Time out

[saffronYellow]

Ah oke, uw oorspronkelijke bericht, in combinatie met de manier waarop ge haar nog hielp, klonk voor mij inderdaad alsof ge die inspanningen (deels) leverde vanuit de hoop dat het iets kon herstellen. Ik zou u wel aanraden om voor uzelf duidelijk af te bakenen waar dat "zorg dragen" stopt en uw eigen leven opnieuw begint.

 

[ThomasMore]

Mocht zij morgen besluiten om definitief over te gaan tot een scheiding, hoop ik alleen dat we dit proper kunnen doen zodat we beide kunnen verdergaan met ons leven.

Dus mijn motivatie: dit is het, dit is de vrouw waarmee ik getrouwd ben en zolang ik leef zal zij mijn vrouw zijn en zal ik haar ondersteunen waar mogelijk.

Klein probleempje hiermee: net zoals ik mezelf beloofde nooit zelfmoord te plegen, heb ik mezelf ook beloofd dat ik nooit een scheiding in gang zou zetten.

Geef je volkomen gelijk. Zou wel fijn zijn als ze na een half jaar even wat duidelijkheid schept over wat ik moet verwachten.

Het lijkt alsof je het uit handen geeft en de beslissing bij je partner legt. Het is aan jullie beiden om duidelijkheid te scheppen en als je daar nood aan hebt dan initieer je best zelf die duidelijkheid.

Voel jullie zich voorlopig goed bij de huidige status-quo dan kan dat ook werken he. Bewaak wel jullie grenzen en stem af over de huidige situatie en de toekomst. Nu lijkt het (op basis van wat we hier kunnen lezen) dat je in het ongewisse bent en principieel zelf geen beslissing over een scheiding durft te nemen.

 

[Mormel]

Het lijkt alsof je het uit handen geeft en de beslissing bij je partner legt. Het is aan jullie beiden om duidelijkheid te scheppen en als je daar nood aan hebt dan initieer je best zelf die duidelijkheid.

Voel jullie zich voorlopig goed bij de huidige status-quo dan kan dat ook werken he. Bewaak wel jullie grenzen en stem af over de huidige situatie en de toekomst. Nu lijkt het (op basis van wat we hier kunnen lezen) dat je in het ongewisse bent en principieel zelf geen beslissing over een scheiding durft te nemen.

Zelf zal ik geen beslissing nemen op het vlak van scheiding omdat daarin mijn keuze al lang duidelijk is: ik zelf zet geen scheiding in, die keuze ligt compleet bij mijn vrouw. Natuurlijk zijn er momenten waarop ik hoop(te) dat er hierover wat meer duidelijkheid zou zijn.
Die kleine inspanning om haar financieel een beetje te steunen is inderdaad niet bedoelt om haar terug te winnen, dat is gewoon mijn verantwoordelijkheid die ik draag zolang ik zelf kan.

 

[June]

@zarathustra:
Geef je volkomen gelijk. Zou wel fijn zijn als ze na een half jaar even wat duidelijkheid schept over wat ik moet verwachten.

Het is lastig mee kijken zo (& ik heb nog niet alles gelezen). Je vertelt over wat je voor haar doet en over de pluspunten van jullie relatie. Om eerlijk te zijn is het spelen van een spel, iets dat daadwerkelijk samen gedaan wordt.. dat de relatie met haar zoon beter is, is vooral aan haar te danken.. en misschien met wat hulp of ondersteuning van jou, maar om daar nu de eer van op te strijken? Ik weet niet hoe realistisch dat is.

Heeft zij nooit aangegeven wat voor haar lastig was in de relatie? Dat kan ik mij niet zo goed voorstellen dat zoiets niet ter sprake komt. Heb je er wel naar geluisterd en proberen te begrijpen of begreep je ze niet en deed je ze af? Daarin ligt mi de sleutel.

 

[Mormel]

@June:
Misschien is dit moeilijk te begrijpen door alle nonsens dat ik hier post, maar tot ik herviel was jarenlang een vrij stabiel en goed functionerend lid van de samenleving. Het jaar voor mijn herval was ik trouwens net met mijn huisarts bezig om mijn medicatie af te bouwen en er misschien volledig mee te stoppen.
Het is ook niet om de eer op te strijken maar mijn partner en ik hadden een goede wisselwerking. Wij overlegden veel, ik kon mijn kennis over de psyche binnenbrengen en ze voelde zich door mij geruggesteund om tegen de biologische vader in te gaan (dit had tot op dat moment verder onderzoek bij stiefzoon afgeblokt met het idee dat hij gewoon wat achterloopt omdat hij in het najaar geboren is).

