Sterke toename invaliden: burn-outs en depressie

[Bart Goor]

Wacht, de oplossing was "gewoon" amfetamines geven zonder diagnose ofzo? Dat klinkt logisch.

Dat artikel gaat over een studie en wat later vallen ze het gebruik van de medicatie zelf aan trouwens. Hoe neutraal is "Mad in the Netherlands" trouwens?

@RidderBauknecht Had het erover dat zijn kennis ritaline had voorgeschreven gekregen en dat dit goed had gewerkt.

Ik ben niet tegen medicatie voor psychische problemen maar als mensen echt heel druk zijn of andere klachten hebben geloof ik er wel in. Maar slechts een klein groepje mensen dus.

 

[Sylverscythe]

Vrij neutraal. Hier staan de uitgangspunten:

Over ons - Mad in the Netherlands

Missie, visie, strategie en contactgegevens Mad in the Netherlands, uw toegangspoort tot wereldwijde informatie over psychiatrie.

madinthenetherlands.org

• Wij geloven dat psychisch lijden vaak een gevolg is van abnormale gebeurtenissen en stressvolle omgevingsfactoren.
• We zijn van mening dat diagnoses op basis van de DMS-richtlijnen vaak leiden tot beperkende labels die stigmatisering in de hand werken.
• Degenen die hulp zoeken voor psychische problemen moeten zo eerlijk mogelijk worden voorgelicht over de voor- en nadelen van verschillende behandelopties.
• In de basis moet iedereen de mogelijkheid hebben op een medicijnvrije behandeling.

Uitgangspunt 2 maakt dat artikel wel nogal "wij van WC eend" hoor.

 

[RidderBauknecht]

Ik heb zelf ooit zware psychische klachten gehad en dat werd alleen maar erger toen de psycholoog mij een chronische depressie aanpraatte. Toen ging het pas echt slecht me.

Toen ik voor mezelf duidelijk had dat al die labels flauwekul zijn ging het meteen een stuk beter met me. Je onderschat de gigantische psychische consequenties die een label met zich meebrengt.

Achja, we gaan de anekdotische toer op. Kan zijn hoor, dat jij je nog slechter ging voelen nadat je dat label 'depressie' opgeplakt kreeg, maar heb je je ook al eens afgevraagd of het niet gewoon sowieso slechter met je ging en dat je werkelijk depressief was?

En ook dat woordje 'aanpraten'... Alsof het psychologen en psychiaters te doen is om mensen de dieperik in te lullen, kom zeg. 'Ahja, deze klant voelt zich geweldig, laat ik hem maar eens de put in praten!'

Jij zegt zelf dat je zware 'psychische klachten' had, dus er was al iets. Dan heeft die psycholoog het zogezegd erger gemaakt en dat lag enkel en alleen aan de psycholoog? Toch ook een vreemd verhaal.

'Ik had ooit eens symptomen van darmkanker en pas toen ik naar de oncoloog ging werd het pas echt erger toen die mij darmkanker aanpraatte.' Kom zeg.

Nu goed, zoals ik al zei: het kan best dat jij je persoonlijk niet goed voelde bij die diagnose en dat het daarom een soort self fulfilling prophecy werd, maar dat geeft je nog niet het recht om dat allemaal af te doen als zever omwille van een anekdotische ervaring.

 

[MisterV]

Ik heb zelf ooit zware psychische klachten gehad en dat werd alleen maar erger toen de psycholoog mij een chronische depressie aanpraatte. Toen ging het pas echt slecht me.

Toen ik voor mezelf duidelijk had dat al die labels flauwekul zijn ging het meteen een stuk beter met me. Je onderschat de gigantische psychische consequenties die een label met zich meebrengt.

En ik ben mentale processen bij mijzelf pas beginnen begrijpen als daar het juiste label op werd geplakt (C-PTSD), dat is dan weer de omgekeerde ervaring. Persoonlijke ervaringen kan je niet zomaar doortrekken naar algemeenheden. Evengoed kan het juiste label bijvoorbeeld ouders, leerkrachten enzoverder handvaten aanreiken om op een andere manier met hun kind om te gaan en de omstandigheden voor iedereen te verbeteren.

 

[Loser]

Goed, er mag gepraat worden, maar boude uitspraken horen ook wat onderbouwing mee te krijgen.
Zeker als ze voorgesteld worden als feiten, of zo hard indruisen tegen wat alle wetenschap als feiten beschouwt.

