cruisen.Free Lanes voegt wat extra authenticiteit toe, maar maakt een vrij logge game niet meteen vlotter.
Met de Free Lanes-update zelfs meer dan ooit. Oorspronkelijk was ruimtereizen tussen twee systems en zelfs planeten een kwestie van naar laadschermen kijken, nu kan je gewoon zelf van planeet tot planeet vliegen. Uiteraard moet je daar dan weer de kanttekening bij maken: hoe lang blijft dit leuk? Uiteindelijk is het een tragere manier om te navigeren door een game die sowieso al veel van je tijd vraagt door een heleboel niets. Uiteraard kom je af en toe wel eens andere schepen tegen, vijandelijk of niet... maar het is niet alsof je plots nieuwe werelden gaat ontdekken. En ja, het is cool dat je de auto-pilot kan opzetten en ondertussen in je inventory neuzen, met je companions praten of je verzameling verzamelbare popjes bewonderen. Maar eerlijk ... gewoon door de vele menu’s klikken en zoals vanouds 'fasttravelen' is echt nog steeds de vlotste manier om de ruimte van Starfield te doorkruisen.
A Pirate's life for me
De queestes die je onderneemt volgen de geijkte clichés van outposts die te maken hebben met bijtgrage aliens en dat soort geinigheden, maar het werkt best goed. Gunplay voelt bijvoorbeeld nog steeds goed genoeg aan, om door het leven te gaan als het beste combat systeem dat Bethesda ooit in haar RPG’s heeft gestopt. Het is echter wel duidelijk dat Starfield stukken leuker is om te beleven als je niet noodzakelijk volgens het boekje speelt. Dingen mijnen op een asteroïde of loot verhandelen is gewoon totaal niet zo lucratief als door de ruimte reizen als premiejager of piraat. Waarom zou je uren spenderen aan het ontginnen van grondstoffen als je gewoon andere schepen kan bedreigen en hun lading stelen? Laat ons zeggen dat ik Starfield dan ook het liefste speel als een soort Han Solo die een lucratieve kans niet laat liggen.Oldschool Bethesda
Starfield is niet zonder zijn archaïsche quirks die we gewoon zijn van Bethesda. Ga je weer veel te veel onnodige brol meezeulen en dan weer een boel moeten in storage droppen als je te zwaar beladen bent? Reken maar van wel. En loop je, zelfs na al die tijd, ook nu op de PlayStation 5 nog tegen bizarre bugs en crashes aan? Hé, het is traditie. Maar toch heeft het ondanks al die ruwe ouderwetse kantjes onmiskenbaar een ouderwetse charme. Het is een ouderwetse Bethesda RPG die zich afspeelt in de futuristische ruimte en is exact het soort game waarin je uren kan spenderen aan opdrachten voor diverse facties. Zo lang je de focus daarop legt en niet te hard kijkt naar het gebrek aan vernieuwing of boeiende exploratie, haal je genoeg voldoening uit Starfield. Zeker wanneer je er ook nog de extra DLC die nieuwe gebieden en quests toevoegt bij gaat rekenen, krijg je op PlayStation 5 de beste en meest uitgebreide versie van de game.Conclusie
Starfield is een betere game drie jaar later op PlayStation 5 dan het bij launch was. De nodige updates zoals Free Lanes en het bijstellen van verwachtingen hebben op dat vlak duidelijk hun effect niet gemist. Toch blijft het, ondanks het futuristische thema, een ontzettend ouderwetse RPG die neerkomt op het afvinken van quests en objectieven, en opboksen tegen ouderwets design. Als je daar echter mee om kan gaan, dan ontdek je uren en uren aan avontuur in de ruimte met een amusant combat systeem en vrij boeiende verhaallijnen.
Pro
- Starfield is na jaren updates duidelijk in betere doen
- Tonnen aan content
- Free Lanes is een geinige feature ...
- Solide combat
Con
- Het is een inherent ouderwetse ervaring
- Bevat nog steeds schokkend veel bugs en crashes
- ... maar verandert de game niet
7
Over
Beschikbaar vanaf
7 april 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Adventure
- RPG
Ontwikkelaar
- Bethesda Game Studios
Uitgever
- Bethesda Softworks