Daarnaast waren er ook gewoon de praktische voordelen van onze relatie. Om 1 voorbeeld te geven: het eerste anderhalf jaar woonde zij nog in een andere stad, waarbij het betekende dat ze haar zoon 's morgens om zeven uur naar de voorschoolse opvang bracht om haar trein naar het werk te halen en 's avonds vaak pas om half zeven hem terug kon ophalen. Omdat ik toen 's nachts werkte kon ik er meestal zorgen dat ik 's morgens op tijd was om hem gewoon om half negen naar school te brengen, sliep ik tot ik hem terug uit school ging halen om half vier en stond het eten klaar tegen dat zij thuis kwam van haar werk, waarna ik naar mijn job vertrok. Het mannetje was toen vier en vijf, dus ik hoop dat jij je kan voorstellen wat voor verschil dat werd op een schoolse dag.

Natuurlijk heeft zij de voorbije jaren aangegeven wat lastig was. Zij was ook een van de eerste die aangaf dat ik betaalde arbeid eens volledig uit mijn hoofd moest zetten omdat ze zag dat ik telkens in de vicieuze cirkel belande (gaat beter, beginnen solliciteren en al dan niet ook starten met werken, weer crashen, en opnieuw en opnieuw) en vond het prima als ik gewoon huisman zou worden met wat vrijwilligerswerk hier en daar. Koppige ik wou daar alleen niet aan toegeven (plichtsbesef en daarnaast van constant overuren draaien naar niets?) tot eigenlijk een paar maanden geleden, en na vorige week heeft mijn psychiater vandaag ook aandrongen om betaalde arbeid voorlopig uit mijn hoofd te zetten, compleet te focussen op nuchter blijven en zoeken naar een plek waar ik een therapeutisch traject kan starten om de onderliggende oorzaken aan te pakken om daarna pas te zoeken naar een dagbesteding (waarbij hij aangaf niet eens zeker te zijn of dit nog betaalde arbeid moet zijn).

Sorry voor de lange post, het helpt wat om mijn gedachten te ordenen maar heb het gevoel dat ik hier al veel te veel post.

 

[June]

@June:
[knip]

Je vult alles in, voor haar, maar of je weet niet wat haar beweegt en/of je hebt het haar nooit gevraagd of ze heeft het je verteld maar je bent het vergeten. Wat mij dan weer doet vragen of zij er wel toe doet in de relatie: heeft zij een inbreng en heeft zij ook wensen en verlangens. Je zal ongetwijfeld JA roepen maar dit blijkt uit niets. Ja, je verlangt naar haar maar ze hoeft er alleen te zijn.. lijkt wel .. Meer is het niet. Wensen en verlangens kunnen ook veranderen met de tijd.

Als je die zo goed wist, weet je wel of het goed komt of niet. Alleen weet je dat niet, want je vraagt het hier.
Ik lees vooral wat jij vindt, hoe tevree zij eigenlijk zou moeten zijn, hoeveel geluk ze heeft.. Het maakt niet uit wat jij denkt.. het gaat erom wat zij ervan vindt. Is er ruimte bij jou dat zij iets heel anders vindt dan jij nu hierboven op hebt gesomd? Misschien is haar mening niet zo top als jij weergeeft, anders had ze geen reden om (tijdelijk) weg te gaan. Maar dat is ze wel.

Als je haar vraagt, zwijgt ze. Vaak is dat omdat een vrouw communicatie over haar wensen en verlangens opgegeven heeft omdat er toch niet geluisterd wordt naar haar. Soms denken mannen ook dat haar verlangens en wensen (en noden) een discussiestuk is terwijl dat het niet is (bij een discussie krijg je als vrouw het idee dat je die wensen/verlangens/noden maar moet veranderen want ze passen niet, komen niet uit, of zijn “onzin” volgens de partner dan he?).

Mijn partner registreert ook wel eens niet wat ik zeg.. vaak komt dat om hij geen voorstelling kan maken bij wat ik zeg en dus wordt het afgedaan als onzin. Dus, misschien heeft zij al eea gezegd in het verleden wat voor jou abracadabra was en daarom dus hebt afgedaan als onzin.

