Time out
- Onderwerp starter Mormel
- Startdatum
MasterSheev
Member
Jongen. Mijn hele probleem is ontstaan uit een narcistische ex waarvoor ik 5 jaar alles heb opgeofferd. Mijn eigen zelfbeeld opgeofferd voor iemand anders zijn laag zelfbeeld helemaal aan te zuiveren? Dus wat is jouw punt exact? Dat je nooit naar verslaving kan vervallen? Proficiat alvast. Wat levert het hier nu in deze discussie? Niets, nada.
Men lijkt er soms een sport van te maken om zo bot mogelijk te zijn, mijn doel was dat uiteindelijk niet. De boodschap die wordt gegeven lijkt me nu wel niet fout: ik denk dat allerlei andere zaken wat meer in de marge zitten en het centrale issue toch dat drankprobleem is.
Ik mis eerlijk gezegd ook wel waar men "superieur predikt" hoor. Tactloos, ja ok. Maar ik heb de indruk dat er hier ook wel veel persoonlijk wordt opgenomen waar dat niet de bedoeling is.
MasterSheev
Member
Je kan waarheiden zeggen, zoals je inderdaad deed. Maar het zit hem in de nuance en de manier waarop uiteraard.
Mormel
Member
Douce mom mensen, ik kan kerels als Zarathustra wel handelen. Ben ze vaak genoeg tegengekomen in mijn leven, mannen met een inherent laag zelfbeeld die zichzelf moeten bewijzen door hun levenswijze en vervolgens anderen dicteren hoe te leven.
Laat het volgende alsjeblieft niet gelden als verdediging: ik was geen kwade dronkaard, meestal dronk ik wanneer iedereen sliep, nadat ik voor het avondeten en de afwas had gezorgd. Betreffende stiefzoon is zijn band met zijn moeder beter geworden sinds ze mij kennen, mede omdat ik een eind maakte aan haar starre schermtijd en haar ook geintroduceerd heb in gamen waardoor ze nu vaak samen spelen.
Laat het volgende alsjeblieft niet gelden als verdediging: ik was geen kwade dronkaard, meestal dronk ik wanneer iedereen sliep, nadat ik voor het avondeten en de afwas had gezorgd. Betreffende stiefzoon is zijn band met zijn moeder beter geworden sinds ze mij kennen, mede omdat ik een eind maakte aan haar starre schermtijd en haar ook geintroduceerd heb in gamen waardoor ze nu vaak samen spelen.
Tekst leest ook harder. En simplistische oplossingen en statements als buitenstaander zijn natuurlijk gemakkelijk.
Het "superieur predikken" zie ik er dan ook wel niet in. Eerder iets wat hij voor de hand lijkt te liggen vind.. maar dat denk ik dan weer omdat ik enkel tekst heb om met te werken en ik dat ook niet zo heel onlogisch vind klinken..
Ik heb het privilege gehad om een paar relaties van dichtbij zien te breken oa door drank etc.. en als ik één ding wel uit heb geleerd is dat het ontrafelen van "wie en wat schuldig is" iets is dat ver boven mijn kopke ging. De volledige geschiedenis van een relatie hebt ge dan ook nooit mee als buitenstaander.
Ik wens mormel dan ook sterkte en alle geluk, en als ge ergens moeten ventileren en uw hart moet luchten, dan is anoniem op een forum, iets da'k alleen maar kan toejuichen.
Als je in je relatie ook zo'n zonnetje bent kan dat natuurlijk ook het een en ander verklaren. Zowel naar dat grondig beu zijn toe als naar bang zijn eens iets te ontdekken bij thuiskomst.
Mormel
Member
Wat neemt iedereen het leven hier zo serieus. Die mensen merken er helemaal niets van dat ze overleden zijn.
Daarnaast wist mijn partner toen ze mij leerde kennen dat ik net als Schopenhauer leven als lijden beschouw, een pad dat we alleen zoveel als mogelijk kunnen verlichten. Een van de redenen dat ik bewust koos om kindvrij te blijven.
Sloan
Banned
Het is vooral erg respectloos tegenover de mensen die, ongewild, overleden zijn.
Bijkomstig erg harteloos tegenover de nabestaanden.
Ik begrijp u ergens, ik heb een periode gehad dat ik jaloers was op mensen die sterven. Maar zoiets zeggen wat jij zegt tart alle verbeelding en terecht dat je op de vingers wordt getikt.
Je kan discussiëren over humor maar de meeste mensen vinden dat soort opmerkingen gewoon ongepast. En dat gaat dan uiteraard niet over wie overleden is. Ik vind je reactie alsof het probleem bij al de rest ligt een beetje wereldvreemd.
Verder is er een verschil tussen wat de getormenteerde filosoof uithangen en iemand die psychologische hulp nodig heeft en geregeld eens opmerkt dat de (vroeg)overledenen de gelukkigen zijn. Dat lijkt me redelijk vermoeiend en/of stresserend om mee samen te leven eerlijk gezegd, ook al "weet je dat nu eenmaal".
Mijn punt was dat je heel makkelijk in verslaving kan hervallen en dat het dus zeer belangrijk is dat je dat zo goed mogelijk onder controle hebt voor je je in een relatie met een kind gaat mengen. En een maand nuchter en nog steeds niet echt een stabiel leven lijkt me daar niet onder te vallen. Sorry als dat dan zogezegd "hard" is, maar je zei daar " goed dat ik geen kinderen heb dan". Moet ik dan expliciet zeggen dat ik niet denk dat iemand met verslaving een slecht persoon is, maar dat een kind in zo een situatie brengen geen goed idee is ?
Mormel
Member
@zarathustra:
Geef je volkomen gelijk. Zou wel fijn zijn als ze na een half jaar even wat duidelijkheid schept over wat ik moet verwachten.
Geef je volkomen gelijk. Zou wel fijn zijn als ze na een half jaar even wat duidelijkheid schept over wat ik moet verwachten.
Ik denk dat je best wel een antwoord kan eisen en als ze geen antwoord geeft, laat het gaan en vraag een scheiding aan. ( en ik zeg dat als iemand die zo een situatie ondertussen al twee jaar trekt)
Mormel
Member
Klein probleempje hiermee: net zoals ik mezelf beloofde nooit zelfmoord te plegen, heb ik mezelf ook beloofd dat ik nooit een scheiding in gang zou zetten.
Heb er geen probleem mee getrouwd te blijven terwijl ze elders woont, maar perspectief zou wel fijn zijn.
fomix
Well-known member
Ik ben wel heel benieuwd naar de motivatie hierachter?
Als je getrouwd blijft zonder wederzijdse liefde, wat is dan het huwelijk nog waard?
Mormel
Member
De motivatie hierachter? Tja ik heb een vaste relatie en trouwen lang uitgesteld (was 36 toen we trouwden) en bij mijn vrouw wist ik gewoon dat zij de juiste was. Dat kan vreemd klinken na al wat ik geschreven heb, maar wij waren een heel sterk koppel, niet op de conventionele manier van verliefdheid en kindjes, maar wij zorgden bij elkaar voor ruimte om onze creativiteit los te laten. Daarnaast was ik ook een stabiele basis voor haar zoon die voor het eerst met iemand in contact kwam die gamede. Misschien is dit raar om te horen maar de voorbije jaren worstelden we er eigenlijk mee om haar zoon elke week naar zijn vader te sturen, daar hij aangaf niet te willen en liever bij ons te blijven.
Dus mijn motivatie: dit is het, dit is de vrouw waarmee ik getrouwd ben en zolang ik leef zal zij mijn vrouw zijn en zal ik haar ondersteunen waar mogelijk.
ThomasMore
Well-known member
De vraag is hoe zij daarover denkt. Voor een huwelijk ben je met twee, als één van beiden het huwelijk of de relatie niet langer ziet zitten dan zal de andere partner dat toch moeten aanvaarden, hoe moeilijk ook.
Je kan niemand claimen en al zeker niet éénzijdig.
saffronYellow
Member
Ik denk dat haar verhuis en stilzwijgen over de toekomst erop wijzen dat zij haar beslissing al genomen heeft of op z’n minst afstand bewaart om haar eigen rust en die van haar zoon te beschermen. Uw vooruitgang is bewonderenswaardig, maar zolang ge die koppelt aan de hoop dat zij terugkomt, blijft ge hangen. Ge moet beginnen leven alsof ge dit pad alleen verderzet, niet om haar terug te winnen, maar omdat ge eindelijk voor uzelf begint te zorgen.
Mormel
Member
Als hetgeen ik geschreven heb jou tot deze conclusie brengt, dan kan het niet anders dan dat ik het slecht heb opgeschreven.
Toen ik mijn vrouw leerde kennen (internet) was ik niet op zoek naar een relatie, ik was op zoek naar een vaste sekspartner omdat ik heel dat gebeuren met one night stands en betaalde seks beu begon te worden.
Zij was diegene die vond dat ik daar niet de persoon toe was en zodoende werden we een koppel.
Zowel zij als ik hadden al ons eigen leven waar we tevreden mee waren, dus van in het begin was een van de uitgangsposities dat we een koppel waren omdat we elkaar een meerwaarde brachten.
Op dit moment is er eigenlijk niets in mij dat bezig is met haar terug te winnen. De strijd met alcohol voer ik met mezelf en in de nuchtere periodes vind ik dat ik best een prima leven heb zelfs zonder haar. Natuurlijk zijn we nu nog getrouwd. Ik ondersteun haar waar ik kan en het zou me plezier doen mocht ze terugkeren naar mij, maar ik heb haar zelf aangegeven dat de deur hier altijd open staat en dat is ook de enige "inspanning" die ik zal leveren om haar terug bij mij te krijgen. Mocht zij morgen besluiten om definitief over te gaan tot een scheiding, hoop ik alleen dat we dit proper kunnen doen zodat we beide kunnen verdergaan met ons leven.
Ik weet het, de liefde spat er van af, not. En toch zie ik haar dolgraag, maar ik zie haar nog liever gelukkig en voor mijn persoonlijk geluk reken ik niet op iemand anders.
