Terminator 2: Judgment Day. Terecht opgehemeld als één van de briljantste actiefilms aller tijden en nog steeds één van regisseur James Camerons beste prenten. Met zo’n status zou je toch vermoeden dat het (gedurende het hoogtepunt van diens faam) ooit in een eerste klasse videogame-adaptatie belandde, maar de realiteit spreekt dit helaas tegen. De Terminator-franchise ontving namelijk nooit iets van het kaliber van een GoldenEye 007, een Star Wars: Rogue Leader of een Chronicles of Riddick: Escape from Butcher’s Bay. Het semi-recente Terminator: Resistance zou naar verluidt z’n charme hebben, maar ook hier merk je een enorme kwalitatieve kloof tussen het door Teyon gemaakte spel en mainstream schotten in de roos zoals Alien: Isolation of Indiana Jones and the Great Circle. Wat ik concreet bedoel is dat er tot op heden geen enkele titel bestaat waarover iedereen unaniem zegt dat het een klassieker is, maar Bitmap Bureau wou daar eind 2025 verandering in brengen. Sloegen ze in hun missie of moeten fans van de IP alweer hun tanden op elkaar zetten totdat iemand anders de volgende poging waagt?
Blijf met een gerust hart deze recensie verder lezen, want ik kan je meteen één ding garanderen. Bitmap Bureau heeft op twee vlakken grondig hun huiswerk gemaakt, waardoor men allereerst een fundamenteel robuuste shoot ‘em up vervaardigde. Terminator 2D: NO FATE
vertegenwoordigt ten tweede ook een weloverwogen hommage aan de memorabele film, hoewel ik me goed kan inbeelden dat ik ook zonder deze nostalgische licentie van het spel zou genieten. De controls zijn immers scherp, het beschikt over meer dan voldoende uitdaging en de verschillende taferelen die zich in de game afspelen, bieden van begin tot eind een gepaste hoeveelheid variatie aan. Bijna ieder individueel level kun je bovendien binnen een vijftal minuten afronden en die compacte omvang beschouw ik net als één van diens grootste voordelen. Hoogstwaarschijnlijk zou ik het spel bijlange niet zo vaak gespeeld hebben, als ik dubbel zoveel in-game afstand – of erger, meer dan dat! – moest afleggen.
Puristen moeten echter geen verbastering van de film vrezen. In plaats daarvan kunnen we Terminator 2D: NO FATE als een Greatest Hits-album beschouwen waarin ettelijke herkenbare elementen schuilen. Wanneer je in de huid van een volwassen John Connor kruipt bijvoorbeeld, confronteer je enkele enorme eindbazen die we slechts voor een paar seconden in de films zagen, en de ontwikkelaars leenden ook twee ‘officiële’ vijanden van een oudere lightgun shooter. Belangrijke chronologische evenementen van de film bleven uiteraard ook intact, wat geregeld de geboorte gaf aan unieke gameplay-wendingen die uitsluitend voor dat level werden weggelegd. Sarah's ontsnapping uit het zwaar bewaakte ziekenhuis functioneert zo eerder als een zogenaamde stealth-segment (waar je nog steeds agressief tekeer mag gaan), tegenover de typische run & gun-missies die een paar minuten geleden de revue passeerden. Naar het leeggelopen kanaal vluchten doe je daarentegen door eventjes een motorfiets gedurende een on-rails sectie te besturen en halverwege arriveert de T-800 dan als reddende engel, compleet met de coole manier waarop hij éénhandig z’n shotgun herlaadt.
Kortom: nagenoeg iedere level komt met minstens één nieuwe en voor de hand liggende wending op de proppen, waardoor de gemiddelde playthrough van 45 à 60 minuten – indien je nooit sterft – zelden in herhaling valt. Het regelmatig opfrissen van gameplay-mechanics, samen met de korte ‘looptijd’, zette me van nature aan om meerdere malen het credits-scherm van Terminator 2D: NO FATE te bereiken, maar het spel bezit ook extra drijfveren ten dienste van herspeelbaarheid. De Story Mode bevat immers een paar trajecten met her en der leuke "wat als"-gevolgen, plus een totaal van vier moeilijkheidsgraden waarin men allerlei criteria wijzigde. Soms ging Bitmap Bureau hiermee verder dan ik aanvankelijk verwachtte; vooral die laatste moeilijkheidsgraad, die je nota bene eerst moet vrijspelen, vecht behoorlijk terug! De ontwikkelaars bezorgden daarnaast ook zes modi, waaronder een Boss Rush Mode, een Arcade Mode en Level Training, hoewel de survival-achtige Infinite Mode helaas de flauwste toevoeging is. Zelfs de HP- en score-systemen gaven me een excuus om het spel impulsief herop te starten, aangezien (respectievelijk) de maximum levenspunten en de multiplier stapsgewijs verhogen des te langer je een level feilloos kunt voltooien. Oefening wordt dus beloond en effectief aangemoedigd, wat nóg meer replay value kan waarborgen, ook al streef je niet zozeer naar een plek op de online leaderboards of het behalen van alle 32 achievements!
Blijf met een gerust hart deze recensie verder lezen, want ik kan je meteen één ding garanderen. Bitmap Bureau heeft op twee vlakken grondig hun huiswerk gemaakt, waardoor men allereerst een fundamenteel robuuste shoot ‘em up vervaardigde. Terminator 2D: NO FATE
"The unknown future rolls toward us."
Terminator 2D: NO FATE verduidelijkt al vanaf het introductielevel wat voor vlees je doorgaans in de kuip zult hebben. Het vertelt je prompt dat het spel geen regelrechte kopie van de film zal zijn, want de standaard Story Mode opent met een scène waar Sarah Connor haar tienerzoon in een Mexicaans niemandsland traint, totdat de gespierde 'Bandit Bob' plotseling John weet te ontvoeren. Dit nadat hij hem nota bene een klap in de maag gaf; wellicht een bewust knipoogje naar wat er dikwijls met Marian gebeurt in de gemiddelde Double Dragon-titel. Hoe dan ook, je moet dus wat schorem neerschieten om zo de gekidnapte John te redden, vooraleer Sarah (in het volgende level) naar een Cyberdyne-faciliteit afdwaalt in de hoop dat zij Skynet kan saboteren. Scenario’s die Bitmap Bureau niet zomaar uit de lucht plukte trouwens, want Sarah bevond zich reeds in die eerst vermelde regio toen ze nog zwanger was en de tweede film verwees wel degelijk naar die aanslag, ook al kreeg je daarvan als kijker niets te zien. Waar mogelijk vulde men dus de narratieve gaten op, gebaseerd op de canon omtrent de vroegste filmen.Puristen moeten echter geen verbastering van de film vrezen.
Puristen moeten echter geen verbastering van de film vrezen. In plaats daarvan kunnen we Terminator 2D: NO FATE als een Greatest Hits-album beschouwen waarin ettelijke herkenbare elementen schuilen. Wanneer je in de huid van een volwassen John Connor kruipt bijvoorbeeld, confronteer je enkele enorme eindbazen die we slechts voor een paar seconden in de films zagen, en de ontwikkelaars leenden ook twee ‘officiële’ vijanden van een oudere lightgun shooter. Belangrijke chronologische evenementen van de film bleven uiteraard ook intact, wat geregeld de geboorte gaf aan unieke gameplay-wendingen die uitsluitend voor dat level werden weggelegd. Sarah's ontsnapping uit het zwaar bewaakte ziekenhuis functioneert zo eerder als een zogenaamde stealth-segment (waar je nog steeds agressief tekeer mag gaan), tegenover de typische run & gun-missies die een paar minuten geleden de revue passeerden. Naar het leeggelopen kanaal vluchten doe je daarentegen door eventjes een motorfiets gedurende een on-rails sectie te besturen en halverwege arriveert de T-800 dan als reddende engel, compleet met de coole manier waarop hij éénhandig z’n shotgun herlaadt.
"I face it, for the first time, with a sense of hope."
Voor bepaalde momenten moest Bitmap Bureau dus noodgedwongen een relevante gimmick bedenken, maar deze zijn meestal zo kort en conceptueel eenvoudig, dat ze allesbehalve de pret bederven. In specifieke instanties maakten ze zelfs van de gelegenheid gebruik om iets met bewonderenswaardige nauwkeurigheid op te stellen. Het spel verandert bijvoorbeeld in een beat ‘em up zodra het de aankomst van de T-800 (nabij een diner) behandelt, en de woeste bikers kunnen jou niet eens fysiek deren, ongeacht dat ze jou met een mes of biljartkeu trachten in elkaar te timmeren. Raken ze jou dan toch, dan trekt het spel eerder een paar seconden van de tijdslimiet af, zonder dat je überhaupt levenspunten verliest. Grappig, en ook de exacte logica dat je voor die situatie zou verwachten! Verre van het enige detail dat de ontwikkelaars louter voor die level erin staken, overigens. Het merendeel van de achtergrondspersonages kun je eveneens in de film bespeuren, de soundtrack stemt ook met die verwante scène overeen en men verwees zelfs naar de paarse korte broek die Arnold Schwarzenegger in behind-the-scenes-opnames droeg. Door middel van (soms zéér subtiele) referenties zoals deze nam Bitmap Bureau alvast alle twijfels weg; men wijdde zich ten volle toe aan het vakmanschap!Ik verveelde me ook nooit te pletter, dankzij de strakke pacing van iedere playthrough!
