Nadat we eind vorig jaar helemaal naar het prille begin van de Trails-franchise gingen met de remake van The Legend of Heroes: Trails in the Sky, mochten we vorige maand alweer het nieuwste deel in deze langlopende JRPG-reeks ontdekken. De game verscheen in 2024 al op de markt in Japan en wij moesten bijgevolg nog een jaartje wachten. Niet erg, want in tussentijd hadden we nog Trails Through Daybreak II en de hiervoor vermelde remake om ons door te kauwen.
Het verhaal van The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon
speelt zich af na de gebeurtenissen van Trails Through Daybreak II, maar veel tijd om te rusten krijgen Van Arkride en zijn team niet, noch Rean Schwarzer of Kevin Graham, die ook terugkeren in deze sequel. Wat hen samenbrengt in dit avontuur? Project Startaker, een historische onderneming van de Calvard Republic die belooft de mensheid mee de ruimte in te nemen.
Het verhaal zelf van deze titel, speelt zich af gedurende de drie dagen in de aanloop naar de eerste bemande ruimtevlucht. Hoewel de focus in grote mate ligt op Van en zijn Arkride Solutions, hanteert het spel net zoals Trails into Reverie een structuur waarbij we drie zogenaamde 'routes' hebben met elk hun hoofdpersonage. Hoewel ze elk hun eigen agenda en missie hebben, lopen hun paden natuurlijk parallel en is het onvermijdelijk dat hun wegen kruisen. Het verhaal is alvast boeiend om te volgen, eindigt met een enorme cliffhanger, van het type dat we niet meer hebben gezien sinds Trails of Cold Steel III, en roept haast evenveel vragen op als dat het antwoorden geeft. Toch zullen fans blij zijn dat de time loop shenanigans en de Oct-Geneses meer context krijgen en we eindelijk de waarheid ontdekken achter de voorspelling van het einde van Zamuria. Deze ontdekking heeft echter verregaande gevolgen voor de rest van de reeks en in ben echt benieuwd welke richting het verhaal nu zal uitgaan om zijn conclusie te bereiken.
Er staan dus heel wat meeslepende gebeurtenissen te wachten, maar het is ergens wel spijtig dat de ervaring enigszins wordt gehinderd door de enorm trage start. In de eerste tien uren van het spel gebeurt er eigenlijk bijna niets en ik heb er me echt doorheen moeten worstelen. Vooral omdat je opnieuw een lange tijd bezig bent met het verkennen van de districten in de stad Edith en het praten met heel wat verschillende personages, waardoor ik vaak een zwaar déjà-vu gevoel had. Na een redelijk actievolle proloog, stort helaas het tempo volledig in en duurt het haast tot diep in het tweede hoofdstuk voordat er terug wat stoom inkomt.
Naast de gevechten, het verhaal volgen en uiteraard je personages upgraden valt er natuurlijk nog heel wat anders te beleven in de game. De Connection Events en 4SPG-zijmissies keren terug, en hoewel er deze keer wederom minder minigames zijn dan in het vorige deel, zijn dingen zoals de hacking minigames, shards verzamelen, vissen en koken uiteraard aanwezig. Daarnaast zal je ook enkele kansspelen kunnen ontdekken in het casino. Daarnaast kan je ook met een basketbal naar een ring gooien, maar dit is nauwelijks het vermelden waard.
Wat ook terugkeert is de Märchen Garten-dungeon, al is het deze keer onder een ietwat andere vorm. Een zekere organisatie - you know who! - heeft de controle overgenomen over deze virtuele ruimte en omgedoopt tot de Grim Garten. We krijgen zo een nieuwe kans om deze optionele dungeon te doorlopen. Het leuke is dat net als in Trails into Reverie onze drie teams hier samenkomen, en we dus getrakteerd worden op heel wat gesprekken, maar ook volop kunnen experimenteren met al dan niet gedroomde team setups om de dungeon te doorlopen om zo heel wat nuttig (en nutteloos) spul te verzamelen.
Muzikaal stelt het spel alvast niet teleur, met zijn fijne combinatie tussen subtiele deuntjes, opzwepende muziek en intense orkestrale composities. Soms bleef ik gewoon stilstaan in een rustig gebied om te genieten van de muziek en de weergegeven sfeer op te snuiven. Wat me langs de andere kant wel blijft ergeren, is het inconsistente gebruik van voice-overs. De kwaliteit van deze voice-overs is over het algemeen vrij goed, maar de ontwikkelaar blijft vasthouden aan een groot deel van de dialogen niet te voorzien van stemmenwerk en hier schuilt niet altijd een logica achter. Gesprekken waarbij de hoofdpersonages niet ingesproken werden en willekeurige NPC's wel of scènes die beginnen met voice-overs om na enkele zinnen gewoon tekstueel te worden weergegeven zijn schering en inslag. De kans dat je steeds zit af te wisselen tussen lezen en luisteren is dus vrij groot. Ik begrijp dat om budgettaire redenen Nihon Falcom niet elk stukje dialoog kan laten inspreken, maar zoals al aangegeven in mijn vorige review, heb ik dan liever dat alle belangrijke scènes ingesproken zijn en zijdialogen niet.
