Sterke toename invaliden: burn-outs en depressie

[Michiel]

In deze tijden wordt alles in hokjes geduwd en "gestimuleerd" om iets te mankeren.
Als je ziet hoeveel mensen er bij ons plots een burnout hebben, last van de rug, depressief.... gewoon maanden tot een jaar thuisblijven en worden doorbetaald. Tja ..
Hoeveel van die mensen kan er echt niet werken, of wil gewoon niet werken.
Zelfde met al die persoonlijkheidsstoornissen, als je geen ASS/ ADHD hebt ben je dag van vandaag een uitzondering. Etiketten plakken ze precies graag overal op. Wel een verschil met vroeger.
Achja de toekomst ziet er rooskleurig uit

Je wekt mijn interesse. Waar werk jij, wat voor werk doe je en wat bedoel je met vroeger?

 

[anders.]

Ok, dan schrijven ze hun correlatie als een veronderstelde causaliteit. Een betere titel had dus geweest:

"Hoe winstgevender het bedrijf hoe minder kans dat de werknemers een burn-out krijgen."

Ik zie die causaliteit niet. Bedrijven zonder burn-outs maken 40% meer winst bevat toch geen causaliteit?
Causaliteit zou zijn "bedrijven maken 40% meer winst door minder burn-outs" of omgekeerd "Meer winst zorgt voor minder burn-outs" ofzo...

 

[mac-bc]

Ik zit in het rood. Maar ik waak er actief over dat ik liever een ontevreden klant heb, dan dat ik volledig de pedalen verlies.



"Hou je niet bezig met wat je collega's doen" is makkelijk gezegd wanneer de druk op de restanten van het team NOG ondraaglijker wordt en zwaar in het rood moeten gaan door de kasplantjes die al bij licht-oranje onmiddellijk naar de dokter stappen. Dat is een heel direct effect.
Een indirect effect is natuurlijk ook op maatschappelijk vlak. De druk op de sociale zekerheid zorgt voor zwaardere loonlasten op bedrijven waardoor werknemers gepusht worden om steeds harder te werken. Opnieuw komen alle lasten op dezelfden.

Denken dat het ene geen impact heeft op het andere is een complete illusie. Hoe graag ik het ook zou hebben.



Ik neem mijn verantwoordelijkheid en bekijk enkele concrete scenario's. Dat full-time OV zou ervoor moeten zorgen dat ik de nodige mentale ruimte heb om een finale knoop door te hakken.

Veel van mijn posts de laatste tijd gingen over het feit dat ik het moeilijk heb, dat ik mentaal in het donker oranje/rood draai maar dat ik weiger om mezelf op ziekte te zetten. Ik ben dan ook van mening dat mensen vandaag de dag té snel naar de dokter stappen omwille van een overdreven aandacht voor mentaal welzijn, het niet meer op de tanden kunnen bijten, een generatie van kasplantjes en uiteraard ook het feit dat je er amper financieel mee verliest door ons royaal vangnet van de sociale zekerheid.
Intussen doen psychologen en therapeuten gouden zaakjes, met 0,0 controle op de werkzaamheid en 0,0 output garantie.

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt. Maar nu lees ik toch wel dat experts het er zowaar mee eens zijn zeker? Kijk eens aan:

EXCLUSIEF. Is de nieuwe generatie werknemers zwakker dan de vorige? “Ons brein is niet gemaakt voor de wereld waarin we leven”​

Enkele quotes:

“De drempel om thuis te blijven omwille van mentale problemen is de laatste jaren zeker gedaald”, zegt professor duurzame loopbanen Ans De Vos. “Dat is een goede zaak want het betekent dat het taboe stilaan weg is, maar het heeft ook een schaduwkant. Als een drempel té laag wordt, dan stappen meer mensen dan noodzakelijk erover. Terwijl thuisblijven de oorzaken van ziekte in de werkcontext niet meteen oplost.”

Bovendien zien ze er ook almaar meer video’s en berichten passeren over mentale aandoeningen of gedragsstoornissen. Jonge mensen zullen normaal gedrag daardoor sneller problematiseren.”

