Met Reign of Talon: Season 2 - Summit zet Blizzard het nieuwe hoofdstuk van Overwatch verder. Na een bijzonder sterke eerste aftrap was de vraag vooral hoe Season 2 daarop zou verder bouwen. Dit seizoen kiest niet voor dezelfde grote mokerslag aan content, maar brengt wel een nieuwe held, een tijdelijk event, aanpassingen aan bestaande helden en maps, extra cosmetische pakketten, een uitbreiding van Stadium en de terugkeer van een sociaal systeem na afloop van wedstrijden.
Season 2 voelt daardoor minder als een grote heruitvinding en meer als een gerichte uitbreiding van wat Season 1 heeft neergezet. De opvallendste toevoeging is zonder twijfel Sierra, een nieuwe damage-held die meteen veel potentieel toont. Ze is snel, mobiel, veelzijdig en door haar grappling hook-mechanics vooral interessant voor spelers die graag creatief omgaan met positie, hoogteverschillen en onverwachte aanvallen.
In de juiste handen kan Sierra constant vervelend aanwezig zijn: even opduiken, schade doen, herpositioneren en opnieuw toeslaan vanuit een andere hoek. Daardoor voelt ze minder lineair aan dan sommige andere damage-helden. Tegelijk is Sierra duidelijk geen simpele held. Haar mobiliteit is haar grootste sterkte, maar ook haar grootste valkuil. Wie haar beweging niet goed onder controle heeft, belandt snel op de verkeerde plek of zonder ontsnappingsroute. Dat maakt haar complex, maar ook interessant. Ze vraagt oefening en inzicht, en dat is net wat haar op lange termijn boeiend kan maken. Sierra voelt niet als een held die je na twee potjes volledig doorhebt, maar eerder als eentje waarin spelers echt kunnen groeien.
Het verhaal rond Sierra en Operation: Grand Mesa geeft haar wat extra achtergrond, maar dat is hier niet de hoofdreden waarom ze werkt. Haar gameplay draagt de introductie veel meer dan het verhalende luik. Dat laatste blijft wat braaf en weet voorlopig nog niet echt te overtuigen. Sinds Reign of Talon lijkt Blizzard meer te willen doen met een doorlopend verhaal, maar persoonlijk had ik daar intussen wat meer van verwacht. Sierra zelf is boeiend, maar het grotere Storywatch-gegeven wekt nog te weinig echte interesse.
Ook aanpassingen voor de helden voelen als een stap in de goede richting. Verschillende perks werden aangepast of vervangen, terwijl sommige effecten nu gewoon deel uitmaken van de basisuitrusting van bepaalde personages. Dat soort ingrepen klinkt minder spectaculair dan een nieuwe held of skin, maar ze zijn wel belangrijk voor de gezondheid van de game. Overwatch leeft van tempo, leesbaarheid en het gevoel dat je altijd opties hebt. In dat opzicht voelt Season 2 op meerdere vlakken als een nuttige update. Daarnaast keren Post-Match Accolades terug. Na de Play of the Game kun je opnieuw een speler in de kijker zetten voor goed teamwerk, sportiviteit of een beslissende actie. Het is een kleine toevoeging, maar wel een fijne.
Ook Stadium wordt verder uitgebreid. Ramattra wordt toegevoegd, Juno krijgt een herwerking en Lijiang Night Market komt erbij als nieuwe Control-map binnen de modus. Later in het seizoen volgt ook Jetpack Cat. Samen met tijdelijke modi zoals Emre Only zorgt dat voor wat extra afwisseling, al voelt dit seizoen op dat vlak minder indrukwekkend dan de vorige start.
Season 2 voelt daardoor minder als een grote heruitvinding en meer als een gerichte uitbreiding van wat Season 1 heeft neergezet. De opvallendste toevoeging is zonder twijfel Sierra, een nieuwe damage-held die meteen veel potentieel toont. Ze is snel, mobiel, veelzijdig en door haar grappling hook-mechanics vooral interessant voor spelers die graag creatief omgaan met positie, hoogteverschillen en onverwachte aanvallen.
Sierra is de ster van Season 2
De grootste reden om Season 2 uit te proberen, is Sierra. Als nieuwe damage-held brengt ze meteen een ander soort energie naar de game. Waar sommige helden vooral rond pure schade of eenvoudige mobiliteit draaien, voelt Sierra meer als een personage dat spelers beloont die vooruitdenken. Haar kit draait niet alleen om mikken, maar ook om positie kiezen, routes herkennen en snel inspelen op wat er rond je gebeurt. Vooral haar grijphaak maakt haar bijzonder leuk. Ze kan zich snel naar hoger gelegen plekken verplaatsen, scherpe hoeken nemen, druk zetten vanuit onverwachte posities en gevechten op haar eigen tempo aangaan. Dat zorgt voor enorm veel speelmogelijkheden.In de juiste handen kan Sierra constant vervelend aanwezig zijn: even opduiken, schade doen, herpositioneren en opnieuw toeslaan vanuit een andere hoek. Daardoor voelt ze minder lineair aan dan sommige andere damage-helden. Tegelijk is Sierra duidelijk geen simpele held. Haar mobiliteit is haar grootste sterkte, maar ook haar grootste valkuil. Wie haar beweging niet goed onder controle heeft, belandt snel op de verkeerde plek of zonder ontsnappingsroute. Dat maakt haar complex, maar ook interessant. Ze vraagt oefening en inzicht, en dat is net wat haar op lange termijn boeiend kan maken. Sierra voelt niet als een held die je na twee potjes volledig doorhebt, maar eerder als eentje waarin spelers echt kunnen groeien.
