In Stedenstrijd wordt een burenruzie uitgevochten. En niet zomaar eentje. De rivaliteit tussen de Noord-Duitse steden Altona en Hamburg zou in de zestiende eeuw zo'n grote proporties hebben aangenomen, dat spelontwerper Andreas Steding besloot er een bordspel over te maken. De steden proberen elkaar te overtroeven door hun commerciële vloten uit te breiden, goederen te produceren en strategische rechtszaken aan te spannen. Je doel in het spel is dan ook om een onoverbrugbaar verschil te maken in een van vier verschillende overwinningscondities. Verwacht je aan een tactisch heen-en-weer getrek over twee steden die elkaar het licht niet gunnen, waarbij je niets uit het oog mag verliezen.
999 Games bracht Stedenstrijd
eerder dit jaar op de markt, en is uitsluitend speelbaar met twee spelers. Het is geen al te complex spel, en de leeftijdsrichtlijn van tien jaar en ouder lijkt me dan ook aannemelijk. In een dik half uur zul je elkaar proberen af te troeven, bestelen en overtreffen, maar je moet steeds waakzaam blijven, want als je te veel focust op één element, kun je de overwinning zomaar uit handen geven.
Met de actiekaarten rond het bord zul je in eerste instantie vooral goederen produceren en het aantal fabrieken opkrikken. Meer fabrieken resulteren logischerwijs in meer productie. Met je producten kun je allerlei dingen betalen, zoals de eerder vermelde fabrieken, maar ook schepen en rechtszaken. Er zijn vier mogelijke manieren om te winnen, en dat betekent dat je dus op vier fronten aan het touwtrekken bent. Want bereik je op een van die vier fronten een bepaald niveau, dan win je het spel onmiddellijk. Concreet gaat het om de volgende scenario's: je hebt drie schepen meer gebouwd dan je rivaal, je wint drie rechtszaken, je hebt een verdrag gesloten met vier andere steden, of je bereikt op het prestigespoor het vak met de naam van jouw stad. Je kunt je dus voorstellen dat je wil focussen op bepaalde fronten, om daarop te domineren, maar ik heb spellen op een lullige manier zien eindigen doordat ik iets anders totaal over het hoofd had gezien, waar mijn tegenstander dan optimaal van kon profiteren en het spel vroeger dan verwacht won. Dat is uiteraard geheel mijn eigen fout, en daar leer je uit in dit soort spellen.
In een spel dat je op verschillende manieren kunt winnen, is het altijd een beetje afwachten of het wel gebalanceerd in elkaar zit. Gelukkig is dat hier wel het geval. Ik heb niet het gevoel dat een bepaalde strategie je makkelijker richting de overwinning kan loodsen. Je moet vooral goed op de loer liggen voor opportuniteiten, en die weten uit te buiten, terwijl je je tegenspeler probeert te blokkeren. De dynamiek zit gewoon erg goed in elkaar. Je bent bij wijze van spreken continu kleine transacties aan het uitvoeren. Goederen betalen om ergens een voordeel te krijgen, dat je in een latere beurt dan wéér kunt gebruiken. Progressie maken in een van de vier overwinningscategorieën levert trouwens ook meestal een extra voordeel op, zoals het ontvangen van goederen of het bestelen van je rivaal, dus het uitvoeren van deze acties voelt zelden aan als een pijnlijke noodzaak. Stedenstrijd lijkt weinig stof te doen opwaaien in de bordspellenwereld, en het is dan ook een vrij onopvallend spel. Maar dat is onterecht, want dit gaat bij mij nog frequent op tafel belanden bij het zoeken naar een spel voor twee spelers.
999 Games bracht Stedenstrijd
Deutsche Gründlichkeit
Bij de opzet van het spel merk je al snel op: Stedenstrijd ziet er ongeveer zo generiek en typisch Duits uit als maar kan, met veel bruintinten en typische tekenstijl. Maar ik kan alvast ook meteen zeggen: dat is verder geen domper op de pret. Je bepaalt wie Hamburg en wie Altona vertegenwoordigt, en na het klaarleggen van verschillende soorten kaarten, kun je al snel aan de slag. De hele rand van het bord is omgeven door actiekaartjes in willekeurige volgorde, en met de gedeelde inktpot-pion geef je aan welke actie je wil uitvoeren. Je mag gratis de inktpot één of twee plekken vooruit zetten, maar wil je de inktpot verder plaatsen, dan moet je per bijkomend actieveld een product naar keuze betalen. Hierbij zijn twee zaken erg belangrijk: je wil uiteraard liefst de actie uitvoeren waar jij het meeste baat bij hebt, maar tegelijk moet je ook rekening houden met de actie die je tegenstander mogelijks wil uitvoeren. Directe interactie is niet veel aanwezig in Stedenstrijd, maar om kans te maken op de overwinning, moet je eigenlijk evenveel rekening houden met je eigen tactiek als die van je tegenstander. Als je de tactiek van je rivaal kunt doorgronden, sta je een stap dichter bij winst.Je moet vooral goed op de loer liggen voor opportuniteiten en die weten uit te buiten, terwijl je je tegenspeler probeert te blokkeren.
