Het leven van een Star Wars-fan is niet gemakkelijk. Voor elk kwalitatief product (of het nu een film, serie of game is, live-action of animatie) krijgen we naderhand bijna telkens twee mindere producten op ons bord. Na talloze aankondigingen waar uiteindelijk niets van in huis kwam, brengt het Huis van de Muis na zeven jaar afwezigheid Star Wars eindelijk weer naar het grote scherm. The way or not the way? That’s the question. Let op: hierna volgen spoilers voor The Mandalorian en Ahsoka.
Bedenker en regisseur Jon Favreau had het vierde seizoen van The Mandalorian daadwerkelijk al volledig geschreven voordat de productie door stakingen werd vertraagd. Dat verhaal was bedoeld als een directe voortzetting van het televisiewerk en diende als opstapje voor onder meer Ahsoka seizoen 2, inclusief de verhaallijn rond Grand Admiral Thrawn.
Nadat Favreau de opdracht kreeg om een bioscoopfilm te maken, was het geschreven materiaal volgens hem echter "geen film". Een televisieseizoen gaat er immers van uit dat kijkers alle voorgaande seizoenen hebben gezien. Voor het witte doek wilde hij een op zichzelf staand avontuur creëren dat ook toegankelijk is voor nieuwkomers en mensen die niet bekend zijn met de series.
Om meteen maar met de wookiee in huis te vallen: dat is ook direct een van de grootste problemen van The Mandalorian and Grogu. Verwacht geen echte voortzetting van het verhaal, maar een extra lange aflevering waarin Din Djarin en Grogu opnieuw op een sidequest worden gestuurd die amper impact heeft. Disney heeft overduidelijk moeite om de toekomst van Star Wars te bepalen. Het tweede seizoen van The Mandalorian was een enorme stap vooruit ten opzichte van het eerste, maar het emotionele afscheid van Grogu werd destijds al meteen ongedaan gemaakt in een aflevering van een ándere serie (The Book of Boba Fett), puur om meer merchandise te kunnen verkopen. Het derde seizoen werd dan ook terecht minder goed onthaald door de kijkers, en van deze film hoef je helaas geen beter niveau te verwachten. Het is meer van hetzelfde, alleen groter en langer. Dat Disney ons na zeven jaar wachten hiermee naar de zalen lokt, is gewoon schrijnend.
Onze favoriete Mando (als je Boba en Jango Fett en Bo-Katan tenminste niet meerekent) werkt sinds het einde van het derde seizoen als freelancer voor de New Republic. Din Djarin krijgt van Colonel Ward (Sigourney Weaver) de taak om de mysterieuze Imperial ‘Coin' te vinden. Meer dan die naam weten ze niet, maar de New Republic heeft een deal gesloten met The Hutt Twins, om hun neefje Rotta the Hutt te redden in ruil voor informatie over de geheimzinnige munt. En zo blijft hetzelfde liedje in The Mandalorian zich maar herhalen. Voor wat, hoort wat: jij wilt iets? Dan moet je eerst iets voor mij doen.
The Mandalorian and Grogu voelt dan ook aan als een extra lange filler-episode. Als je met die ingesteldheid naar de bioscoop gaat, zul je er best nog van kunnen genieten, maar verwacht geen cinematografisch hoogstandje. De film ziet er weliswaar beter uit dan de serie. Er is duidelijk meer gebruikgemaakt van fysieke sets in plaats van dat verschrikkelijke The Volume, dat al verouderd was toen ze er voor de reeks mee aan de slag gingen. De film is grootser, luider, actievoller en heeft een strak tempo, met uitzondering van een middenstuk waar de film even gas terugneemt.
Van een echt plot is echter geen sprake en zelfs de actie is vaak matig in beeld gebracht en mist impact. Pedro Pascal verleent hoogstwaarschijnlijk 95% van de runtime enkel zijn stem en het personage is ontzettend eentonig en droog. In een aflevering werkt dit nog, maar voor een film schiet dit te kort. Dit tast de emotionele impact van de film flink aan; het maakt de vader-zoonrelatie tussen Djarin en Grogu erg vlak en bij momenten zelfs gevoelloos. Din Djarin krijgt zo geen enkel moment de kans om als personage te groeien. In de plaats daarvan krijgen we Rotta the Hutt, weliswaar nog best oké ingesproken door Jeremy Allen White, die zijn levensverhaal niet één, niet twee, maar drie keer vertelt, zodat ook de allerkleinsten in de zaal kunnen volgen. Daarnaast laat Favreau Grogu continu dezelfde kunstjes doen omdat het nu eenmaal verkoopt, waardoor het personage wel heel erg in herhaling valt.
Verder bevat de film af en toe leuke referenties naar The Clone Wars, Rebels en A New Hope, brengen we een bezoek aan Nal Hutta en is er zelfs een vleugje Blade Runner voelbaar. De soundtrack van Ludwig Göransson is het absolute hoogtepunt, wat helaas niet gezegd kan worden van de special effects, die er verder vaak lelijk uitzien. Meer valt er eigenlijk niet over te zeggen.
Een film die eigenlijk geen film wilde zijn
Bedenker en regisseur Jon Favreau had het vierde seizoen van The Mandalorian daadwerkelijk al volledig geschreven voordat de productie door stakingen werd vertraagd. Dat verhaal was bedoeld als een directe voortzetting van het televisiewerk en diende als opstapje voor onder meer Ahsoka seizoen 2, inclusief de verhaallijn rond Grand Admiral Thrawn.Nadat Favreau de opdracht kreeg om een bioscoopfilm te maken, was het geschreven materiaal volgens hem echter "geen film". Een televisieseizoen gaat er immers van uit dat kijkers alle voorgaande seizoenen hebben gezien. Voor het witte doek wilde hij een op zichzelf staand avontuur creëren dat ook toegankelijk is voor nieuwkomers en mensen die niet bekend zijn met de series.