Wetenschappelijk onderzoek geeft nochtans aan dat we het effect van interventies bij psychologische problemen overschatten. Er is zelfs een nieuwe golf aan onderzoek waarin de hypothese naar boven komt dat het omgekeerde effect zou kunnen spelen: de neiging om sneller naar therapie te grijpen zou mensen dan meer kwaad dan goed doen.

 

[DogFacedGod]

Veel van mijn posts de laatste tijd gingen over het feit dat ik het moeilijk heb, dat ik mentaal in het donker oranje/rood draai maar dat ik weiger om mezelf op ziekte te zetten. Ik ben dan ook van mening dat mensen vandaag de dag té snel naar de dokter stappen omwille van een overdreven aandacht voor mentaal welzijn, het niet meer op de tanden kunnen bijten, een generatie van kasplantjes en uiteraard ook het feit dat je er amper financieel mee verliest door ons royaal vangnet van de sociale zekerheid.
Intussen doen psychologen en therapeuten gouden zaakjes, met 0,0 controle op de werkzaamheid en 0,0 output garantie.

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt. Maar nu lees ik toch wel dat experts het er zowaar mee eens zijn zeker? Kijk eens aan:

EXCLUSIEF. Is de nieuwe generatie werknemers zwakker dan de vorige? “Ons brein is niet gemaakt voor de wereld waarin we leven”​

Enkele quotes:

Goh, ik heb hier beide gevallen gezien in mijn werkomgeving.

Gevallen waarvan je denkt "Helpt dit echt om ze thuis te zetten?" waarvan ik denk dat dit ook meer schade toebrengt dan opbrengt door ze weg te halen uit een dagdagelijks ritme. Waardoor die opnieuw en opnieuw sukkelt van het minste stress en onzekerheid die afkomt.

En gevallen waarvan je denkt: "Die hadden ze beter een maand thuisgezet zodat hij alles op een rijtje kan zetten want mentaal is hij volledig op." waar het nadien volledig uit de hand is gelopen met ontslag als gevolg. Terwijl ik die mens daarvoor inschatte als enorm gedreven met een vat expertise dat je niet vindt bij 90% van zijn collega's.

 

[Reverz]

Veel van mijn posts de laatste tijd gingen over het feit dat ik het moeilijk heb, dat ik mentaal in het donker oranje/rood draai maar dat ik weiger om mezelf op ziekte te zetten. Ik ben dan ook van mening dat mensen vandaag de dag té snel naar de dokter stappen omwille van een overdreven aandacht voor mentaal welzijn, het niet meer op de tanden kunnen bijten, een generatie van kasplantjes en uiteraard ook het feit dat je er amper financieel mee verliest door ons royaal vangnet van de sociale zekerheid.
Intussen doen psychologen en therapeuten gouden zaakjes, met 0,0 controle op de werkzaamheid en 0,0 output garantie.

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt. Maar nu lees ik toch wel dat experts het er zowaar mee eens zijn zeker? Kijk eens aan:

EXCLUSIEF. Is de nieuwe generatie werknemers zwakker dan de vorige? “Ons brein is niet gemaakt voor de wereld waarin we leven”​

Enkele quotes:

Selectief lezen is een kunst natuurlijk. Er staan daar nen helen hoop zaken in dat artikel die veel genuanceerder zijn, redelijk straf voor een HLN artikel zelfs.

Het zou naïef zijn om te blijven doen alsof het relatief kleine verschil tussen werken en niet werken (hetzij als werkloze, hetzij als langdurig zieke) niet mee speelt in heel dit circus maar er zijn toch een aantal randzaken die super belangrijk zijn.

Het begint al bij die eerste subtitel: "Jonge mensen weten niet meer wat hard werken is.". Ik moet dan direct aan mijn neef (~30) denken die bij Bpost werkt. Het is daar kweet nie wa ambras geweest met die nieuwe postrondes een paar jaar geleden. Wat blijkt het échte probleem te zijn? Die anciens waren gewoon dat ze 's ochtends vertrokken voor hun ronde en 's namiddags terug op den bureau waren en hun voetjes omhoog konden steken. Nu zijn ze effectief nen helen dag bezig, sommigen zouden het een voltijdse durven noemen, maar blijkbaar ligt het niet zo eenvoudig . En zo zijn er legio voorbeelden. Los van de externe druk die mensen vooral zichzelf aandoen met smartphones & social media (subtitel 3) zijn er gewoon enorm veel jobs waar de werkdruk 20 jaar geleden véél minder was dan die vandaag de dag is. Elke keer ik zo'n 50-plusser op TV zie komen "Ja, vroeger hadden we nog eens tijd voor een klapke met de mensen... dat kan nu allemaal niet meer" gaat mijn haar rechtop staan. En dat zijn dan vaak nog de eersten om te zeggen "Jaja, de jeugd jong... het zit er toch niet in hé"
Laat ons ook vooral het verschil in administratieve workload vandaag VS 15-20 jaar geleden niet minimaliseren en het feit dat op veel plaatsen mensen die op pensioen gaan onvoldoende of volledig niet vervangen worden wat vaak een gat slaagt zowel kwa kennis als gewoon kwa manpower om het werk over te verdelen.

 

[Sh343]

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt. Maar nu lees ik toch wel dat experts het er zowaar mee eens zijn zeker? Kijk eens aan:

Ik vind het werkelijk indrukwekkend hoeveel mental gymnastics jij doet om toch maar niet aan de slag te gaan met jezelf. Maar een random krantenartikel erbij te slepen om toch maar te zeggen "zie je wel". Hopeloos.

 

[cege]

Ik ga partieel akkoord met @mac-bc dat het in belgie wel heel gemakkelijk is om ziek thuis te blijven met een relatief royale uitkering. Zeker de jobs die gemiddeld of licht onder gemiddelde betalen ('relatief veel' belastingen maar nog onder het uitkeringsplafond). Een full time kuisvrouw of random kassabediende die op ziekte uitkering valt, verliest weinig netto met een uitkering en ziet weinig carriere kansen de nek omgedraaid worden door pakweg 6 of 12mnd weg te blijven.

De manager die 10k per maand verdient, dat is natuurlijk een ander verhaal.

Er gaan waarschijnlijk gevallen zijn waar er teveel balletjes in de lucht gehouden (moeten) worden: gezin, hobby, werk, ... en waar de oplossing zou kunnen/moeten zijn om te knippen in taken buiten het werk en niet zozeer op het werk weg te blijven, uitkering te vangen en dan te recupereren.

Maar ik kan me moeilijk inbeelden dat de hogergeschoolde die 3000-4000-5000-6000 netto per maand verdient vrijwillig op de ziekenkas gaat staan als eerste optie en niet als laatste optie. Je valt terug op, wat is het, de helft of een derde van je loon.

 

[Spooky]

Maar ik kan me moeilijk inbeelden dat de hogergeschoolde die 3000-4000-5000-6000 netto per maand verdient vrijwillig op de ziekenkas gaat staan als eerste optie en niet als laatste optie. Je valt terug op, wat is het, de helft of een derde van je loon.

In de meeste multinationals wordt het stuk dat je verliest toch bijgepast via een verzekering, dus in de praktijk verlies je niets behalve je maaltijdcheques en de ADV dagen? (En als je lang thuis zit een deel van je bonus)

Mijn vrouw heeft enkele jaren geleden 3 maand thuis gezeten, die had op het einde van de rit geen € minder ondanks een hoog nettoloon.

 

[Remake]

Maar ik kan me moeilijk inbeelden dat de hogergeschoolde die 3000-4000-5000-6000 netto per maand verdient vrijwillig op de ziekenkas gaat staan als eerste optie en niet als laatste optie. Je valt terug op, wat is het, de helft of een derde van je loon.

Eerste jaar val je op 60% of een bepaald minimum als je een laag loon had, daarna op 40% zonder minimum indien je een werkende partner hebt. Zit je partner ook thuis om gelijk welke reden, krijg je na dat eerste jaar plots 65% zonder minimum.

Dat vind ik een van de meest absurde regels in die ziekte-uitkeringen, want dat is gewoon letterlijk werk afstraffen. Ik dacht dat je inwonende partner maximaal +-2070 euro bruto per maand mag verdienen. Men kijkt hiervoor naar een jaarinkomen en deelt het door 12, dus eindejaarspremie, vakantiegeld en zelfs extralegale voordelen als maaltijdcheques worden hierin verrekend. Voor de berekening van die 65, 60 of 40 percent, kijken ze dan vreemd genoeg niet naar het jaarinkomen, maar naar het loon van 1 maand, zo'n half jaar eerder.