Kleine herinnering dat dit nu in P&A staat.

 

[Bart Goor]

Achja, we gaan de anekdotische toer op. Kan zijn hoor, dat jij je nog slechter ging voelen nadat je dat label 'depressie' opgeplakt kreeg, maar heb je je ook al eens afgevraagd of het niet gewoon sowieso slechter met je ging en dat je werkelijk depressief was?

En ook dat woordje 'aanpraten'... Alsof het psychologen en psychiaters te doen is om mensen de dieperik in te lullen, kom zeg. 'Ahja, deze klant voelt zich geweldig, laat ik hem maar eens de put in praten!'

Jij zegt zelf dat je zware 'psychische klachten had', dus er was al iets. Dan heeft die psycholoog het zogezegd erger gemaakt en dat lag enkel en alleen aan de psycholoog? Toch ook een vreemd verhaal.

'Ik had ooit eens symptomen van darmkanker en pas toen ik naar de oncoloog ging werd het pas echt erger toen die mij darmkanker aanpraatte.' Kom zeg.

Nu goed, zoals ik al zei: het kan best dat jij je persoonlijk niet goed voelde bij die diagnose en dat het daarom een soort self fulfilling prophecy werd, maar dat geeft je nog niet het recht om dat allemaal af te doen als zever omwille van een anekdotische ervaring.

Het is interessant dat jij darmkanker aanhaalt want zoals gezegd is darmkanker nou juist precies niet te vergelijken met psychisch lijden.

Ik ga het proberen uitleggen. Mensen hebben een mind/geest waarin zij dingen bedenken. Deze geest reageert op letterlijk alles wat er in ons leven gebeurt: De geboorte van een kind, een heftig auto-ongeluk, het winnen van de staatsloterij, maar ook kleinere dagelijkse dingen.

Als er een diagnose wordt gesteld is het niet zo dat de geest vrij blijft van die diagnose. Die diagnose heeft vrijwel meteen impact op de geest, die gaat daarmee aan het werk en er over nadenken. Dus: Ik ben chronisch depressief dus nu heb ik hier de rest van mijn leven last van. Gevolg: Ik voel mij nog veel slechter.

Daarnaast heeft het ook sociale gevolgen: Kameraad komt langs en je vertelt dat je depressief bent. Gevolg: Mensen gaan er steeds naar vragen en dit zorgt er weer voor dat het eindeloos herhaald wordt in je dagelijkse leven waardoor je jezelf ook slechter gaat voelen.

Zelfde geldt voor ADHD. Als je die diagnose krijgt ben je het kind dat 'anders' is en wordt je anders behandeld door anderen. Als je gewoon druk bent is dat veel minder het geval. Onderschat dus niet de psychische gevolgen van diagnose.

 

[Kas de Kalebas]

Ik heb zelf ooit zware psychische klachten gehad en dat werd alleen maar erger toen de psycholoog mij een chronische depressie aanpraatte. Toen ging het pas echt slecht me.

Toen ik voor mezelf duidelijk had dat al die labels flauwekul zijn ging het meteen een stuk beter met me. Je onderschat de gigantische psychische consequenties die een label met zich meebrengt.

Het kan natuurlijk zijn dat dit sterk afhankelijk is van persoon tot persoon, maar hoe ik het versta is dat labels je helpen door het perspectief te veranderen.
'Ik ben zo en zo" wordt dan "Ik heb last van zo en zo".
Stel dat je je te suf voelt om naar je werk te gaan en je blijft in je bed liggen. Als je weet dat je griep hebt hoef je je daar niet schuldig over te voelen. Zelfde met mentale problemen. Ik denk dat veel mensen die geen goeie duidelijke diagnose krijgen zich anders een heel laag zelfbeeld gaan aanpraten omdat ze op allerhande manieren niet meekunnen in de maatschappij. Een diagnose vormt daar een soort schild tegen. "Ik doe dit niet omdat ik lui/van slechte wil ben, maar omdat ik last heb van aandoening X"

 

[Loser]

Ik kan het niet meer met je oneens zijn. Mijn voorgestelde oplossingen zijn inderdaad.

