The Occultist doet op papier heel wat dingen juist. Je kruipt in de huid van Alan Rebels, een paranormale onderzoeker die naar een verlaten eiland trekt om de verdwijning van zijn vader uit te pluizen. Gewapend met een mysterieuze pendel en omringd door occulte rituelen en een verleden dat liever begraven bleef, lijkt alles aanwezig voor een trage, dreigende horrorgame die het vooral van sfeer moet hebben. De setting zit goed, het uitgangspunt intrigeert en de eerste indruk wekt meteen de verwachting dat hier een beklemmende tocht op je wacht.
Het is ook duidelijk dat de makers volop inzetten op mysterie en verkenning, met een aanpak die bewust wat afstand neemt van actie en eerder mikt op spanning die langzaam opbouwt. Alleen legt zo'n keuze de lat automatisch hoger voor alles errond. Als je niet echt eng bent, niet visueel uitpakt en ook qua spelverloop niet veel verrassingen in petto hebt, dan moet de rest de ervaring dragen. Daar wringt The Occultist net iets te vaak, ook al heb ik me er uiteindelijk wel mee geamuseerd en wist het spel me geregeld toch in zijn wereld te trekken. Voor deze review ging ik met de pc-versie aan de slag.
Dat gevoel trekt ook door naar het verhaal. De premisse is degelijk en het mysterie heeft net genoeg houvast om je verder te duwen, maar spectaculair wordt het zelden. The Occultist is vooral goed in beloven dat er straks iets strafs volgt, en minder goed in effectief leveren. Dat maakt het verhaal niet slecht, integendeel, maar wel voorspelbaar in de manier waarop het spanning opbouwt en geheimen doseert. De momenten waarop de game je laat stilstaan, rondkijken en zelf conclusies trekken, werken beter dan de stukken waarin alles explicieter wordt uitgelegd. Het is dus vooral de wereld die spreekt, niet zozeer het schrijfwerk. Dat past ergens wel bij het soort ervaring dat The Occultist wil zijn, een eerder trage tocht door een vervloekte plek dan een wilde rit vol onverwachte wendingen, maar het betekent ook dat je emotioneel nooit helemaal meegetrokken wordt. Je bent benieuwd genoeg om verder te gaan, alleen nooit zó betrokken dat het verhaal nog lang blijft nazinderen.
Wat de game gelukkig nog wat extra kleur geeft, zijn de baasgevechten. Ze zijn niet uitzonderlijk complex, maar wel net creatief genoeg om het tempo even open te breken en je aandacht opnieuw op scherp te zetten. In een spel dat het grootste deel van de tijd erg voorzichtig en beperkt aanvoelt, zijn dat de stukken die je nog het duidelijkst bijblijven. Je krijgt even het gevoel dat de makers meer wilden doen dan je alleen maar van kamer naar kamer begeleiden. Tegelijk blijft dat eerder uitzondering dan regel. De puzzels zijn meestal functioneel, maar zelden slim of verrassend, en sluipen stelt niets voor. De beste tactiek is gewoon overal door te sprinten tot je de hoek om bent. Eens je de hoek om bent is de AI toch te dom om je verder te volgen. Tussen die hoogtepunten door hervalt The Occultist al snel in een spelstructuur die te vaak op automatische piloot draait. Je stapt verder, bekijkt wat aanwijzingen, lost iets eenvoudigs op en hoopt dat de volgende scène meer indruk maakt dan de vorige.
Uiteindelijk is The Occultist dus vooral een game die meer werkt als 'tussendoortje' dan als titel die je nog maanden later spontaan opdiept in gesprekken over het genre. Het verhaal is degelijk maar nooit bijzonder, de technische kant laat steken vallen en het spelverloop komt zelden boven middelmaat uit. Daar staat tegenover dat de sfeer sterk genoeg is om veel van die tekortkomingen op te vangen, dat de art direction best goed zit, dat de omgevingen vaak boeiender zijn dan de opdrachten zelf en dat de baasgevechten voor welkome afwisseling zorgen in een anders vrij vlak ritme. Het is met andere woorden geen miskoop, maar wel eentje voor een specifiek publiek: spelers die vooral zin hebben in een atmosferische wandeltocht, en die bereid zijn om technische ruwheid en eenvoudige mechanieken door de vingers te zien. Verwacht geen verborgen parel en ook geen game die je nachtrust komt verstoren, maar wel een degelijk avondvullend uitstapje dat af en toe laat zien dat er best iets interessants onder de motorkap zat.