 

[Mormel]

@June: waardeer je input.

Waarschijnlijk komt het te weinig naar voren, maar mijn partner en ik spraken veel en dan niet louter over de praktische zaken. Volgens mij heeft ze drie primaire verlangens: een goede moeder zijn, creatief bezig zijn en sociaal zijn in de vorm van lachen en spelen.
Over het eerste heb ik al genoeg geschreven.
Bij het creatief zijn, kan ik zeggen dat wij goede sparringpartners waren. Ik was haar eerste adviseur als ze hulp vroeg of een mening over tekeningen/schilderijen waarmee ze bezig was, daarnaast deed ze fotoshoots waarbij we samen vervolgens de foto's retoucheerden, voor mij was zij dan de aanmoediging om verder te schrijven en mijn eerste lezer. Daarnaast bood ik haar ook de ruimte om hier tijd aan te besteden door zowat de ganse avondshift op mij te nemen.
Over het sociale, daarin kon ik haar minder steunen, maar zij ging en kwam waar ze wou. Optredens, afspreken met vrienden, een weekendje weg; ik heb haar op dit vlak nooit een strobreed in de weg gelegd omdat ik besef dat ik daar veel minder behoefte aan heb dan andere mensen. Daarnaast sloten wij quasi elke avond af met een gezelschapsspel of een game op de console (samen iets kijken gebeurde veel minder omdat altijd een van beide wel in slaap viel hierbij).

Laat me je nu niet de indruk geven dat ik het rooskleurig afschilder, want natuurlijk was er daarnaast ook mijn wisseling van humeur (oa door alcohol) en mijn slechte dagen, waardoor ik onvoorspelbaar was en ze nooit zeker was hoe ik ging zijn als ze thuiskwam van haar werk. Ik denk dat ik lange tijd onderschat heb welke impact dat alcoholisme had op ons gezin temeer daar we nooit ruzie maakten en ik mij meestal gewoon terugtrok wanneer ik dronk. En ja, aan dat laatste ben ik stevig aan het werken, met vallen en opstaan.

 

[June]

Nu raak ik toch een beetje in verwarring.
Je schrijft gedetailleerd over jouw mening hoe de relatie voor haar was. Daar zaten behoorlijk wat positieve kanten aan vanuit haar naar jou, in jouw optiek, toch? Ook wel een randje: het alcoholgebruik. Dat is niet te onderschatten, de uitwerking van een verslaving in een relatie.
Als je jou zo hoort dan was het een prima relatie.. dus waarom neemt ze dan nu afstand? Dus er is iets met de relatie waardoor zij afstand neemt.. Nu kan je al die redenen voor haar verzinnen of anderen die redenen laten bedenken maar dan nog wil dat niet zeggen dat dat allemaal klopt. De enige die daar wat over kan zeggen is zij. Als jij het voor haar invult, dan neem jij haar eigenlijk niet serieus. Het kan zijn dat je niet goed begrijpt wat haar drijft en daarom zelf vanalles bedenkt wat het kan zijn en ook anderen vraagt in te vullen maar het mysterie blijft omdat zij alleen voor zichzelf kan spreken.

Dat je nooit ruzie hebt, vind ik niet per definitie zo heel positief eerlijk gezegd.. Ook ruzie is een vorm van communicatie. Een vriend van mij zegt altijd, geen ruzie: hebben ze dan iets te verbergen? Maar ook als je echt nooit ruzie hebt, dan kan zij nog wel een poging hebben gedaan om jou uit te leggen wat voor haar ontbrak aan de relatie. Misschien waren het dingen die jij onzinnig vond of belachelijk.. dat kan .. maar dat komt dan omdat jij haar niet serieus nam, misschien omdat je het niet begreep (wat ik niet begrijp is belachelijk) of omdat je het wel begreep maar je het een onzinnige reden vond, vanuit jouw perspectief.. (welke redenatie ook niet klopt, natuurlijk). Heeft zij echt nooit iets laten vallen over wat zij lastig vond, ingewikkeld, verdrietig, moeilijk? Of dat zij zich onveilig voelde (wat heel goed kan als er een verslaafde partner in de relatie is).
Probeer eens niet te interpreteren.. maar denk echt eens terug wat zij wel eens heeft laten vallen.. zonder dat je daar een mening over vormt.

 

[cege]

Al de relaties in het verleden die bij mij spaak gelopen zijn, zijn gestart met het stoppen in discussies gaan/ruzie te hebben.