1. Strenger zijn en meer discipline.
2. Meer structuur.
3. Vertrouwen dat een kind zichzelf kan redden in deze wereld. Dat doen kinderen namelijk al honderden jaren.

Al die diagnoses lossen niets op en we hebben er niets aan.

Strenger zijn en discipline werken elkaar tegen, moesten ze nog strenger zijn op school worden veel kinderen meer schoolmoe. Meer structuur maakt het nog erger, wij mensen zijn niet gemaakt voor herhalende taken.

En hoe helpen stappen 1, 2 en 3 de superslimme leerling die geboren is om architect te worden wanneer hij zijn studies niet afgerond krijgt, omdat hij met ADHD worstelt? "Strenger zijn" helpt hem niet en helpen zijn leerkrachten niet om het beste in hem naar boven te halen en om de bijdrage aan de maatschappij te leveren die hij zou kunnen leveren. Laat staan om gelukkig en tevreden te zijn.
Hoe helpen stappen 1, 2 en 3 mensen met een zware depressie? Beetje strenger zijn en meer discipline, beetje meer structuur en doorkachelen! Of doodvallen, maar ja, de persoon die het als advies meegeeft, kent er niet genoeg van en draagt gelukkig ook geen verantwoordelijkheid voor zijn cafépraat, dus yolo.

 

[Bart Goor]

Het kan natuurlijk zijn dat dit sterk afhankelijk is van persoon tot persoon, maar hoe ik het versta is dat labels je helpen door het perspectief te veranderen.
'Ik ben zo en zo" wordt dan "Ik heb last van zo en zo".
Stel dat je je te suf voelt om naar je werk te gaan en je blijft in je bed liggen. Als je weet dat je griep hebt hoef je je daar niet schuldig over te voelen. Zelfde met mentale problemen. Ik denk dat veel mensen die geen goeie duidelijke diagnose krijgen zich anders een heel laag zelfbeeld gaan aanpraten omdat ze op allerhande manieren niet meekunnen in de maatschappij. Een diagnose vormt daar een soort schild tegen. "Ik doe dit niet omdat ik lui/van slechte wil ben, maar omdat ik last heb van aandoening X"

Dat kán inderdaad het positieve gevolg zijn. Maar hoe verklaar jij dan de enorme toename van psychische klachten en mensen met diagnoses? Blijkbaar lost de GGZ (geen idee hoe dat in Vlaanderen heet) toch weinig op.

 

[Bart Goor]

En hoe helpen stappen 1, 2 en 3 de superslimme leerling die geboren is om architect te worden wanneer hij zijn studies niet afgerond krijgt, omdat hij met ADHD worstelt? "Strenger zijn" helpt hem niet en helpen zijn leerkrachten niet om het beste in hem naar boven te halen en om de bijdrage aan de maatschappij te leveren die hij zou kunnen leveren. Laat staan om gelukkig en tevreden te zijn.
Hoe helpen stappen 1, 2 en 3 mensen met een zware depressie? Beetje strenger zijn en meer discipline, beetje meer structuur en doorkachelen! Of doodvallen, maar ja, de persoon die het als advies meegeeft, kent er niet genoeg van en draagt gelukkig ook geen verantwoordelijkheid voor zijn cafépraat, dus yolo.

Nee dat verdient natuurlijk wel meer maatwerk. Die 3 punten sluiten meer aan op ADHD en niet op depressie natuurlijk.

 

[Loser]

Nee dat verdient natuurlijk wel meer maatwerk. Die 3 punten sluiten meer aan op ADHD en niet op depressie natuurlijk.

Je zou dan bijna zeggen dat iemand met kennis van zaken moet kijken wat je precies hebt, om dan een gepast maatwerk voor te schrijven als behandeling...

 

[Mulan]

Dat kán inderdaad het positieve gevolg zijn. Maar hoe verklaar jij dan de enorme toename van psychische klachten en mensen met diagnoses? Blijkbaar lost de GGZ (geen idee hoe dat in Vlaanderen heet) toch weinig op.

Vroeger was iedereen met "een probleem" ne dommekloot of nen ambetante kleine. Nu wordt er meer gekeken naar het waarom (dus diagnoses gesteld) en hoe hierop kan worden ingespeeld (dus behandelplannen opgesteld) om het grootst mogelijke potentieel te realiseren van die kinderen met een probleem.