Het is ook duidelijk dat de makers volop inzetten op mysterie en verkenning, met een aanpak die bewust wat afstand neemt van actie en eerder mikt op spanning die langzaam opbouwt. Alleen legt zo'n keuze de lat automatisch hoger voor alles errond. Als je niet echt eng bent, niet visueel uitpakt en ook qua spelverloop niet veel verrassingen in petto hebt, dan moet de rest de ervaring dragen. Daar wringt The Occultist net iets te vaak, ook al heb ik me er uiteindelijk wel mee geamuseerd en wist het spel me geregeld toch in zijn wereld te trekken. Voor deze review ging ik met de pc-versie aan de slag.
Sfeer boven schrik
Het sterkste wapen van The Occultist is zonder twijfel zijn sfeer. Niet omdat de game je constant op het puntje van je stoel houdt of omdat elk donker hoekje je met klamme handen achterlaat, maar omdat de omgevingen opvallend goed aanvoelen als plekken waar ooit echt iets fout is gelopen. Je wandelt door locaties die meer vertellen dan het script zelf soms doet. Kapotte interieurs, rituele ruimtes, mistige doorgangen en halfvergane details geven het spel een identiteit die de grafische pracht zelf niet kan leveren. Dit is geen technisch hoogvlieger, en eigenlijk ziet het er voor een moderne titel eerder gewoontjes uit, met die typische, ietwat "plastiekachtige" Unreal Engine-uitstraling waar je intussen al tien variaties van hebt gezien. Toch slaagt de artdirection erin om daar geregeld overheen te tillen. Er zit genoeg karakter in de wereld om je nieuwsgierig te houden, zelfs wanneer je rationeel weet dat je hier niet naar iets bijzonders aan het kijken bent.Dat gevoel trekt ook door naar het verhaal. De premisse is degelijk en het mysterie heeft net genoeg houvast om je verder te duwen, maar spectaculair wordt het zelden. The Occultist is vooral goed in beloven dat er straks iets strafs volgt, en minder goed in effectief leveren. Dat maakt het verhaal niet slecht, integendeel, maar wel voorspelbaar in de manier waarop het spanning opbouwt en geheimen doseert. De momenten waarop de game je laat stilstaan, rondkijken en zelf conclusies trekken, werken beter dan de stukken waarin alles explicieter wordt uitgelegd. Het is dus vooral de wereld die spreekt, niet zozeer het schrijfwerk. Dat past ergens wel bij het soort ervaring dat The Occultist wil zijn, een eerder trage tocht door een vervloekte plek dan een wilde rit vol onverwachte wendingen, maar het betekent ook dat je emotioneel nooit helemaal meegetrokken wordt. Je bent benieuwd genoeg om verder te gaan, alleen nooit zó betrokken dat het verhaal nog lang blijft nazinderen.
Traag, soms stroef en te licht
Waar The Occultist voor mij het meeste terrein verliest, is in hoe het aanvoelt om effectief te spelen. Een groot deel van de ervaring bestaat uit wandelen, kijken, kleine puzzels oplossen en hier en daar een confrontatie of sluipstuk doorstaan. Op zich is daar niets mis mee, want niet elke horrorgame moet een complex mechanisch wonder zijn, maar dan moet het basisgevoel wel goed zitten. En dat doet het hier te weinig. De besturing voelt soms zweverig aan, alsof Alan net niet stevig contact maakt met de grond en af en toe op een elastiek vooruit of achteruit getrokken wordt. Daarbovenop draait The Occultist minder vlot dan je zou hopen voor een game die er visueel eigenlijk nooit echt indrukwekkend uitziet. Het resultaat is een spel dat zowel qua respons als qua technische afwerking net te weinig vertrouwen uitstraalt om zijn rustige spelritme volledig te rechtvaardigen.The Occultist is veel beter als atmosferische wandel-simulator dan als horrorgame.