Op een bepaald moment denk je 'weet je, ik heb het al 100x gezegd en je veegt er je gat aan, ik ook dan'. En je checkt out en doet gewoon je goesting. Volgende keer dat de madam iets zegt, denk je 'ja, je trekt je geen kloten aan van mij, ik ook niet van jou'.


Mijn schoonouders hebben ook nooit ruzie, niet met elkaar, niet met anderen, niet met de kinderen. De oudste zoon heeft al het geld verbrast, scheefgepoept terwijl zijn madam vol zat en is een clusterfuck van fiscale fraude. En dat wordt allemaal met de mantel der liefde bedekt (want "wij maken geen ruzie"). Je kunt wel zeggen dat je nooit ambras hebt. Maar wat koop je ermee?

Als ik dan af en toe eens uitvlieg tegen mijn schoonbroer omdat mijn madam (de zus van de foefelaar) daarvan afziet, dan gaat de 'discussie' over dat ik beter niet kan uitvliegen en dat we de vrede moeten bewaren. Over de feiten gaat het nooit. Over het feit dat mijn madam daarvan afziet ook nooit. Mijn madam wil eigenlijk niet meer met hem spreken na al zijn farcen. De discussie wordt dan omfloerst gevoerd 'zou het niet beter zijn dat je toch probeert te spreken met hem'. Ipv dat er ooit eens geprobeerd wordt om tot hem door te dringen dat het niet OK is om scheef te poepen als je madam vol zit, dat het niet OK is om familie kapitaal te verbrassen etc. Of eens als ouder op zijn minst slecht gezind te zijn en te communiceren 'stop met debiele projecten te doen met het familie kapitaal' ipv 'oooh, XYZ heeft weer pech met een project, we moeten hem steuen'...

 

[June]

Mijn schoonouders hebben ook nooit ruzie, niet met elkaar, niet met anderen, niet met de kinderen. De oudste zoon heeft al het geld verbrast, scheefgepoept terwijl zijn madam vol zat en is een clusterfuck van fiscale fraude. En dat wordt allemaal met de mantel der liefde bedekt (want "wij maken geen ruzie"). Je kunt wel zeggen dat je nooit ambras hebt. Maar wat koop je ermee?

Als ik dan af en toe eens uitvlieg tegen mijn schoonbroer omdat mijn madam (de zus van de foefelaar) daarvan afziet, dan gaat de 'discussie' over dat ik beter niet kan uitvliegen en dat we de vrede moeten bewaren. Over de feiten gaat het nooit. Over het feit dat mijn madam daarvan afziet ook nooit. Mijn madam wil eigenlijk niet meer met hem spreken na al zijn farcen. De discussie wordt dan omfloerst gevoerd 'zou het niet beter zijn dat je toch probeert te spreken met hem'. Ipv dat er ooit eens geprobeerd wordt om tot hem door te dringen dat het niet OK is om scheef te poepen als je madam vol zit, dat het niet OK is om familie kapitaal te verbrassen etc. Of eens als ouder op zijn minst slecht gezind te zijn en te communiceren 'stop met debiele projecten te doen met het familie kapitaal' ipv 'oooh, XYZ heeft weer pech met een project, we moeten hem steuen'...

Ja, ik herken dat dus ook. Mijn schoonouders gaan er prat op dat zij nooit ruzie hebben, met niemand. Toch zie ik dat toch ook wel anders. Ze hebben geen vrienden overghouden in hun leven, familie zien ze niet veel. Geen ruzie betekent dus ook niets uitpraten, niets oplossen, niets hoeven te veranderen, niet hoeven aan te passen, maar ook geen echte harmonie. Ik vraag me dan af of de relaties met anderen zich ontwikkelen of blijven die “statisch”? Want durf je toe te geven dat jij wel eens een conflict hebt, ligt dat ook wel eens (deels) aan jou. En dan moet je daar wel mee om leren gaan en toegeven dat je iets fout doet.

Stel je durft je zoon niet aan te spreken op zijn over duidelijke foute gedrag, dan noem je dat maar “geen conflict”. Ik heb mijn schoonouders wel eens gezegd dat hun oudste zoon alles kon maken, zelfs als hij zou sch**ten op de tafel waar ze aan zaten, en ze er nog niets over zouden zeggen. Ja dat klopt, zeiden ze. Hun tweede kind kreeg en krijgt overal de schuld van. Die mag natuurlijk niets zeggen want dan zorgt hij voor een conflict. Daar verander je niets aan.. Diegene die daaraan tornt brengt dan natuurlijk het conflictmodel met zich mee.

Natuurlijk hebben deze mensen wel conflicten, heel lang durende conflicten die ze nooit oplossen en die dus nooit aan de oppervlakte komen maar lekker goed onderdrukt worden.

Als schoonzoon, ben je dus van de koude kant, kan je zomaar de woede van iedereen op de hals halen want jij doet niet mee aan het geheim!

Want als iedereen in zijn eigen straatje blijft en als we nou geen kruispunten bouwen, maar alleen rotondes, dan komen we elkaar ook nauwelijks tegen en dan hoort niemand ook eens de kritiek van een ander! Is er wel een soort van onenigheid dan probeer je dat meteen buiten de kern te plaatsen. Als er conflict is, komt dat omdat er iemand binnen is gekomen die wel (eens) een conflict heeft (gehad) en dus is die persoon het probleem. Over 1 ding zijn zij het eens: als wij nu zeggen dat er geen conflict is, is dat er ook niet.. en dus ligt een conflict altijd aan iemand anders. Als je wel bij elkaar komt, is de bedoeling dat je poppenkast speelt.

 

[Mormel]

@June:
Natuurlijk heeft zij aangegeven (naast spreken schreven we ook naar elkaar, misschien wat bizar voor de buitenwereld) wat ze moeilijk en verdrietig vond in onze relatie en eigenlijk kwam dat vooral neer op mijn alcoholisme. Zij voelde het aan alsof alcohol mijn eerste vrouw was en zij op de tweede plaats kwam. Daarnaast vond ze het absoluut niet kunnen dat ik ook dronk wanneer ik alleen met stiefzoon thuis was, maar daar trok ik me dan weinig van aan omdat ik meende dat ik nog goed functioneerde als ik dronk (heb ook wel een hoge tolerantie) en daarnaast toch op mijn buren aangewezen was mocht er iets ernstig gebeuren daar ik zelf niet rij. Ik heb eigenlijk die kritiek op mijn drinkgedrag lange tijd niet ernstig genoeg genomen en vond dat ik al goed bezig was met het af te bouwen, alleen zie ik nu in dat dat voor haar niet snel genoeg ging (vorig jaar drankverbruik gehalveerd tegenover het jaar daarvoor) en dat het ook niet goed genoeg was omdat wanneer ik wel dronk ik direct terug aan dezelfde hoeveelheid zat als vroeger. Het is pas de laatste maanden, sinds mijn psychiater ook heeft aangeven het werk uit mijn hoofd te zetten, dat ik pas echte vooruitgang begin te boeken naar volledige nuchterheid (natuurlijk met vallen en opstaan).

Vandaag heb ik enkele van haar laatste mails naar mij teruggelezen en in gedachten onze laatste gesprekken overlopen en ik denk dat de kern erop neerkomt dat ze genoeg woorden gelezen en gehoord heeft en nu wacht op daden. Op dat vlak denk ik dat ik dus gewoon verder ga doen zoals ik de afgelopen maanden bezig ben en streven naar complete abstinentie. Te lang heb ik gedacht dat ik die alcohol wel onder controle kon houden en het gebruik daarvan een plaats kon geven in onze relatie.

En ja op andere vlakken hadden wij dus echt een prima relatie. Denk dat dat ook de reden was waarom ze het nog zolang heeft volgehouden met mij, dat en daar ze letterlijk heeft aangeven bij een psycholoog dat ze dadelijk terug verliefd wordt zodra ik enkele dagen nuchter ben.

Over dat ruzie maken, dat kwam bij ons echt niet voor. Wij spraken veel en hadden soms ook discussies, maar een echte ruzie met stemverheffingen etc. nooit omdat ik me daarbij direct terugtrek (traumaverleden en ja ook daar wordt aan gewerkt).

 

[Martinus]

Ja, ik herken dat dus ook. Mijn schoonouders gaan er prat op dat zij nooit ruzie hebben, met niemand. Toch zie ik dat toch ook wel anders. Ze hebben geen vrienden overghouden in hun leven, familie zien ze niet veel. Geen ruzie betekent dus ook niets uitpraten, niets oplossen, niets hoeven te veranderen, niet hoeven aan te passen, maar ook geen echte harmonie. Ik vraag me dan af of de relaties met anderen zich ontwikkelen of blijven die “statisch”? Want durf je toe te geven dat jij wel eens een conflict hebt, ligt dat ook wel eens (deels) aan jou. En dan moet je daar wel mee om leren gaan en toegeven dat je iets fout doet.