Het verhaal van The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon
De eindspurt wordt ingezet
Met Trails Beyond the Horizon lijken we alvast de aanloop te nemen naar het einde van de Calvard-verhaallijn en wordt ook de laatste rechte lijn ingezet wat betreft het slotstuk van de Trails-reeks. Gezien dit de dertiende game in deze reeks is, waarbij elke subserie wel een eigen focus heeft, maar toch deel uitmaakt van een groter geheel, is dit deel in tegenstelling tot Trails in the Sky 1st Chapter een spel dat duidelijk verwacht dat je heel wat bagage meehebt. Dat Rean Schwarzer terugkeert, zal voor velen heugelijk nieuws zijn, maar met de aanwezigheid van Kevin Graham grijpen we zelfs terug naar de Liberl-verhaallijn en hebben we des te meer reden om binnenkort Trails in the Sky 2nd Chapter te spelen. Voor wie trouwens een opfrissing nodig heeft, zijn er gelukkig ook de nodige story recaps te bespeuren in het menu.Het verhaal zelf van deze titel, speelt zich af gedurende de drie dagen in de aanloop naar de eerste bemande ruimtevlucht. Hoewel de focus in grote mate ligt op Van en zijn Arkride Solutions, hanteert het spel net zoals Trails into Reverie een structuur waarbij we drie zogenaamde 'routes' hebben met elk hun hoofdpersonage. Hoewel ze elk hun eigen agenda en missie hebben, lopen hun paden natuurlijk parallel en is het onvermijdelijk dat hun wegen kruisen. Het verhaal is alvast boeiend om te volgen, eindigt met een enorme cliffhanger, van het type dat we niet meer hebben gezien sinds Trails of Cold Steel III, en roept haast evenveel vragen op als dat het antwoorden geeft. Toch zullen fans blij zijn dat de time loop shenanigans en de Oct-Geneses meer context krijgen en we eindelijk de waarheid ontdekken achter de voorspelling van het einde van Zamuria. Deze ontdekking heeft echter verregaande gevolgen voor de rest van de reeks en in ben echt benieuwd welke richting het verhaal nu zal uitgaan om zijn conclusie te bereiken.
Het verhaal is alvast boeiend om te volgen, eindigt met een enorme cliffhanger en roept haast evenveel vragen op als dat het antwoorden geeft.
Er staan dus heel wat meeslepende gebeurtenissen te wachten, maar het is ergens wel spijtig dat de ervaring enigszins wordt gehinderd door de enorm trage start. In de eerste tien uren van het spel gebeurt er eigenlijk bijna niets en ik heb er me echt doorheen moeten worstelen. Vooral omdat je opnieuw een lange tijd bezig bent met het verkennen van de districten in de stad Edith en het praten met heel wat verschillende personages, waardoor ik vaak een zwaar déjà-vu gevoel had. Na een redelijk actievolle proloog, stort helaas het tempo volledig in en duurt het haast tot diep in het tweede hoofdstuk voordat er terug wat stoom inkomt.
In vertrouwde schoenen staan
Wat de gameplay betreft, blijft Trails Beyond the Horizon zoals verwacht vasthouden aan de formule van de vorige games. De grootste vernieuwing uit de Daybreak-spellen, de vereenvoudigde realtime combat, keert ook hier terug en werd verder verrijkt door de mogelijkheid om nu ook een Artes-techniek te gebruiken, hetzij met een cooldown, en het ZOC-systeem. Eens je boostmeter vol is, laat dit systeem je toe om de tijd te vertragen en meer schade toe te brengen. Deze fijne toevoeging kan toch wat de sleur halen uit de gevechten tegen normale vijanden, zeker als je een grote groep onder handen neemt. ZOC kan ook worden ingezet tijdens Command Battles door boost te consumeren om je personage een extra beurt te geven. Daarnaast introduceert deze game Shard Commands, een mechanic gelijkaardig aan de Brave Orders uit de latere Cold Steel-titels en Trails into Reverie. Hierbij geef je één of twee bars van je boost op voor soms wel bijzonder krachtige status effecten. Vaak gaat het hierbij dan om extra schade doen, schadereductie (tot wel 90%) of HP en EP herstellen. Dit correct inzetten kan dus echt wel het tij keren tijdens een gevecht.Naast de gevechten, het verhaal volgen en uiteraard je personages upgraden valt er natuurlijk nog heel wat anders te beleven in de game. De Connection Events en 4SPG-zijmissies keren terug, en hoewel er deze keer wederom minder minigames zijn dan in het vorige deel, zijn dingen zoals de hacking minigames, shards verzamelen, vissen en koken uiteraard aanwezig. Daarnaast zal je ook enkele kansspelen kunnen ontdekken in het casino. Daarnaast kan je ook met een basketbal naar een ring gooien, maar dit is nauwelijks het vermelden waard.