Stel je dus eens voor dat je als fulltime werkend koppel, beiden pakweg 2500 bruto verdient (en ondanks wat hier vaak te lezen valt, is dat een vrij standaard arbeidersgezin), je hebt twee kinderen die nog naar school gaan en 1 van de twee werkenden valt plots uit door een lange ziekte. Het jaar er op krijg je nog 2500 + 1000 euro bruto binnen. Kinderen ten laste worden niet in rekening gebracht om dat bedrag te bepalen. Die mensen worden daardoor in armoede geduwd, maar kunnen ook niet naar het OCMW, want die hanteren dezelfde regels en het leefloon van een samenwonende is nog lager dan die 1000 euro.

Er is in die groep van lagere lonen volgens mij niemand die met opzet zijn ziekte blijft verlengen om rustig thuis te zitten, maar tegelijkertijd krijgen ze wel steevast de stempel van lui te zijn en met hun riante uitkering de grote man uit te hangen.

 

[DogFacedGod]

In de meeste multinationals wordt het stuk dat je verliest toch bijgepast via een verzekering, dus in de praktijk verlies je niets behalve je maaltijdcheques en de ADV dagen? (En als je lang thuis zit een deel van je bonus)

Mijn vrouw heeft enkele jaren geleden 3 maand thuis gezeten, die had op het einde van de rit geen € minder ondanks een hoog nettoloon.

Niet iedere verzekering gewaarborgd inkomen dekt burnouts en dergelijke.

 

[Exorikos]

Veel van mijn posts de laatste tijd gingen over het feit dat ik het moeilijk heb, dat ik mentaal in het donker oranje/rood draai maar dat ik weiger om mezelf op ziekte te zetten. Ik ben dan ook van mening dat mensen vandaag de dag té snel naar de dokter stappen omwille van een overdreven aandacht voor mentaal welzijn, het niet meer op de tanden kunnen bijten, een generatie van kasplantjes en uiteraard ook het feit dat je er amper financieel mee verliest door ons royaal vangnet van de sociale zekerheid.
Intussen doen psychologen en therapeuten gouden zaakjes, met 0,0 controle op de werkzaamheid en 0,0 output garantie.

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt. Maar nu lees ik toch wel dat experts het er zowaar mee eens zijn zeker? Kijk eens aan:

EXCLUSIEF. Is de nieuwe generatie werknemers zwakker dan de vorige? “Ons brein is niet gemaakt voor de wereld waarin we leven”​

Enkele quotes:

Proficiat!!! Je wint de prijs voor het grootste doorzettingsvermogen en mag nu nog wat maanden verder ploeteren alsof er niks aan de hand is.

Het blijft verbazen hoe je je eigen keuzes en de problemen die je daardoor ervaart blijft verheerlijken.

 

[cege]

Eerste jaar val je op 60% of een bepaald minimum als je een laag loon had, daarna op 40% zonder minimum indien je een werkende partner hebt. Zit je partner ook thuis om gelijk welke reden, krijg je na dat eerste jaar plots 65% zonder minimum.

Dat vind ik een van de meest absurde regels in die ziekte-uitkeringen, want dat is gewoon letterlijk werk afstraffen. Ik dacht dat je inwonende partner maximaal +-2070 euro bruto per maand mag verdienen. Men kijkt hiervoor naar een jaarinkomen en deelt het door 12, dus eindejaarspremie, vakantiegeld en zelfs extralegale voordelen als maaltijdcheques worden hierin verrekend. Voor de berekening van die 65, 60 of 40 percent, kijken ze dan vreemd genoeg niet naar het jaarinkomen, maar naar het loon van 1 maand, zo'n half jaar eerder.