Veel speelruimte, maar ook een leercurve
Wat Sierra vooral sterk maakt, is hoeveel vrijheid ze krijgt in gevechten. Dankzij haar verticale mobiliteit kan ze bepaalde situaties op een andere manier benaderen dan veel andere damage-helden. Ze hoeft niet altijd via de meest logische route te komen en kan daardoor makkelijk druk zetten op supports of vijanden die denken veilig te staan. Zeker op maps met veel hoogteverschillen kan ze snel een probleem worden voor teams die haar niet goed in het oog houden. Die vrijheid zorgt ook voor een hoge leercurve. Sierra lijkt op het eerste zicht vooral snel en spectaculair, maar wie haar goed wil spelen, moet veel meer doen dan gewoon rondvliegen en schieten. Je moet weten wanneer je agressief kunt gaan, wanneer je beter afstand houdt en wanneer je je grappling hook bewaart om veilig weg te geraken. Dat maakt haar toegankelijk genoeg om leuk te zijn, maar ook diep genoeg om interessant te blijven.Het verhaal rond Sierra en Operation: Grand Mesa geeft haar wat extra achtergrond, maar dat is hier niet de hoofdreden waarom ze werkt. Haar gameplay draagt de introductie veel meer dan het verhalende luik. Dat laatste blijft wat braaf en weet voorlopig nog niet echt te overtuigen. Sinds Reign of Talon lijkt Blizzard meer te willen doen met een doorlopend verhaal, maar persoonlijk had ik daar intussen wat meer van verwacht. Sierra zelf is boeiend, maar het grotere Storywatch-gegeven wekt nog te weinig echte interesse.
Sterke reworks en kleine verbeteringen
Naast Sierra zit een van de beste onderdelen van Season 2 in de aanpassingen aan bestaande maps en helden. Antarctic Peninsula werd herwerkt om gevechten duidelijker te maken en teams meer opties te geven. Icebreaker, Research Station en Sublevel kregen aanpassingen aan routes, zichtlijnen, plafonds en choke points, waardoor de map minder geforceerd aanvoelt en spelers meer manieren krijgen om een aanval op te bouwen.Ook aanpassingen voor de helden voelen als een stap in de goede richting. Verschillende perks werden aangepast of vervangen, terwijl sommige effecten nu gewoon deel uitmaken van de basisuitrusting van bepaalde personages. Dat soort ingrepen klinkt minder spectaculair dan een nieuwe held of skin, maar ze zijn wel belangrijk voor de gezondheid van de game. Overwatch leeft van tempo, leesbaarheid en het gevoel dat je altijd opties hebt. In dat opzicht voelt Season 2 op meerdere vlakken als een nuttige update. Daarnaast keren Post-Match Accolades terug. Na de Play of the Game kun je opnieuw een speler in de kijker zetten voor goed teamwerk, sportiviteit of een beslissende actie. Het is een kleine toevoeging, maar wel een fijne.
Skins en Stadium
Zoals altijd komt ook dit seizoen met een flinke lading cosmetische content. Soldier: 76 krijgt met Volted Overdrive zijn eerste mythic hero skin, terwijl Genji een nieuw mythic weapon krijgt met Sumi-ichimonji. Daarnaast zijn er onder meer de Court of Roses-collectie, de Sakura Collection, nieuwe Battle Pass-skins en de terugkeer van de LE SSERAFIM-samenwerking. Visueel zitten er opnieuw leuke pakketten tussen, maar de prijs blijft een struikelblok. De skins zijn mooi, alleen voelen de bundels vaak te duur voor wat je ervoor krijgt.Ook Stadium wordt verder uitgebreid. Ramattra wordt toegevoegd, Juno krijgt een herwerking en Lijiang Night Market komt erbij als nieuwe Control-map binnen de modus. Later in het seizoen volgt ook Jetpack Cat. Samen met tijdelijke modi zoals Emre Only zorgt dat voor wat extra afwisseling, al voelt dit seizoen op dat vlak minder indrukwekkend dan de vorige start.
Conclusie
Season 2: Summit is een degelijk vervolg, maar geen seizoen dat dezelfde hoogtes haalt als Season 1. Dat is ook logisch, want de content van dat eerste seizoen was moeilijk te evenaren. Sierra is de duidelijke ster van dit seizoen en maakt meteen de meeste indruk. Ze is leuk, mobiel en creatief, maar ook complex genoeg om spelers uit te dagen. Vooral haar grappling hook-mechanics zorgen voor enorm veel play-mogelijkheden en maken haar een held waar je tijd in wil steken. De reworks aan bestaande helden en maps zijn top en voelen als een stap in de goede richting. Het verhalende luik blijft voorlopig wat mager en de skin packs zijn opnieuw leuk, maar te duur. Desondanks blijft Overwatch voor mij de leukste shooter van dit moment. Season 2 is geen absolute topper zoals Season 1, maar het is wel een solide update met één bijzonder sterke nieuwe held als grootste troef.
Over
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Shooter
Ontwikkelaar
- Blizzard Entertainment
Uitgever
- Blizzard Entertainment
Website
Forumlink
Laatst bewerkt door een moderator:
