Review: The Last Ninja Collection + Bonus Games

Hoewel mijn eerste stappen in de gamingwereld werden gezet met de Game Boy en vervolgens de PlayStation, wil dit niet zeggen dat ik geen interesse heb in wat hiervoor kwam. Klassiekers ontdekken en een blik krijgen op hoe de industrie is geëvolueerd, heeft absoluut zijn charme. Daarom haal ik graag al eens een collectiebundel in huis, zoals de Atari 50: The Anniversary Celebration of de Sega Mega Drive Classics. Om nog maar te zwijgen van die mini-retro consoles of die My Arcade-toestelletjes, waarvan ik er meerdere in huis heb staan. Meestal zal je deze spellen geen uren aan een stuk spelen, maar het is gewoon fijn om af en toe eens het verleden in te duiken op deze manieren.

Onlangs kregen we de vraag of we The Last Ninja Collection + Bonus Games wilden reviewen, een collectie van een opvallende gamereeks die verscheen in de jaren tachtig en negentig, aangevuld met drie bonusspellen van dezelfde ontwikkelaar. Deze games verschenen voor verschillende consoles zoals de Commodore 64, ZX Spectrum of Amiga, en waren voor de periode waarin ze verschenen vrij innovatief. Bij de Atari denken we vaak aan spellen zoals Pac-Man, Space Invaders, Centipede, Asteroids of Breakout. Na wat te lezen over The Last Ninja Collection op het internet, was ik alvast benieuwd geworden naar de klassieke trilogie.


Worstelen met de controls​

The Last Ninja werd ontwikkeld door de Britse studio System 3 en verscheen oorspronkelijk in 1987 voor de Commodore 64. Het spel werd vervolgens geport naar verschillende andere systemen zoals MS-DOS en Apple II. In de daaropvolgende jaren kreeg het spel ook twee sequels, alsook Last Ninja Remix, een herwerkte versie van Last Ninja 2 met de toevoeging van onder meer een korte intro, grafische verbeteringen en een herwerkte soundtrack. Deze vier spellen vind je in deze collectie, aangevuld met drie andere titels van System 3. Dit zijn drie fighting games die verschenen in dezelfde periode, namelijk International Karate, IK+ en Bangkok Knights. Buiten de tijdsgeest en de thematiek, delen deze drie spellen nog een andere belangrijke gemeenschappelijke factor.

Wie namelijk de controller van de C64 of van een Amiga bekijkt, ziet namelijk al snel dat deze helemaal niet zijn zoals moderne controllers en dat je het moest doen met heel wat minder knoppen en thumbsticks. Voor spellen zoals Pac-Man of Breakout is dit geen probleem, maar The Last Ninja is toch net een ander verhaal. Voor hun tijd waren dit immers vrij vooruitstrevende avonturenspellen waarbij je in de huid kroop van een ninja die een wraaktocht onderneemt tegen de moordenaars van zijn clan. De spellen lieten je levels doorlopen vanuit een vast isometrisch camerastandpunt en je kon allerlei acties uitvoeren met je personage zoals bukken, springen, items oppikken en verschillende aanvallen uitvoeren. Je gebruikte de joystick van de controller niet enkel om in een van de acht richtingen te bewegen, maar in combinatie met de "Fire Button" ook om de verschillende acties uit te voeren. Dit concept om acties uit te voeren werd ook toegepast voor de drie vechtspellen, waardoor deze titels een originele manier vonden om de besturingsbeperkingen van de systemen te overstijgen.

Voor hun tijd waren dit vrij vooruitstrevende avonturenspellen.


Vandaag de dag echter, voelt deze besturing vooral bizar en omslachtig aan, en kan het voor ronduit frustrerende momenten zorgen. Zoiets als een item oppikken is vaak millimeterwerk om je personage te plaatsen en het is ook verwarrend dat als je personage in een richting kijkt en je de joystick in de tegenovergestelde richting duwt, hij achteruit loopt in plaats van zich om te draaien en vooruit in die richting te lopen. Obstakels zoals een rivier oversteken door op stenen te springen blijkt al snel een ware nachtmerrie te zijn. Gelukkig heb je de mogelijkheid om je vooruitgang op te slaan, maar de functie om deze te laden in het spel mist dan weer. Sterf je en wil je verder vanaf je savepoint, dan dien je het spel dus af te sluiten voordat je je savegame kan laden. Persoonlijk heb ik al bij al iets meer kunnen genieten van de drie fighting games die worden meegeleverd in deze collectie, zij zijn toch net iets toegankelijker voor zij die hun jeugdjaren hier niet aan hebben opgeofferd.


