Timberwinter
Well-known member
Ik wil deze ook binnenhalen, maar ik heb momenteel niet veel tijd om te gamen. Deze zomer wel 1,5 maand vakantie, dus vermoedelijk komt die dan wel binnen. Ik kijk er naar uit!
Timberwinter
Well-known member
Is het dan zo een gemakkelijke pick-up and play? Want dat zou wel heel gemakkelijk zijn dan voor mijn huidige situatie.
Yones
Well-known member
Combat is turn based dus daar zit geen haast bij. Het story gedeelte zet ik naargelang de situatie op ‘auto’ (dialogen spelen automatisch af) of manueel. Ik speel deze soms echt letterlijk tussen de soep en de patatten (en pampers, veel pampers).
Timberwinter
Well-known member
I know the feeling! Maar geniet ervan
.
Coolguy
Well-known member
Triangle Strategy uitgespeeld en op net geen 79u afgeklokt.
4 playthroughs
Alle routes gedaan, elke character gerecruit, max lvl. etc.
100% gecomplete dus
Worth it
Volledig campaign path tree:
4 playthroughs
Alle routes gedaan, elke character gerecruit, max lvl. etc.
100% gecomplete dus
Worth it
Volledig campaign path tree:
Komt 13 oktober naar PC.
En nu ook op PS5 en Xbox.
Tijdelijk 42 euro, vanaf september 60 euro.
Tijdelijk 42 euro, vanaf september 60 euro.
Michster
Well-known member
Triangle Strategy ongeveer 8 uur ver. Regelmatig uitgesteld om deze te spelen ook al vind ik strategy rpg's zeer leuk. De HD-2D stijl in deze game sprak me niet fel aan. Misschien omdat de dragon-quest remakes van 1/2/3 in mijn ogen de stijl veel mooier gebruiken sinds de oorspronkelijke release van de eerste HD-2D game (octopath traveller) op Switch.
Het verhaal neemt hier duidelijk het voortouw en in het begin had ik het een beetje moelijk. Je krijgt direct veel personages, facties en lore gedumpt op je bord en in de eerste anderhalve uur ofzo zie je weinig combat.... Dat gezegd zijnde: dit is de eerste keer in lange tijd dat ik door het verhaal van een JRPG/SRPG nog aangenaamd verrast werd. De grote info-dump in de eerste uren van de game helpt echt om een geloofwaardige wereld neer te zetten. Je kan misschien er "objectief" naar kijken en zeggen dat het niet zo mega-origineel is, maar het is wel goed verteld en.... vrij van quasi alle anime bullshit die je in zovele games van dit soort genre tegenwoordig ziet. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het geweldig om mijn waifu's te stacken met 3-4 orders en dan in de vuurlinie te sturen in Valkyria Chronicles, maar je ziet de senpai-nonsens zo vaak, dat het gebrek eraan fris kan aanvoelen. Het feit dat ik slechts 2 welbekende voice-actors herken terwijl deze games zo vaak volgestampt zijn met the usual suspects helpt ook enorm.
Uw party groeit ook veel organischer dan in een fire emblem of final fantasy tactics. Er is geen eindeloze stroom van anime-tropes of no-names, maar een select aantal partymembers die op specifieke punten uw party joinen en elk hun eigen achtergrond hebben samen met hun eigen mening over "het grote conflict". De combat voelt aan gelijk een fire-emblem, maar in mijn ogen een stukje moeilijker en met een vrij gradelingse moeilijkheidscurve. Upgrade/gear-materiaal is relatief schaars en uw personages zijn niet zomaar rap te boosten tot ze OP zijn.
Tenslotte nog zeker even de scales of balance vermelden. Op bepaalde sleutelmomenten moet ge met uw party-members kiezen over hoe je een bepaalde situatie zal behandelen. Uw kompanen zullen meestal geneigd zijn om een methode boven de andere te verkiezen, maar je kan ze proberen te overhalen voor oplossing A,B of C. Je kan zelfs falen om genoeg mensen te overtuigen naar jouw methode als je geen goede argumenten kiest in conversaties en dan moet jij als leider maar aansluiten bij wat de meerderheid beslist.
Het verhaal neemt hier duidelijk het voortouw en in het begin had ik het een beetje moelijk. Je krijgt direct veel personages, facties en lore gedumpt op je bord en in de eerste anderhalve uur ofzo zie je weinig combat.... Dat gezegd zijnde: dit is de eerste keer in lange tijd dat ik door het verhaal van een JRPG/SRPG nog aangenaamd verrast werd. De grote info-dump in de eerste uren van de game helpt echt om een geloofwaardige wereld neer te zetten. Je kan misschien er "objectief" naar kijken en zeggen dat het niet zo mega-origineel is, maar het is wel goed verteld en.... vrij van quasi alle anime bullshit die je in zovele games van dit soort genre tegenwoordig ziet. Begrijp me niet verkeerd: ik vind het geweldig om mijn waifu's te stacken met 3-4 orders en dan in de vuurlinie te sturen in Valkyria Chronicles, maar je ziet de senpai-nonsens zo vaak, dat het gebrek eraan fris kan aanvoelen. Het feit dat ik slechts 2 welbekende voice-actors herken terwijl deze games zo vaak volgestampt zijn met the usual suspects helpt ook enorm.
Uw party groeit ook veel organischer dan in een fire emblem of final fantasy tactics. Er is geen eindeloze stroom van anime-tropes of no-names, maar een select aantal partymembers die op specifieke punten uw party joinen en elk hun eigen achtergrond hebben samen met hun eigen mening over "het grote conflict". De combat voelt aan gelijk een fire-emblem, maar in mijn ogen een stukje moeilijker en met een vrij gradelingse moeilijkheidscurve. Upgrade/gear-materiaal is relatief schaars en uw personages zijn niet zomaar rap te boosten tot ze OP zijn.
Tenslotte nog zeker even de scales of balance vermelden. Op bepaalde sleutelmomenten moet ge met uw party-members kiezen over hoe je een bepaalde situatie zal behandelen. Uw kompanen zullen meestal geneigd zijn om een methode boven de andere te verkiezen, maar je kan ze proberen te overhalen voor oplossing A,B of C. Je kan zelfs falen om genoeg mensen te overtuigen naar jouw methode als je geen goede argumenten kiest in conversaties en dan moet jij als leider maar aansluiten bij wat de meerderheid beslist.
Michster
Well-known member
Triangle Strategy uitgespeeld op een dikke 25 uur. Fantastische SRPG met een verhaal dat slaagde om echt een emotionele impact na te laten. De strategische gevechten die uitdaging en variatie bieden, de personages die elk een unieke class en strategische waarde met zich meebrengen, de "branching paths".... Het is zeer zwaarbeladen met (gesproken) dialoog, maar het dient allemaal om een genuanceerd verhaal over oorlog en de ambiguïteit van moraal te vertellen dat me zeker zal bijblijven.
Uiteindelijk word je voor een zware keuze gesteld over hoe je het aankomende conflict wilt benaderen:
1) Red je het onderdrukte volk dat absoluut geen metafoor vormt voor een (oud) geopolitiek conflict? Probeer je hen te leiden naar het beloofde land dat zogezegd echt bestaat en laat je de andere 2 naties achter om het onder elkaar uit te vechten?
2) