Gelicenseerde titels had je vroeger bij de vleet, hoewel de frequentie van dergelijke commerciële inspanningen ondertussen verminderde. De Teenage Mutant Ninja Turtles waren er alvast als de vroegste bij; meestal in de vorm van een beat ‘em up, met her en der een platformer of een fighting game. Super Evil Megacorp besloot één van hun nieuwste interactieve uitingen over een andere boeg te gooien, want de gemuteerde schildpadden bevinden zich voor het eerst in een roguelite, met nota bene een isometrische camera. Leonardo, Donatello, Raphael en Michelangelo worden ditmaal getreiterd door een geheimzinnige kosmische entiteit, wiens personaliteit we kort samengevat als 'chaotic neutral' kunnen omschrijven. Hij leidde namelijk tot de ontvoering van meester Splinter, wie nu in een andere dimensie gevangen zit, en de heldhaftige gebroeders kunnen hun niet zo biologische vader enkel bevrijden door min of meer naar zijn pijpen te dansen. Puur een competitief experimentje voor deze magische moeial, waarbij bovendien ook vijandelijke partijen betrokken raakten, maar het lot van New York staat niettemin op het spel …
Uiteraard is het redden van Splinter de voornaamste missie van de Turtles, maar net zo vanzelfsprekend is dat Shredder hen herhaaldelijk zal dwarszitten, zowel in levende lijve als via onrechtstreekse methoden. Tijdens de gemiddelde playthrough zullen zijn kwaadaardige manschappen in de weg staan en zulke conflicten werden alvast verdeeld tussen vier verschillende regio’s. Iedere regio (zoals de riolen of de daken van flatgebouwen) herbergt echter een plethora van beloningen telkens jij je tegenstrevers in één van de vele kamers verslaat, terwijl je bij de figuurlijke eindstreep ook eindbazen moet overmeesteren. Verheug je dus op menige Foot Clan ninja, robotten, mede-mutanten en ongedierte zoals ratten, dit in een formaat waar een aantal semi-willekeurige factoren de bovenstaande omstandigheden spontaan al dan niet kunnen compliceren.
De statische attributen van de Turtles kun je bovendien ook tijdens een playthrough aanpassen; ettelijke passives staan immers ter beschikking in de rotatie van gerandomiseerde upgrades, en met de diverse valuta die je doorgaans verdient, kun je ook permanente verbeteringen (zoals onder andere meer dashes) betalen. Sommige van deze roguelite-componenten introduceren echter weinig variatie qua potentiële speelstijlen of mechanics, waardoor het onderscheid tussen pakweg vuur- of water-gerichte schade niet zo immens is als je zou vermoeden. Natuurlijk bestaan er her en der uitzonderingen die met de juiste opeenvolgende synergiën een noemenswaardig sneeuwbaleffect kunnen ontketenen, maar vanwege die eerder vermelde simpliciteit voelde ik me zelden geroepen om me ergens aan toe te wijden. Geen exemplaar waar je zorgvuldig over je uiteindelijke build moet nadenken, kort samengevat.
Super Evil Megacorp vond (net als iedere roguelite-ontwikkelaar) herspeelbaarheid dus belangrijk, maar ze leunden niet alleen op louter de gameplay. Wat ik niet verwachtte, is dat men Splintered Fate ook uitrustte met een verhaallijn die tevens gradueel ontplooit. Wat het spel eigenlijk vertelt is verre van de hoogste orde en daarenboven zeer traditioneel voor een stukje TMNT-media, maar de dialogen werden zowel entertainend geschreven als goed geacteerd. De ingehuurde cast vertolkte hun speelse rollen plus de grappige interacties gemiddeld naar genoegen – hoewel Yuri Lowenthal als Michelangelo voor mij geen schot in de roos is – en hun optredens houden eveneens stand tijdens de meer dramatische momenten. Zulke gesprekken zijn trouwens niet eens sporadische voorvallen, want quasi iedere geschreven regel werd door de cast mondeling verwoord. In dit gebied is het niet even omvangrijk als Hades, maar Splintered Fate verraste me hoe dan ook met de algemene kwantiteit van de opnames en hoe lang deze bleven afwisselen.