Stel je durft je zoon niet aan te spreken op zijn over duidelijke foute gedrag, dan noem je dat maar “geen conflict”. Ik heb mijn schoonouders wel eens gezegd dat hun oudste zoon alles kon maken, zelfs als hij zou sch**ten op de tafel waar ze aan zaten, en ze er nog niets over zouden zeggen. Ja dat klopt, zeiden ze. Hun tweede kind kreeg en krijgt overal de schuld van. Die mag natuurlijk niets zeggen want dan zorgt hij voor een conflict. Daar verander je niets aan.. Diegene die daaraan tornt brengt dan natuurlijk het conflictmodel met zich mee.

Natuurlijk hebben deze mensen wel conflicten, heel lang durende conflicten die ze nooit oplossen en die dus nooit aan de oppervlakte komen maar lekker goed onderdrukt worden.

Als schoonzoon, ben je dus van de koude kant, kan je zomaar de woede van iedereen op de hals halen want jij doet niet mee aan het geheim!

Want als iedereen in zijn eigen straatje blijft en als we nou geen kruispunten bouwen, maar alleen rotondes, dan komen we elkaar ook nauwelijks tegen en dan hoort niemand ook eens de kritiek van een ander! Is er wel een soort van onenigheid dan probeer je dat meteen buiten de kern te plaatsen. Als er conflict is, komt dat omdat er iemand binnen is gekomen die wel (eens) een conflict heeft (gehad) en dus is die persoon het probleem. Over 1 ding zijn zij het eens: als wij nu zeggen dat er geen conflict is, is dat er ook niet.. en dus ligt een conflict altijd aan iemand anders. Als je wel bij elkaar komt, is de bedoeling dat je poppenkast speelt.

Dit is dus exact hoe ik het ook ervaar.
Ik wil deze post zo graag uitprinten en aan de koelkast hangen bij mijn ouders.

 

[June]

@June:
Natuurlijk heeft zij aangegeven (naast spreken schreven we ook naar elkaar, misschien wat bizar voor de buitenwereld) wat ze moeilijk en verdrietig vond in onze relatie en eigenlijk kwam dat vooral neer op mijn alcoholisme. Zij voelde het aan alsof alcohol mijn eerste vrouw was en zij op de tweede plaats kwam. Daarnaast vond ze het absoluut niet kunnen dat ik ook dronk wanneer ik alleen met stiefzoon thuis was, maar daar trok ik me dan weinig van aan omdat ik meende dat ik nog goed functioneerde als ik dronk (heb ook wel een hoge tolerantie) en daarnaast toch op mijn buren aangewezen was mocht er iets ernstig gebeuren daar ik zelf niet rij. Ik heb eigenlijk die kritiek op mijn drinkgedrag lange tijd niet ernstig genoeg genomen en vond dat ik al goed bezig was met het af te bouwen, alleen zie ik nu in dat dat voor haar niet snel genoeg ging (vorig jaar drankverbruik gehalveerd tegenover het jaar daarvoor) en dat het ook niet goed genoeg was omdat wanneer ik wel dronk ik direct terug aan dezelfde hoeveelheid zat als vroeger. Het is pas de laatste maanden, sinds mijn psychiater ook heeft aangeven het werk uit mijn hoofd te zetten, dat ik pas echte vooruitgang begin te boeken naar volledige nuchterheid (natuurlijk met vallen en opstaan).

Vandaag heb ik enkele van haar laatste mails naar mij teruggelezen en in gedachten onze laatste gesprekken overlopen en ik denk dat de kern erop neerkomt dat ze genoeg woorden gelezen en gehoord heeft en nu wacht op daden. Op dat vlak denk ik dat ik dus gewoon verder ga doen zoals ik de afgelopen maanden bezig ben en streven naar complete abstinentie. Te lang heb ik gedacht dat ik die alcohol wel onder controle kon houden en het gebruik daarvan een plaats kon geven in onze relatie.

En ja op andere vlakken hadden wij dus echt een prima relatie. Denk dat dat ook de reden was waarom ze het nog zolang heeft volgehouden met mij, dat en daar ze letterlijk heeft aangeven bij een psycholoog dat ze dadelijk terug verliefd wordt zodra ik enkele dagen nuchter ben.