Met de actiekaarten rond het bord zul je in eerste instantie vooral goederen produceren en het aantal fabrieken opkrikken. Meer fabrieken resulteren logischerwijs in meer productie. Met je producten kun je allerlei dingen betalen, zoals de eerder vermelde fabrieken, maar ook schepen en rechtszaken. Er zijn vier mogelijke manieren om te winnen, en dat betekent dat je dus op vier fronten aan het touwtrekken bent. Want bereik je op een van die vier fronten een bepaald niveau, dan win je het spel onmiddellijk. Concreet gaat het om de volgende scenario's: je hebt drie schepen meer gebouwd dan je rivaal, je wint drie rechtszaken, je hebt een verdrag gesloten met vier andere steden, of je bereikt op het prestigespoor het vak met de naam van jouw stad. Je kunt je dus voorstellen dat je wil focussen op bepaalde fronten, om daarop te domineren, maar ik heb spellen op een lullige manier zien eindigen doordat ik iets anders totaal over het hoofd had gezien, waar mijn tegenstander dan optimaal van kon profiteren en het spel vroeger dan verwacht won. Dat is uiteraard geheel mijn eigen fout, en daar leer je uit in dit soort spellen.
Een spel met goeie dynamiek
Het fijne aan Stedenstrijd is dat er wel een zekere leercurve is, ondanks de lage instapdrempel. Het is dus vlot speelbaar met spelers van eender welk niveau, maar tactiek en planning zijn hier wel doorslaggevend, waardoor ervaring van belang kan zijn. Het eerste spel heb je misschien een idee van "ik doe maar wat", terwijl je de volgende potjes veel gerichter plannen zult smeden. De intenties van je tegenstander inschatten is daarom ook een cruciale vaardigheid, en in mijn ervaring pakte iedere speler het op een andere manier aan, wat het een erg interessant spel maakte om met verschillende tegenstanders te spelen. Ik hou sowieso al van tweespelerspellen waarin je een tug-of-war uitvoert, en Stedenstrijd stelt op dit vlak zeker niet teleur.In een spel dat je op verschillende manieren kunt winnen, is het altijd een beetje afwachten of het wel gebalanceerd in elkaar zit. Gelukkig is dat hier wel het geval. Ik heb niet het gevoel dat een bepaalde strategie je makkelijker richting de overwinning kan loodsen. Je moet vooral goed op de loer liggen voor opportuniteiten, en die weten uit te buiten, terwijl je je tegenspeler probeert te blokkeren. De dynamiek zit gewoon erg goed in elkaar. Je bent bij wijze van spreken continu kleine transacties aan het uitvoeren. Goederen betalen om ergens een voordeel te krijgen, dat je in een latere beurt dan wéér kunt gebruiken. Progressie maken in een van de vier overwinningscategorieën levert trouwens ook meestal een extra voordeel op, zoals het ontvangen van goederen of het bestelen van je rivaal, dus het uitvoeren van deze acties voelt zelden aan als een pijnlijke noodzaak. Stedenstrijd lijkt weinig stof te doen opwaaien in de bordspellenwereld, en het is dan ook een vrij onopvallend spel. Maar dat is onterecht, want dit gaat bij mij nog frequent op tafel belanden bij het zoeken naar een spel voor twee spelers.
Conclusie
Stedenstrijd pakt niet uit met een spectaculair thema of oogverblindende looks, maar het is wel een heel erg degelijk typisch Duits bordspel. Het is eenvoudig en kort genoeg om geen hele avond of namiddag voor te moeten vrijmaken, maar het biedt toch genoeg uitdaging waardoor je wel het gevoel hebt dat je een half uur lang een echt bordspel gespeeld hebt, en niet zomaar een luchtig of oppervlakkig tussendoortje. Dat is een niet te onderschatten eigenschap die ik weet te waarderen. Het doet in een dik half uur waarvoor andere spellen al snel anderhalf uur nodig hebben. Een aanrader voor duo's die een echte bordspelervaring in compacte vorm zoeken.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Pro
- Spannende tug-of-war
- Perfecte moeilijkheidsgraad
- Tactisch interessant
- Functioneel vormgegeven...
Con
- ...maar oogt een beetje saai
8
Over
Uitgever
- 999 Games
Designer
Andreas Steding
Aantal spelers
2
Tijdsduur
30-45 minuten