Toen ik de eerste twee keer een privé sessie opende bijvoorbeeld, bleef de game beide keren hangen, en later werkte het voor (onverklaarbare) redenen dan weer wel, zonder dat ik een patch downloadde. Het start-menu kon ik soms helemaal niet openen, dus het spel sluiten lukte dan enkel via de Task Manager van Windows. De User Interface wordt soms incorrect (lees: buggy) weergegeven, wat ook plotseling per toeval kan gebeuren. Haperingen in de bewegingen van ofwel de vijanden, ofwel m’n aanwezige teamgenoten zag ik herhaaldelijk en er waren zelfs ogenblikken waar het model van m’n karakter geheel verdween na de transitie naar de volgende arena. De kans is groot dat de verbinding tijdens deze instanties niet zo stabiel was, maar dit kon ik moeilijk uitpluizen omdat er nergens randinformatie hierover zichtbaar is. Geen numerieke ping, geen WiFi- / Ethernet-indicators, geen regionale filters voor de automatische matchmaking, noppes. Er is dus nog heel wat werk aan de winkel alvorens de online multiplayer van een leien dakje kan lopen …
Uiteraard is het redden van Splinter de voornaamste missie van de Turtles, maar net zo vanzelfsprekend is dat Shredder hen herhaaldelijk zal dwarszitten, zowel in levende lijve als via onrechtstreekse methoden. Tijdens de gemiddelde playthrough zullen zijn kwaadaardige manschappen in de weg staan en zulke conflicten werden alvast verdeeld tussen vier verschillende regio’s. Iedere regio (zoals de riolen of de daken van flatgebouwen) herbergt echter een plethora van beloningen telkens jij je tegenstrevers in één van de vele kamers verslaat, terwijl je bij de figuurlijke eindstreep ook eindbazen moet overmeesteren. Verheug je dus op menige Foot Clan ninja, robotten, mede-mutanten en ongedierte zoals ratten, dit in een formaat waar een aantal semi-willekeurige factoren de bovenstaande omstandigheden spontaan al dan niet kunnen compliceren.
Revenge on Shredder
Splintered Fate werd dus met andere woorden als een gewoonlijke roguelite gestructureerd, met een minimum van originaliteit in dit opzicht. Daar neem ik echter geen aanstoot aan, omdat bepaalde fundamentele onderdelen op z’n minst competent in elkaar werden gemonteerd, beginnende met de combat. Toegegeven, het is geen Curse of the Dead Gods qua genuanceerde lagen, maar de game bevat desondanks voldoende materiaal om leuk te blijven. Elk van de vier speelbare Turtles speelt bijvoorbeeld enigszins anders wegens de timing of fysieke lengte van hun standaard aanvallen, de Special Ability waarmee ze starten en het praktische nut van hun Tool. Die laatste twee eigenschappen van iemands loadout zijn overigens uniek voor die Turtle, al mag je deze met een alternatief vervangen, mits zoiets als beloning wordt gepresenteerd. Met als gevolg heeft Donatello het veiligste dankzij het langere bereik van z’n staf plus z’n tijdelijke invincibility, terwijl Raphael het snelst van alle Turtles de oppositie van elimineren, deels omdat hij vijanden naar zich kan toetrekken.Er schuilen een aantal toffe wendingen in Splintered Fate.
De statische attributen van de Turtles kun je bovendien ook tijdens een playthrough aanpassen; ettelijke passives staan immers ter beschikking in de rotatie van gerandomiseerde upgrades, en met de diverse valuta die je doorgaans verdient, kun je ook permanente verbeteringen (zoals onder andere meer dashes) betalen. Sommige van deze roguelite-componenten introduceren echter weinig variatie qua potentiële speelstijlen of mechanics, waardoor het onderscheid tussen pakweg vuur- of water-gerichte schade niet zo immens is als je zou vermoeden. Natuurlijk bestaan er her en der uitzonderingen die met de juiste opeenvolgende synergiën een noemenswaardig sneeuwbaleffect kunnen ontketenen, maar vanwege die eerder vermelde simpliciteit voelde ik me zelden geroepen om me ergens aan toe te wijden. Geen exemplaar waar je zorgvuldig over je uiteindelijke build moet nadenken, kort samengevat.
"You’re getting beat up by kids, pal!"
Toch schuilen er een aantal toffe wendingen in Splintered Fate. De baasgevechten bijvoorbeeld zijn niet zó statisch in de manier waarop ze hun offensief loslaten bijvoorbeeld, omdat hun patronen mogelijk kunnen veranderen. De eerste keer dat ik de gigantische krokodil Leatherhead ontmoette bijvoorbeeld, riep hij ratten op om hem te assisteren, terwijl ik tijdens een andere poging rekening moest houden met de troepen van de Punk Frogs of gloednieuwe aanvallen. De projectielen van Karai (de tweede boss) gedroegen zich af en toe ook anders, dus bij haar moest ik beter opletten telkens Shredders boze handlanger iets naar me wierp. Ben je succesvol in het voltooien van een playthrough, dan openen er voortaan (en regelmatig) portalen die per instantie de moeilijkheid verhogen; snellere animaties voor je tegenstanders, meer frequente blikseminslagen, et cetera. In principe optionele uitdagingen in ruil voor superieure beloningen die op hun beurt het assortiment van unlocks sneller kunnen vrijspelen. Zelfs met deze stap is dit proces helaas nog altijd een tikkeltje te grindy naar m’n smaak, maar de portalen slagen ten minste wel in hun doel om de gameplay in zekere mate te verfrissen.Geen exemplaar waar je zorgvuldig over je uiteindelijke build moet nadenken, kort samengevat.