Over dat ruzie maken, dat kwam bij ons echt niet voor. Wij spraken veel en hadden soms ook discussies, maar een echte ruzie met stemverheffingen etc. nooit omdat ik me daarbij direct terugtrek (traumaverleden en ja ook daar wordt aan gewerkt).

Ok, als je veel met elkaar kan praten, voorkom je misschien ruzie. Maar als je je veel terugtrekt, ontloop je misschien ook ruzie? Wie zal het zeggen? Ht ligt er natuurlijk wat zij er zelf van vindt.

Dat een verslaving een groot probleem is, binnen een relatie, is wel begrijpelijk. Als dat voor haar het probleem is en zij zegt er niets meer over, kan dat betekenen dat zij niets meer toe te voegen heeft aan wat ze gezegd heeft en dat de tijd van actie aangebroken is. Een verslaving is het grootste egoisme eigenlijk en voor een partner kan dat de ultieme afknapper zijn.

Laten we hopen dat de liefde er nog is en weer kan ontluiken tzt. De enige die dat kan weten is zij en misschien weet zij het nu ook nog niet. Ik heb wel eens een relatie gehad waarbij ik heel graag had gewild dat de liefde weer terugkwam, vanuit mij naar de ander, maar die kwam niet weer.

 

[June]

Dit is dus exact hoe ik het ook ervaar.
Ik wil deze post zo graag uitprinten en aan de koelkast hangen bij mijn ouders.

Wat weerhoud je?

 

[Mormel]

...

Laten we hopen dat de liefde er nog is en weer kan ontluiken tzt. De enige die dat kan weten is zij en misschien weet zij het nu ook nog niet. Ik heb wel eens een relatie gehad waarbij ik heel graag had gewild dat de liefde weer terugkwam, vanuit mij naar de ander, maar die kwam niet weer.

Dat is iets dat tijd zal uitwijzen. Ik denk dat het nu het beste is om haar de ruimte en rust te geven die ze nodig had en gewoon zelf verder te werken in de hoop progressie te maken. Zoals ik eerder schreef, ik zie haar nog wekelijks, dus ik denk dat het beter is om initiatief tot meer contact vanuit haar te laten komen. Zoals gisteren toen ze me enkele foto's doorstuurde van stiefzoon en een petekind dat enkele dagen komt logeren bij haar.

 

[Arthas]

Enkele bedenkingen: (objectief bedoeld)

1) zij zet mogelijk geen echtscheiding in gang om u niet in een neerwaartse spiraal te duwen, verslaving + slecht nieuws is een slechte combo weet ik uit ervaring.

2) als je aan het werk bent crash je steeds. Zij zal inderdaad u vertelt hebben om dan huisman te worden. Maar de verslaving is gebleven. + financiële impact?

3) sociale factor, met de leeftijd zal een +40 jarige vrouw het ook leuker vinden om sociale dingen te kunnen doen met haar partner dan steeds op haar vrienden te moeten rekenen. (Leuk dat je dan voor haar zoon zorgt, maar dat valt ook weg, naargelang die ouder word.)

Ergens maakt zij haar afwegingen van alle pro’s en contra’s. En helaas vallen die niet meer in uw voordeel uit. (Liefde gaat ook maar zover…)

Dikke plus dat je aan uzelf werkt, maar een halftijdse job (ipv vrijwilligerswerk) en volledige kappen met alcohol. (Medicatie, Antabuse slikken) lijkt mij ook de volgende stappen om vooruit te geraken.

 

[Mormel]

@Arthas:
1) Dit is ook al meermaals in mij opgekomen, is iets dat slechts tijd zal uitwijzen.

2) Toen ik werkte dronk ik ook, maar dat was weinig vergeleken met wat het daarna geworden is toen ik compleet herviel in een zware depressie en thuis kwam te zitten. Natuurlijk was er de financiële impact. Dat huisman worden had in feite drie redenen:
- ze zag dat ik telkens terug crashte als ik trachtte weer te werken
- zeker vijf en vier jaar geleden had onze stiefzoon extra aandacht en zorgen nodig, wat de nodige energie vroeg
- zelf heeft mijn vrouw ook haar problemen waardoor ze het in het verleden altijd moeilijk gehad heeft werk en privé te combineren. Voor ik uitviel werkte ik meer betaalde uren als haar en nam ik ook het leeuwendeel van het huishouden op mij, door huisman te worden kon zij zich volledig focussen op het werk en daarnaast nog energie over hebben voor hobby's, sociale zaken etc.