Kortom: nagenoeg iedere level komt met minstens één nieuwe en voor de hand liggende wending op de proppen, waardoor de gemiddelde playthrough van 45 à 60 minuten – indien je nooit sterft – zelden in herhaling valt. Het regelmatig opfrissen van gameplay-mechanics, samen met de korte ‘looptijd’, zette me van nature aan om meerdere malen het credits-scherm van Terminator 2D: NO FATE te bereiken, maar het spel bezit ook extra drijfveren ten dienste van herspeelbaarheid. De Story Mode bevat immers een paar trajecten met her en der leuke "wat als"-gevolgen, plus een totaal van vier moeilijkheidsgraden waarin men allerlei criteria wijzigde. Soms ging Bitmap Bureau hiermee verder dan ik aanvankelijk verwachtte; vooral die laatste moeilijkheidsgraad, die je nota bene eerst moet vrijspelen, vecht behoorlijk terug! De ontwikkelaars bezorgden daarnaast ook zes modi, waaronder een Boss Rush Mode, een Arcade Mode en Level Training, hoewel de survival-achtige Infinite Mode helaas de flauwste toevoeging is. Zelfs de HP- en score-systemen gaven me een excuus om het spel impulsief herop te starten, aangezien (respectievelijk) de maximum levenspunten en de multiplier stapsgewijs verhogen des te langer je een level feilloos kunt voltooien. Oefening wordt dus beloond en effectief aangemoedigd, wat nóg meer replay value kan waarborgen, ook al streef je niet zozeer naar een plek op de online leaderboards of het behalen van alle 32 achievements!
"Because if a machine can learn the value of human life, maybe we can too."
De presentatie van Terminator 2D: NO FATE verdient ten slotte ook veel lof. De visuals illustreren om te beginnen een interessant contrast naast vele moderne pixel art-titels (zie Neon Inferno) die simultaan hedendaagse technologie hanteren, zoals dynamische belichting of wat dan ook. Niets mis met die grafisch meer geavanceerde handelswijze à propos, maar Bitmap Bureau opteerde ter vergelijking wel voor een meer traditionele aanpak, tot in de kleinste puntjes. Wanneer de Connors achtervolgd worden door de helikopter bijvoorbeeld, kun je waarnemen hoe de reflecties van hun gepantserde wagen manueel vierkant per vierkant werden getekend, evenals de zichtbare kogelgaten eens ze worden beschoten. Er valt ook veel te bewonderen – té veel om spontaan op te sommen, eigenlijk – aan de knappe animaties en fantastische achtergronden, als je net als mij deze digitale kunst graag examineert of uitkijkt voor easter eggs. En de muzikale composities stellen evenmin teleur, inclusief het nieuwe materiaal dat voor deze game werd voorbereid. Ze complimenteren altijd de stemming, zij het voor actievolle of rustige scènes, en soms verwijzen ze alsnog naar iconische geluiden. Bitmap Bureau wist natuurlijk dat noch het themalied van de franchise in een Terminator-project mocht ontbreken, noch (in dit geval) het onheilspellende gedreun telkens de vloeibare T-1000 jou op de hielen zit. Uitstekend werk met andere woorden, net als wat men voor de pixel art heeft gedaan!Conclusie
Terminator 2D: NO FATE is de zeldzame soort gelicentieerde titel. Het type game waardoor je achteraf gezien het bronmateriaal meer door gaat appreciëren, juist omdat Bitmap Bureau’s aanstekelijke liefde voor de film ervan afdruipt en omdat ze memorabele scènes succesvol in videogame-formaat konden converteren. Een onmiskenbaar oog voor detail dus, dat de ontwikkelaars combineerden met shoot ‘em up-gameplay waarvoor men eveneens hun beste beentje voorzette. Ik verveelde me ook nooit te pletter, dankzij de strakke pacing van iedere playthrough! Als ik dan toch over iets zou klagen, dan zou ik voornamelijk relatieve kleinigheden bespreken. Ik zou het onder andere volledig begrijpen als de huidige vraagprijs iemand afschrikt, ongeacht de keurige afwerking van het eindresultaat, of dat iemand zich zou storen aan het feit dat de T-800 niet exact op Arnold Schwarzenegger lijkt. Misschien vroeg de acteur in kwestie te veel financiële vergoeding voor z’n beeltenis – als ik de potentiële reden hierachter moest doorgronden – maar ach, dat laatste gegeven kelderde mijn amusement althans niet ...
Pro
- Een herspeelbaar toetje voor fans van de eerste twee films
- Scherpe en gevarieerde gameplay
- Meer modi dan vele andere shoot 'em ups ...
- De bevallige pixel art en soundtrack
Con
- Aanvankelijk een beetje onhandig op arcade stick
- Nogal prijzig
- ... maar de Infinite Mode is de zwakste hiervan
9
Over
Beschikbaar vanaf
12 december 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Shooter
Ontwikkelaar
- Bitmap Bureau
Uitgever
- Reef Entertainment