Super Evil Megacorp vond (net als iedere roguelite-ontwikkelaar) herspeelbaarheid dus belangrijk, maar ze leunden niet alleen op louter de gameplay. Wat ik niet verwachtte, is dat men Splintered Fate ook uitrustte met een verhaallijn die tevens gradueel ontplooit. Wat het spel eigenlijk vertelt is verre van de hoogste orde en daarenboven zeer traditioneel voor een stukje TMNT-media, maar de dialogen werden zowel entertainend geschreven als goed geacteerd. De ingehuurde cast vertolkte hun speelse rollen plus de grappige interacties gemiddeld naar genoegen – hoewel Yuri Lowenthal als Michelangelo voor mij geen schot in de roos is – en hun optredens houden eveneens stand tijdens de meer dramatische momenten. Zulke gesprekken zijn trouwens niet eens sporadische voorvallen, want quasi iedere geschreven regel werd door de cast mondeling verwoord. In dit gebied is het niet even omvangrijk als Hades, maar Splintered Fate verraste me hoe dan ook met de algemene kwantiteit van de opnames en hoe lang deze bleven afwisselen.
"Saving friends in need~"
De Turtles staan ten slotte haast altijd synoniem met co-op en dit soort inclusie legde Super Evil Megacorp eveneens op tafel, in een meer uitgebreide capaciteit dan de oorspronkelijke releases. Splintered Fate ondersteunt nu maximaal vier spelers in lokale multiplayer en het team nam ook de tijd om inmiddels een online component (met hetzelfde maximum limiet) uit te werken, compleet met cross-platform connectiviteit waarvoor je geen account moet aanmaken. Je moet er vervolgens niet bij aanvang van een playthrough bij zijn om iemand te vergezellen, want je kunt eender wanneer een aangaande sessie binnenstappen of verlaten. Zo’n drop-in drop-out functionaliteit is niet altijd gegarandeerd in een moderne multiplayer-titel! Klinkt al bij al positief, maar dit gedeelte heeft jammer genoeg nog nood aan meer polish.Het spel kan niet opboksen tegen de beste of meest complexe titels van het genre, maar in isolatie is het sowieso een degelijke roguelite.
Toen ik de eerste twee keer een privé sessie opende bijvoorbeeld, bleef de game beide keren hangen, en later werkte het voor (onverklaarbare) redenen dan weer wel, zonder dat ik een patch downloadde. Het start-menu kon ik soms helemaal niet openen, dus het spel sluiten lukte dan enkel via de Task Manager van Windows. De User Interface wordt soms incorrect (lees: buggy) weergegeven, wat ook plotseling per toeval kan gebeuren. Haperingen in de bewegingen van ofwel de vijanden, ofwel m’n aanwezige teamgenoten zag ik herhaaldelijk en er waren zelfs ogenblikken waar het model van m’n karakter geheel verdween na de transitie naar de volgende arena. De kans is groot dat de verbinding tijdens deze instanties niet zo stabiel was, maar dit kon ik moeilijk uitpluizen omdat er nergens randinformatie hierover zichtbaar is. Geen numerieke ping, geen WiFi- / Ethernet-indicators, geen regionale filters voor de automatische matchmaking, noppes. Er is dus nog heel wat werk aan de winkel alvorens de online multiplayer van een leien dakje kan lopen …
Conclusie
Teenage Mutant Ninja Turtles: Splintered Fate kan niet opboksen tegen de beste of meest complexe titels van het genre, maar in isolatie is het sowieso een degelijke roguelite. Het werd bekleed met propere visuals, de dialogen plus de bijbehorende voice-acting wisten me vaak te vermaken en over de besturing heb ik geen grote klachten, behalve dat je de knoppen van een controller niet mag configureren. Dat Super Evil Megacorp vooral een casual game wou ontwerpen is wat mij betreft oké, en sommige matige aspecten (zoals diversiteit in omgevingen) zullen ze volgens de road map in de toekomst verder aanpakken. Hopelijk zullen ze tijdens die periode ook enkele ruwe kanten naderbij bekijken, want de (meestal kleinschalige) bugs en vooral de online multiplayer vereisen in hun huidige staat meer aandacht.
Pro
- Zowel offline als online coöperatief speelbaar ...
- Casual plezier, met facetten die het moeilijker maken
- Prima acteerwerk, inclusief de dialogen
- Gameplay-gevoel en visuals zijn redelijk in orde
Con
- ... maar de online multiplayer kampt met problemen
- Nogal oppervlakkige roguelite-elementen
- Geen knoppenconfiguratie voor controllers
- De vier locaties zijn een beetje eentonig
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
6 november 2024
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Mobile
- Nintendo Switch
- PC
Genre
- Roguelike
Ontwikkelaar
- Super Evil Megacorp
Uitgever
- Super Evil Megacorp