Waar is de randanimatie?​

Kijk, laten we eerlijk zijn. Dit soort titels haal je natuurlijk niet in huis omdat je op zoek bent naar een diepgaande, immersieve verhalende ervaring die modern aanvoelt. Je zal deze collectie waarschijnlijk in huis halen voor een pure brok nostalgie, en de kans is groot dat je dan enigszins vlot met de spellen overweg kan. Voor nieuwkomers zou ik de collectie enkel aanraden als ze echt interesse hebben in deze brok geschiedenis. Hoe dan ook krijg je vrij getrouwe ports van de Commodore 64-, ZX Spectrum- of Amiga-versies indien ze hiervoor waren verschenen. De 8-bit graphics en sounds katapulteren je helemaal terug naar eind jaren tachtig, en dat is natuurlijk waar je het om doet. De collectie heeft ook drie visuele modi waaruit je kan kiezen, om al dan niet het nostalgische retrogevoel compleet te maken, namelijk Pixel Perfect, CRT TV en Old-School, waarbij die laatste een extra vervorming toevoegt alsof je werkelijk op de beeldbuis van een CRT-televisie zit te kijken.

Wat de omkadering betreft, bleef ik echter toch wat op mijn honger zitten. Naast de drie grafische opties en de keuze uit de verschillende versies, vind je ook nog het instructieboekje dat werd meegeleverd - want jawel, toen kwamen spellen nog met een handleiding met heel wat info - maar daarbij blijft het helaas. Wie had gehoopt op dingen die je in gelijkaardige collecties vindt zoals concept art en andere artwork, een muziekspeler en kleine documentaires die meer inzicht zouden kunnen geven in de spellen zijn helaas afwezig. Niet dat die laatste niet bestaan trouwens, want op het YouTube-kanaal van de ontwikkelaar vind je enkele interessante video's terug. Wat meer van dit soort features direct aanwezig in de collectie had in mijn ogen zeker geen kwaad gekund, want vandaag de dag moeten deze spellen het uiteindelijk vooral hebben van hun historische waarde.

Conclusie

Met The Last Ninja Collection + Bonus Games haal je een stukje gaming-geschiedenis in huis. De collectie bundelt alle uitgebrachte Last Ninja-spellen samen met drie andere fighting games die werden ontwikkeld door System 3. Hierbij krijg je de Commodore 64-, ZX Spectrum- en Amiga-versies van de spellen, en drie visuele modi, van Pixel Perfect tot de simulatie van het CRT-effect van oude televisietoestellen. Vanuit historisch oogpunt vallen de spellen vooral op door hun vooruitstrevende karakter en bijzondere controls, maar net die laatste vormt vandaag een van de grootste struikelblokken bij het spelen van de games. Daarnaast voelt deze collectie wat kaal aan, want bonus features en quality-of life-verbeteringen zijn grotendeels afwezig of bizar geïmplementeerd, zoals het savesysteem. Vooral een aanrader voor nostalgische fans of verzamelaars dus.

Wil je The Last Ninja Collection + Bonus Games zelf aan je collectie toevoegen? Neem dan snel deel aan onze wedstrijd.

Pro

  • Mooie collectie aan titels
  • Een brok pure nostalgie

Con

  • Omslachtige controls
  • Half-uitgewerkt savesysteem
  • Mist extra content die de historische context toelicht
6.5

Over

Beschikbaar vanaf

5 maart 2026

Gespeeld op

  1. Nintendo Switch

Beschikbaar op

  1. Nintendo Switch
  2. PC

Genre

  1. Retro

Ontwikkelaar

  1. System 3 Software

Uitgever

  1. System 3 Software
 
Terug
Bovenaan