En dat dient door professionals te gebeuren, niet door de ouders, familie, kennissen of eender wie zonder scholing daarover.

 

[SDB]

En hoe helpen stappen 1, 2 en 3 de superslimme leerling die geboren is om architect te worden wanneer hij zijn studies niet afgerond krijgt, omdat hij met ADHD worstelt? "Strenger zijn" helpt hem niet en helpen zijn leerkrachten niet om het beste in hem naar boven te halen en om de bijdrage aan de maatschappij te leveren die hij zou kunnen leveren. Laat staan om gelukkig en tevreden te zijn.
Hoe helpen stappen 1, 2 en 3 mensen met een zware depressie? Beetje strenger zijn en meer discipline, beetje meer structuur en doorkachelen! Of doodvallen, maar ja, de persoon die het als advies meegeeft, kent er niet genoeg van en draagt gelukkig ook geen verantwoordelijkheid voor zijn cafépraat, dus yolo.

Was dit een atwoord op mijn bericht of op die van Bart?

 

[Bart Goor]

Je zou dan bijna zeggen dat iemand met kennis van zaken moet kijken wat je precies hebt, om dan een gepast maatwerk voor te schrijven als behandeling...

Ja maar dat is dus niet zo precies met psychische problemen. Het is niet te vergelijken met een beenbreuk of kanker.

Klachten zijn vaak vaag, fluctueren per dag en zijn niet absoluut in een label vast te stellen. Daar moet je rekening mee houden.

 

[Bart Goor]

Vroeger was iedereen met "een probleem" ne dommekloot of nen ambetante kleine. Nu wordt er meer gekeken naar het waarom (dus diagnoses gesteld) en hoe hierop kan worden ingespeeld (dus behandelplannen opgesteld) om het grootst mogelijke potentieel te realiseren van die kinderen met een probleem.

En dat dient door professionals te gebeuren, niet door de ouders, familie, kennissen of eender wie zonder scholing daarover.

Ja maar dat lijkt dus bar weinig op te lossen aangezien mensen die zo'n diagnose krijgen er niet op vooruit gaan en meer psychisch lijden.

 

[Kas de Kalebas]

Dat kán inderdaad het positieve gevolg zijn. Maar hoe verklaar jij dan de enorme toename van psychische klachten en mensen met diagnoses? Blijkbaar lost de GGZ (geen idee hoe dat in Vlaanderen heet) toch weinig op.

Hangt dat niet sowieso samen? Meer psychische klachten betekent toch bijna per definitie meer diagnoses?

 

[RidderBauknecht]

Zelfde geldt voor ADHD. Als je die diagnose krijgt ben je het kind dat 'anders' is en wordt je anders behandeld door anderen. Als je gewoon druk bent is dat veel minder het geval. Onderschat dus niet de psychische gevolgen van diagnose.

Ik onderschat helemaal niks. Jij doet echter alsof psychologen en psychiaters en masse bezig zijn met mensen verkeerde (medische; ik heb het niet over zaken als 'overspannen' of weet ik veel) diagnoses 'aan te praten' en dat die zich daardoor slechter gaan voelen. Dat is dikke kwatsch en mag je ondertussen wel eens beginnen onderbouwen vind ik.

Klachten zijn vaak vaag, fluctueren per dag en zijn niet absoluut in een label vast te stellen. Daar moet je rekening mee houden.

Door misschien die zaken over te laten aan artsen die meer dan tien jaar hebben gestudeerd?

Ja maar dat lijkt dus bar weinig op te lossen aangezien mensen die zo'n diagnose krijgen er niet op vooruit gaan en meer psychisch lijden.

Complete bullshit. Dit is echt een van de meest lachwekkende zaken die ik al ooit in P&A heb gelezen eigenlijk. Claimen dat alle mensen die een diagnose krijgen van een psychiater of een psycholoog (en daar dus voor behandeld worden als ze dat kiezen) meer psychisch gaan lijden, Jezus. Begin je boude statements alsjeblieft eens te onderbouwen of laat het zo.

 

[Mulan]

Ja maar dat lijkt dus bar weinig op te lossen aangezien mensen die zo'n diagnose krijgen er niet op vooruit gaan en meer psychisch lijden.