Wat de game gelukkig nog wat extra kleur geeft, zijn de baasgevechten. Ze zijn niet uitzonderlijk complex, maar wel net creatief genoeg om het tempo even open te breken en je aandacht opnieuw op scherp te zetten. In een spel dat het grootste deel van de tijd erg voorzichtig en beperkt aanvoelt, zijn dat de stukken die je nog het duidelijkst bijblijven. Je krijgt even het gevoel dat de makers meer wilden doen dan je alleen maar van kamer naar kamer begeleiden. Tegelijk blijft dat eerder uitzondering dan regel. De puzzels zijn meestal functioneel, maar zelden slim of verrassend, en sluipen stelt niets voor. De beste tactiek is gewoon overal door te sprinten tot je de hoek om bent. Eens je de hoek om bent is de AI toch te dom om je verder te volgen. Tussen die hoogtepunten door hervalt The Occultist al snel in een spelstructuur die te vaak op automatische piloot draait. Je stapt verder, bekijkt wat aanwijzingen, lost iets eenvoudigs op en hoopt dat de volgende scène meer indruk maakt dan de vorige.
Budgetbakgame
Het helpt The Occultist wel dat het zichzelf niet eindeloos rekt. Met een speelduur van ongeveer vijf en een half uur blijft het avontuur compact genoeg om niet volledig in herhaling te verzanden. Er zijn genoeg games die hun beperkte ideeën over tien of twaalf uur uitsmeren en daardoor volledig instorten, en dat doet deze titel gelukkig niet. Integendeel, precies omdat het een relatief korte rit is, blijft de ervaring nog net aan de juiste kant van vermoeiend. Dat maakt ook dat het prijskaartje correct aanvoelt voor wat je krijgt. Je merkt aan alles dat dit een budgettitel is, eentje met duidelijke ambities maar ook even duidelijke beperkingen, en zolang je daar met de juiste verwachtingen instapt, valt er best iets uit te halen. Ik zou hem eerlijk gezegd niet blind aan volle prijs oppikken, maar ik heb me wel geamuseerd en ik snap perfect waarom iemand met een zwak voor sfeervolle, compacte horroravonturen hier een avond of twee fijne uren aan beleeft.Uiteindelijk is The Occultist dus vooral een game die meer werkt als 'tussendoortje' dan als titel die je nog maanden later spontaan opdiept in gesprekken over het genre. Het verhaal is degelijk maar nooit bijzonder, de technische kant laat steken vallen en het spelverloop komt zelden boven middelmaat uit. Daar staat tegenover dat de sfeer sterk genoeg is om veel van die tekortkomingen op te vangen, dat de art direction best goed zit, dat de omgevingen vaak boeiender zijn dan de opdrachten zelf en dat de baasgevechten voor welkome afwisseling zorgen in een anders vrij vlak ritme. Het is met andere woorden geen miskoop, maar wel eentje voor een specifiek publiek: spelers die vooral zin hebben in een atmosferische wandeltocht, en die bereid zijn om technische ruwheid en eenvoudige mechanieken door de vingers te zien. Verwacht geen verborgen parel en ook geen game die je nachtrust komt verstoren, maar wel een degelijk avondvullend uitstapje dat af en toe laat zien dat er best iets interessants onder de motorkap zat.
Conclusie
Kort samengevat is The Occultist een game die vooral moet teren op sfeer en daarin ook het meeste slaagt, maar op bijna elk ander vlak net te kort schiet om echt te blijven hangen. De combinatie van een degelijk maar voorspelbaar verhaal, matige technische prestaties en eenvoudige gameplay maakt dit geen titel die je meteen moet spelen, al zorgen de sterke omgevingen en sporadische hoogtepunten ervoor dat het geheel nooit echt tegenvalt. Wie op zoek is naar pure horror of vernieuwende gameplay zal hier weinig vinden, maar als je zin hebt in een korte, atmosferische ervaring en hem aan een lagere prijs kan oppikken, dan is dit een meer dan degelijke tussenstop.
Pro
- Omgeving toont het verhaal
- Variatie in omgevingen
Con
- Niet eng genoeg
- Amper gameplay
- Grafisch tegenvallend
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
8 april 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Horror
- Survival
Ontwikkelaar
- DALOAR
Uitgever
- Daedalic Entertainment