Wat ook terugkeert is de Märchen Garten-dungeon, al is het deze keer onder een ietwat andere vorm. Een zekere organisatie - you know who! - heeft de controle overgenomen over deze virtuele ruimte en omgedoopt tot de Grim Garten. We krijgen zo een nieuwe kans om deze optionele dungeon te doorlopen. Het leuke is dat net als in Trails into Reverie onze drie teams hier samenkomen, en we dus getrakteerd worden op heel wat gesprekken, maar ook volop kunnen experimenteren met al dan niet gedroomde team setups om de dungeon te doorlopen om zo heel wat nuttig (en nutteloos) spul te verzamelen.
Gekende kwaaltjes
Wat het audiovisuele luik betreft, komen we ook voor weinig verrassingen te staan. De game maakt nog steeds gebruik van de Daybreak-engine (FDK) en sluit visueel dus nauw aan bij de vorige delen van de reeks. Beyond the Horizon werd echter ontwikkeld en verscheen in Japan voor Trails in the Sky 1st Chapter, terwijl die bij ons net eerder verscheen. 1st Chapter kende echter een aantal visuele upgrades en een iets meer uitgesproken stijl ten opzichte van deze titel, waardoor het toch aanvoelt alsof we enkele stapjes terug zetten. Verwacht je dus zonder meer aan dezelfde graphics en performance als het Trails Through Daybreak. Hierdoor zal alles vertrouwd aanvoelen, maar mis je misschien toch ook enige vorm van vooruitgang. Rondlopen in Edith voelt bijvoorbeeld iets te zeer aan alsof je gewoon een van de vorige spellen aan het spelen zou zijn.Muzikaal stelt het spel alvast niet teleur, met zijn fijne combinatie tussen subtiele deuntjes, opzwepende muziek en intense orkestrale composities. Soms bleef ik gewoon stilstaan in een rustig gebied om te genieten van de muziek en de weergegeven sfeer op te snuiven. Wat me langs de andere kant wel blijft ergeren, is het inconsistente gebruik van voice-overs. De kwaliteit van deze voice-overs is over het algemeen vrij goed, maar de ontwikkelaar blijft vasthouden aan een groot deel van de dialogen niet te voorzien van stemmenwerk en hier schuilt niet altijd een logica achter. Gesprekken waarbij de hoofdpersonages niet ingesproken werden en willekeurige NPC's wel of scènes die beginnen met voice-overs om na enkele zinnen gewoon tekstueel te worden weergegeven zijn schering en inslag. De kans dat je steeds zit af te wisselen tussen lezen en luisteren is dus vrij groot. Ik begrijp dat om budgettaire redenen Nihon Falcom niet elk stukje dialoog kan laten inspreken, maar zoals al aangegeven in mijn vorige review, heb ik dan liever dat alle belangrijke scènes ingesproken zijn en zijdialogen niet.
Conclusie
The Legend of Heroes: Trails Beyond the Horizon is een degelijke, maar weinig verrassende sequel die verder bouwt op zowel het verhaal als de gameplay van de Trails Through Daybreak-spellen. Hoewel het verhaal traag op gang komt, krijgen we uiteindelijk toch een meeslepende conclusie die je doet smachten om te ontdekken hoe deze verhaallijn afloopt. Fans van de reeks zullen met andere woorden dit deel met veel plezier verslinden. Wees wel gewaarschuwd dat dit opnieuw niet het ideale moment is om kennis te maken met de franchise, want in Beyond the Horizon komen heel wat elementen van de verschillende verhaallijnen in de reeks samen.
Pro
- Meeslepend verhaal dat eindigt op een overweldigende cliffhanger
- Interessante toevoegingen aan de combat
- Interacties tussen de personages
- Heerlijke muziek
Con
- Komt heel traag op gang
- Iets teveel herkauwing ten opzichte van de twee vorige delen
- Vereist redelijk wat baggage met betrekking tot de serie
- Voelt visueel als een stapje terug tegenover Trails in the Sky 1st Chapter
8
Over
Beschikbaar vanaf
15 januari 2026
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- Nihon Falcom
Uitgever
- NIS America