Om meteen maar met de wookiee in huis te vallen: dat is ook direct een van de grootste problemen van The Mandalorian and Grogu. Verwacht geen echte voortzetting van het verhaal, maar een extra lange aflevering waarin Din Djarin en Grogu opnieuw op een sidequest worden gestuurd die amper impact heeft. Disney heeft overduidelijk moeite om de toekomst van Star Wars te bepalen. Het tweede seizoen van The Mandalorian was een enorme stap vooruit ten opzichte van het eerste, maar het emotionele afscheid van Grogu werd destijds al meteen ongedaan gemaakt in een aflevering van een ándere serie (The Book of Boba Fett), puur om meer merchandise te kunnen verkopen. Het derde seizoen werd dan ook terecht minder goed onthaald door de kijkers, en van deze film hoef je helaas geen beter niveau te verwachten. Het is meer van hetzelfde, alleen groter en langer. Dat Disney ons na zeven jaar wachten hiermee naar de zalen lokt, is gewoon schrijnend.
Groter, luider, leuke knipogen maar inhoudelijk leeg en weinig magie
Onze favoriete Mando (als je Boba en Jango Fett en Bo-Katan tenminste niet meerekent) werkt sinds het einde van het derde seizoen als freelancer voor de New Republic. Din Djarin krijgt van Colonel Ward (Sigourney Weaver) de taak om de mysterieuze Imperial ‘Coin' te vinden. Meer dan die naam weten ze niet, maar de New Republic heeft een deal gesloten met The Hutt Twins, om hun neefje Rotta the Hutt te redden in ruil voor informatie over de geheimzinnige munt. En zo blijft hetzelfde liedje in The Mandalorian zich maar herhalen. Voor wat, hoort wat: jij wilt iets? Dan moet je eerst iets voor mij doen.The Mandalorian and Grogu voelt dan ook aan als een extra lange filler-episode. Als je met die ingesteldheid naar de bioscoop gaat, zul je er best nog van kunnen genieten, maar verwacht geen cinematografisch hoogstandje. De film ziet er weliswaar beter uit dan de serie. Er is duidelijk meer gebruikgemaakt van fysieke sets in plaats van dat verschrikkelijke The Volume, dat al verouderd was toen ze er voor de reeks mee aan de slag gingen. De film is grootser, luider, actievoller en heeft een strak tempo, met uitzondering van een middenstuk waar de film even gas terugneemt.
Daarnaast laat Favreau Grogu continu dezelfde kunstjes doen omdat het nu eenmaal verkoopt, waardoor het personage wel heel erg in herhaling valt.
Van een echt plot is echter geen sprake en zelfs de actie is vaak matig in beeld gebracht en mist impact. Pedro Pascal verleent hoogstwaarschijnlijk 95% van de runtime enkel zijn stem en het personage is ontzettend eentonig en droog. In een aflevering werkt dit nog, maar voor een film schiet dit te kort. Dit tast de emotionele impact van de film flink aan; het maakt de vader-zoonrelatie tussen Djarin en Grogu erg vlak en bij momenten zelfs gevoelloos. Din Djarin krijgt zo geen enkel moment de kans om als personage te groeien. In de plaats daarvan krijgen we Rotta the Hutt, weliswaar nog best oké ingesproken door Jeremy Allen White, die zijn levensverhaal niet één, niet twee, maar drie keer vertelt, zodat ook de allerkleinsten in de zaal kunnen volgen. Daarnaast laat Favreau Grogu continu dezelfde kunstjes doen omdat het nu eenmaal verkoopt, waardoor het personage wel heel erg in herhaling valt.
Verder bevat de film af en toe leuke referenties naar The Clone Wars, Rebels en A New Hope, brengen we een bezoek aan Nal Hutta en is er zelfs een vleugje Blade Runner voelbaar. De soundtrack van Ludwig Göransson is het absolute hoogtepunt, wat helaas niet gezegd kan worden van de special effects, die er verder vaak lelijk uitzien. Meer valt er eigenlijk niet over te zeggen.
Conclusie
The Mandalorian and Grogu is groter, langer en duurder, maar vooral een teleurstellende filler-aflevering die duidelijk op gezinnen en kinderen is gericht en geen enkel risico durft te nemen. Als je de film toch wilt zien, doe dat dan in IMAX Brussel: daar is de film speciaal voor geoptimaliseerd, met zo’n vijftig minuten aan volledig IMAX‑formaat. En als dit de toekomst van Star Wars is, dan blijft een rewatch van Andor of het recentste Maul: Shadow Lord voorlopig het beste medicijn. Hopelijk doet Starfighter van Shawn Levy het volgend jaar beter, al heb ik ook daar mijn bedenkingen bij.
Pro
- Grootser ...
- Soundtrack
- Meer sets en minder The Volume
- IMAX-presentatie
Con
- ... maar daarom niet beter
- Voelt als een lange filler-aflevering
- Gebrek aan karakterontwikkeling en impact
- Herhaling
- Verhaal, welk verhaal?
5.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
20 mei 2026
Genre
- Actie
- Avontuur
- Familie
- Fantasie
Speelduur
132 minuten
Regie
Jon Favreau
Cast
Pedro Pascal, Sigourney Weaver, Jeremy Allen White, Steve Blum
Uitgever
Disney
