met al die logistieke miserie en valpartijen in het achterhoofd pleit ik ervoor om de renners op de rollen (zoals op de kermis) tegen elkaar te laten rijden door een AI-landschap. Geen logistieke problemen meer, geen dorpen die afgesloten worden, geen hotels zonder airco, geen valpartijen, geen mechanische voordelen voor de rijkste ploeg of de ploeg met de duurste knechten.
En het publiek kan toekijken met een pak smoutebollen.
een win voor iedereen.
Verder pleit ik - wegens een totaal gebrek aan spanning in het Pogacar-tijdperk- voor nieuwe disciplines zoals een stadsrit (borduur op en af, bonificatieseconden voor elk rood licht dat wordt genegeerd, boetes zijn zelf te betalen), een waterfietsetappe (zinken is opgeven), een bakfietsetappe (met 2 zakken potgrond, een emmer tofoe en dreinend kind dat vraagt of we er al zijn), een downhilletappe (160km zonder zadel, no excuses), een vouwfietsetappe (waarbij het open- en toevouwen van de fiets en het gehannes op de trein gewoon meetelt in de tijdsberekening), een Azië-etappe (het peloton wordt aangevuld met 1000 scooters die kriskras door elkaar rijden, geen tijdsverschillen aan de meet, levend aankomen is genoeg), een nachtetappe (om ter snelst in de nachtwinkel een blik cara-pils gaan halen), enfin mogelijkheden genoeg om de koers terug spanning te geven.