Stel je dus eens voor dat je als fulltime werkend koppel, beiden pakweg 2500 bruto verdient (en ondanks wat hier vaak te lezen valt, is dat een vrij standaard arbeidersgezin), je hebt twee kinderen die nog naar school gaan en 1 van de twee werkenden valt plots uit door een lange ziekte. Het jaar er op krijg je nog 2500 + 1000 euro bruto binnen. Kinderen ten laste worden niet in rekening gebracht om dat bedrag te bepalen. Die mensen worden daardoor in armoede geduwd, maar kunnen ook niet naar het OCMW, want die hanteren dezelfde regels en het leefloon van een samenwonende is nog lager dan die 1000 euro.

Er is in die groep van lagere lonen volgens mij niemand die met opzet zijn ziekte blijft verlengen om rustig thuis te zitten, maar tegelijkertijd krijgen ze wel steevast de stempel van lui te zijn en met hun riante uitkering de grote man uit te hangen.

Die 60% is van je bruto inkomen. Als je aan de onderkant van de distributie zit (en dus bijna geen belastingen betaalt), zal dat tegenvallen want dan is het verschil best groot. Maar als je ergens rond de 3000 zit en dus al redelijk wat belastingen betaalt maar nog juist onder het plafond zit, valt dat verschil wel nog mee.

Mijn madam heeft met de zwangerschappen maanden thuis gezeten voor en na de bevalling met complicaties (in totaal is ze 18 mnd of zo niet aan het werk geweest). Die had waarschijnlijk wel 1 of 2 maanden langer kunnen werken of vroeger kunnen herbeginnen, maar er zat geen vaart achter.

Als ik goed herinner was de bevallingsuitkering hetzelfde of zelfs lichtjes hoger dan het eigenlijke netto loon en die ziekte uitkeringen ervoor en erna 200 of 300 euro minder per maand. Daarvoor ga je je niet dubbel plooien. Ik weet nog dat we dat eens berekend hadden wat die periode ons nu netto gekost had en dat verschil was echt insanely laag. Denk dat het alltogether 1 of 2 netto maandlonen verlies was op die >1y afwezigheid. En ook 0,0 druk geweest van ergens om sneller terug aan het werk te gaan.

 

[Remake]

Die 60% is van je bruto inkomen. Als je aan de onderkant van de distributie zit (en dus bijna geen belastingen betaalt), zal dat tegenvallen want dan is het verschil best groot. Maar als je ergens rond de 3000 zit en dus al redelijk wat belastingen betaalt maar nog juist onder het plafond zit, valt dat verschil wel nog mee.

Ik spreek dan toch ook telkens over bruto.
Iemand die 3000 bruto had zal rond de 2100-2200 netto overhouden. Dan valt die plots naar 1800 bruto => 1600 netto. Na een jaar komt die op 1200 bruto => 1067 netto. Zo royaal vind ik dat niet om een luilekkerleventje mee te leiden hoor. Trek daar dan nog eens de maandelijkse medische kosten van af en het is al helemaal lachwekkend.

Je netto bij die 3000 euro bruto zal dan nog eens afhangen van kinderen ten laste en dergelijke, terwijl dat bij ziekte daar niet meer van afhangt, want ze kijken enkel naar de inwonende partner. Daar zit je dus weeral met verlies. Dan nog bij velen de extralegale voordelen die wegvallen. Het wordt hier toch echt wel te vaak zwaar onderschat hoe dat is voor mensen die daarin vallen.

Mijn madam heeft met de zwangerschappen maanden thuis gezeten voor en na de bevalling met complicaties (in totaal is ze 18 mnd of zo niet aan het werk geweest). Die had waarschijnlijk wel 1 of 2 maanden langer kunnen werken of vroeger kunnen herbeginnen, maar er zat geen vaart achter.

Als ik goed herinner was de bevallingsuitkering hetzelfde of zelfs lichtjes hoger dan het eigenlijke netto loon en die ziekte uitkeringen ervoor en erna 200 of 300 euro minder per maand. Daarvoor ga je je niet dubbel plooien. Ik weet nog dat we dat eens berekend hadden wat die periode ons nu netto gekost had en dat verschil was echt insanely laag. Denk dat het alltogether 1 of 2 netto maandlonen verlies was op die >1y afwezigheid. En ook 0,0 druk geweest van ergens om sneller terug aan het werk te gaan.

Zwangerschapsverlof valt dan ook niet onder ziekte, die percentages liggen daar veel hoger, niet te vergelijken situatie dus. 82% dat na een maand zakt naar 75%.