3) We zijn beide midden veertigers en nog doet mijn vrouw niet liever dan met vriendinnen afspreken. Wij hadden op dat vlak een vrij goede regeling waarbij ik zowat wekelijks mee naar een sociale gelegenheid ging (familie, uit eten, vrienden,...) en zij op andere dagen alleen op pad ging. Haar behoefte aan sociaalcontact is gewoon een stuk groter dan het mijne (en ook dan haar zoon, dus die vond het wel leuk om niet meer altijd mee te moeten gaan met zijn moeder of bij de grootouders afgezet te worden).

Begrijp het volgende niet verkeerd, want ik waardeer input. Had het bericht daarstraks al eens gelezen en merkte daarna dat ik wat van de slag was en mijn aandacht volledig opgezogen werd door je laatste zin en verwijzing naar betaalde arbeid (had ook al terug de site van de VDAB opengeklikt en eigenlijk begon de zin op te komen om op mijn fiets te springen en drank te halen). Nu ik er na een siësta helder naar kan kijken, geeft dat maar weer eens aan hoe fragiel dat evenwicht nog maar is en dat ik echt gehoor moet geven aan de woorden van mijn psychiater om betaalde arbeid voorlopig volledig uit mijn hoofd te zetten.
Natuurlijk is dat op een forum voor een buitenstaander moeilijk om in te schatten, dus nogmaals, ik waardeer de input.

 

[Zinja]

Ik ben mijn vader verloren toen ik 13 jaar was bij een werkongeval. Mijn moeder heeft dit nooit echt kunnen verwerken en is beginnen drinken met alle gevolgen vandien.
Als mijn broer en ik van school kwamen lag mijn moeder in bed te wenen of lag ze zat in bed.
Hierdoor waren mijn broer en ik vaak op elkaar aangewezen en hadden we niet echt iemand om op terug te vallen, vaak geen eten of niets in huis.
En het cliché wat verteld word van in het begin ben je voldoende omringt door familie en vrienden maar na een tijdje sta je er vaak alleen voor klopt ook.

Wat ik nu vertel heeft eigenlijk niets te maken met wat jou nu overkomt op het drinken na dan.
Ik wil je gewoon vertellen dat je u leven bij elkaar moet pakken en geen zelfmedelijden hebben en moet stoppen met dat fucking drinken, jijzelf denk dat het allemaal wel meevalt maar geloof me de naasten ervaren dit helemaal anders.
Ikzelf en vooral mijn broer hebben het op veel gebieden nog steeds moeilijk met wat in het verleden gebeurt is.
Ik zat op een gegeven moment zo diep dat ik mijn moeder gewoon “kapot” wou maken omdat ik psychisch aan het wegkwijnen was door de constante leugens en dergelijke.
Ik was 19 toen ik met mijn moeder naar de AA ging die ik had gecontacteerd.

Dit is echt niet op jou persoonlijk bedoeld echt niet maar ik wil jou behoeden om dezelfde fout te maken en weg te kwijnen in zelfbeklag, enkel JIJ kan ermee stoppen en je leven op orde krijgen.
Je naasten zien de problematiek door een heel andere bril als de degene die drinkt, want voor die persoon valt het allemaal wel mee.

Dus nogmaals dit is echt niet persoonlijk en ik hoop dat je eruit komt en als ik ook maar 1 iemand kan wakker schudden ben ik al blij.

 

[Mormel]

@Zinja:

Waardeer je bericht. Ben zelf opgegroeid met een aan alcohol verslaafde vader en een aan pillenverslaafde moeder, dus ik weet wat het is op te groeien in die situatie (althans, er zullen gelijkenissen zijn), en ik garandeer je dat het nooit mijn idee was om hetzelfde als mijn vader te eindigen. Je zou zeggen dat ik de beste leerschool heb gehad om het beter te doen, maar genen zijn een merkwaardig iets.

 

[Zinja]

Dat van die genen begrijp ik je wel in, ikzelf heb het er ook moeilijk meegehad en soms nog maar wij moeten trachtten om het beter te doen dan onze ouders die er wel niet mee om konden.
Zeker voor onze eigen toekomst en kinderen.
Toon karakter en geloof in jezelf en dan kom je er wel!