Meer psychisch lijden dan.... Wat is je referentiepunt? Ik ken meerdere mensen die pas laat een diagnose kregen die serieus afgezien hebben tijdens hun schooltijd en hierdoor een heel laag zelfbeeld hebben. Vb: ADD: de luiaard of dommerik, ADHD: de speelvogel die niets serieus wil nemen, autisme: ene die altijd speciaal WIL doen en altijd lastig moet doen over bepaalde regels,... Denk je nu echt dat die met medicatie, andere manier van aanpak zoals een zitplaats met zo min mogelijk afleiding in de klas, een daglijn,... Plots MEER psychische problemen gaan hebben?

 

[Bart Goor]

Ik onderschat helemaal niks. Jij doet echter alsof psychologen en psychiaters en masse bezig zijn met mensen verkeerde (medische; ik heb het niet over zaken als 'overspannen' of weet ik veel) diagnoses 'aan te praten' en dat die zich daardoor slechter gaan voelen. Dat is dikke kwatsch en mag je ondertussen wel eens beginnen onderbouwen vind ik.


Door misschien die zaken over te laten aan artsen die meer dan tien jaar hebben gestudeerd?


Complete bullshit. Dit is echt een van de meest lachwekkende zaken die ik al ooit in P&A heb gelezen eigenlijk. Claimen dat alle mensen die een diagnose krijgen van een psychiater of een psycholoog (en daar dus voor behandeld worden als ze dat kiezen) meer psychisch gaan lijden, Jezus. Begin je boude statements alsjeblieft eens te onderbouwen of laat het zo.

Psychologie is geen exacte wetenschap en ik hoef dus ook niet 10 jaar te studeren als de basis van de psychologie-wetenschap vaak niet goed is.

Ik claim nergens dat alle mensen met een diagnose meer psychisch lijden, ik zeg alleen: Ik vermoed een meerderheid. Het woord alle is hier nergens genoemd. Bron: Het artikel over ADHD.

 

[Loser]

Ja maar dat is dus niet zo precies met psychische problemen. Het is niet te vergelijken met een beenbreuk of kanker.

Klachten zijn vaak vaag, fluctueren per dag en zijn niet absoluut in een label vast te stellen. Daar moet je rekening mee houden.

Wat je voorstelt, is dus exact wat er gebeurt: iemand met kennis van zaken kijkt wat je hebt en schrijft je dan maatwerk voor als behandeling.
Voor ADHD werkt X (volgens jou die drie stappen, maar volgens iedereen die het al heeft getest niet, maar oké), voor depressie niet. Dus heb je een label nodig om te kijken bij welke soort mogelijkheden je wél zit.

En natuurlijk ligt het niet zo vast. Maar het feit dat jij al zo in labeltjes zit te denken, laat gewoon zien dat je niet mee bent met hoe het werkt. De meest gehoorde klacht van patiënten is net dat ze niét zo'n labeltje krijgen. Iedereen is ernaar op zoek, want dat geeft tenminste enige houvast en geeft de illusie (ja, jammer genoeg vaak de illusie) dat er een gemakkelijke oplossing is.

Zo goed als alle psychologen en psychiaters zullen het eens zijn dat die labels helemaal niet zo eenduidig zijn, en hoogstens een indicatie kunnen geven van in welk spoor je moet denken voor mogelijke oplossingen en manieren om ermee om te leren gaan. Want jouw puntje drie, "vertrouwen geven dat ze het wel kunnen", is exact dat. Opnieuw bewijst dat voor mij dat je nog nooit in aanraking bent gekomen met psychiatrie of psychologie. Door tools aangereikt te krijgen, kun je beter om met de werkelijkheid en krijg je dat vertrouwen terug.

Een label staat dat niet in de weg, maar werkt inderdaad ook een beetje contraproductief. Daarom wordt het alleen maar gebruikt wanneer het niet anders kan, en wordt de context goed genoeg geduid als dat label gebruikt wordt. Maar die duiding wordt hier telkens weggelaten, die context wordt weggelaten. En de kennis van degene die het label opplakt wordt weggelaten. Maar het "wereldschokkende" inzicht dat symptomen fluctueren, is bekend bij elke psycholoog die géén spijker in zijn hersens en een in elk oog. Die houden daar rekening mee.

Dus je voert een strijd tegen een vorm van psychiatrie die niet bestaat, op basis van argumenten die niet kloppen tegen een stelling die niemand inneemt.