 

[nestorius]

Veel van mijn posts de laatste tijd gingen over het feit dat ik het moeilijk heb, dat ik mentaal in het donker oranje/rood draai maar dat ik weiger om mezelf op ziekte te zetten. Ik ben dan ook van mening dat mensen vandaag de dag té snel naar de dokter stappen omwille van een overdreven aandacht voor mentaal welzijn, het niet meer op de tanden kunnen bijten, een generatie van kasplantjes en uiteraard ook het feit dat je er amper financieel mee verliest door ons royaal vangnet van de sociale zekerheid.
Intussen doen psychologen en therapeuten gouden zaakjes, met 0,0 controle op de werkzaamheid en 0,0 output garantie.

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt. Maar nu lees ik toch wel dat experts het er zowaar mee eens zijn zeker? Kijk eens aan:

EXCLUSIEF. Is de nieuwe generatie werknemers zwakker dan de vorige? “Ons brein is niet gemaakt voor de wereld waarin we leven”​

Enkele quotes:

Straffe werkergernis. Of werkt die expert bij u?
En nu even off topic. Ik denk dat er wel een hoop mensen zijn die je geen ongelijk zullen geven dat men de dag van vandaag wel wat sneller "mentale problemen" roept maar daarom moet je niet overdreven reageren als kasplantje, nul controle etc. Misschien eens wat genuanceerder reageren als je wat bijval wil krijgen.

 

[Sylverscythe]

Selectief lezen is een kunst natuurlijk. Er staan daar nen helen hoop zaken in dat artikel die veel genuanceerder zijn, redelijk straf voor een HLN artikel zelfs.

Het zou naïef zijn om te blijven doen alsof het relatief kleine verschil tussen werken en niet werken (hetzij als werkloze, hetzij als langdurig zieke) niet mee speelt in heel dit circus maar er zijn toch een aantal randzaken die super belangrijk zijn.

Het begint al bij die eerste subtitel: "Jonge mensen weten niet meer wat hard werken is.". Ik moet dan direct aan mijn neef (~30) denken die bij Bpost werkt. Het is daar kweet nie wa ambras geweest met die nieuwe postrondes een paar jaar geleden. Wat blijkt het échte probleem te zijn? Die anciens waren gewoon dat ze 's ochtends vertrokken voor hun ronde en 's namiddags terug op den bureau waren en hun voetjes omhoog konden steken. Nu zijn ze effectief nen helen dag bezig, sommigen zouden het een voltijdse durven noemen, maar blijkbaar ligt het niet zo eenvoudig . En zo zijn er legio voorbeelden. Los van de externe druk die mensen vooral zichzelf aandoen met smartphones & social media (subtitel 3) zijn er gewoon enorm veel jobs waar de werkdruk 20 jaar geleden véél minder was dan die vandaag de dag is. Elke keer ik zo'n 50-plusser op TV zie komen "Ja, vroeger hadden we nog eens tijd voor een klapke met de mensen... dat kan nu allemaal niet meer" gaat mijn haar rechtop staan. En dat zijn dan vaak nog de eersten om te zeggen "Jaja, de jeugd jong... het zit er toch niet in hé"
Laat ons ook vooral het verschil in administratieve workload vandaag VS 15-20 jaar geleden niet minimaliseren en het feit dat op veel plaatsen mensen die op pensioen gaan onvoldoende of volledig niet vervangen worden wat vaak een gat slaagt zowel kwa kennis als gewoon kwa manpower om het werk over te verdelen.

Bejaarde buurman was postbode, die verhalen konden zo uit "de collega's" komen. Lange werkdagen wel, eerste trein naar Brussel en toen nog twee postbedelingen per dag. Maar daartussen zaten die mannen gewoon op café, en dan was er al eens eentje zo zat dat een maat maar zijn ronde overnam. Toen ik destijds vakantiewerk deed in het magazijn van een Makro had ik daar ook een chef die het "moeilijk" had. Dat was dan soms gewoon naar zijn chef lopen voor stommiteiten, geen gelijk krijgen, en naar huis vertrekken. Ook verhalen over hoe het vroeger veel plezanter was, toen ze nog konden bowlen met een bol kaas en halve salami's.

Maar ja, de jeugd hé, ze willen niet werken mijnheer.

 

[cege]

Ik spreek dan toch ook telkens over bruto.
Iemand die 3000 bruto had zal rond de 2100-2200 netto overhouden. Dan valt die plots naar 1800 bruto => 1600 netto. Na een jaar komt die op 1200 bruto => 1067 netto. Zo royaal vind ik dat niet om een luilekkerleventje mee te leiden hoor. Trek daar dan nog eens de maandelijkse medische kosten van af en het is al helemaal lachwekkend.

Ik zei toch "valt het verschil best wel mee". Niemand gaat in extreme armoede terechtkomen door van 2100 naar 1600 netto te gaan.

Voor wie 2000 bruto verdient is het pijnlijker. Daar ga je van 1800 naar 1100 of zo. Relatief en absoluut een groter verschil.

En de medische kosten. Het gaat hier om mogelijk misbruik. Ergo, er zijn geen kosten. Ik heb ooit eens een kettingzaag accident gehad. De enige kosten die ik zelf heb moeten betalen was paar 10 tallen euro voor gaasverbanden en isobetadine zalf. Voor de rest had ik dagelijks thuisverpleging waar ik niks voor betaalde. 2mnd thuis betaald thuis gezeten (met werkgever die aanvult tot volledig loon).

Ik denk dat er niet veel mensen zijn die met opzet ziek worden en/of thuis blijven terwijl er weinig aan de hand. Ik denk wel dat er best wel veel 1 of 2 of 3 extra maanden thuis blijven als het al beter gaat.

Je netto bij die 3000 euro bruto zal dan nog eens afhangen van kinderen ten laste en dergelijke, terwijl dat bij ziekte daar niet meer van afhangt, want ze kijken enkel naar de inwonende partner. Daar zit je dus weeral met verlies. Dan nog bij velen de extralegale voordelen die wegvallen. Het wordt hier toch echt wel te vaak zwaar onderschat hoe dat is voor mensen die daarin vallen.

Ik ga niet ontkennen dat er gevallen zijn waar de sociale zekerheid tekort schiet. We dragen veel bij en eigenlijk wordt het gewoon inefficient over alles en iedereen uitgesmeerd waardoor de gevallen die het nodig hebben, niet genoeg krijgen. Zo is er iemand bij ons op het werk ooit door een camion overhoop gereden met zijn moto. Die heeft 2-3y thuisgezeten met een verbrijzelde knie etc. Operatie na operatie na operatie en maar op de sukkel. Madam werkte ook en dus viel die na een jaar op een habbekrats terug terwijl hij voor het ongeluk ergens rond de 3000 4000 netto gezeten zal hebben.

Maar dat neemt niet weg dat wie er van wil profiteren er relatief gemakkelijk van kan profiteren met wat slechte wil. Je kunt wel zeggen dat 2100 naar 1600 een groot verschil is. Maar als je er niet voor moet werken terwijl je wel zou kunnen, is het wel goed meegenomen.

Zwangerschapsverlof valt dan ook niet onder ziekte, die percentages liggen daar veel hoger, niet te vergelijken situatie dus. 82% dat na een maand zakt naar 75%.

Ja, maar de madam had geen 18 maanden zwangerschapsverlof.

 

[makila]

Ik had de indruk vrij geïsoleerd te staan met dit standpunt.

Mijn raad? Meld je gewoon ziek als het echt niet meer gaat. Uw werkgever betaalt u gene cent meer door te blijven doorwerken. Uw werkgever zal gene dank u mac-bc zeggen. Als de ontslagronde (had je zelf al geen ontslag genomen?) er aan komt .. of je nu ziek geweest bent of niet. Dat heeft 0,0 impact tenzij je chronisch veel ziek bent. Je bent er bij of je bent er niet bij. Amen.

Nobody gives a ****. U niet ziek melden als ge echt ziek bent levert je 0,0 meerwaarde op. Maar uw gezondheid gaat wel op lange termijn achteruit en als je zo voort blijft doen lig je voor uw 67ste in de doodskist.

Maar hoera! Je kan nu wel fier zijn gelijk ne gieter: je waart geen mietje maar ne noeste harde werker! Proficiat!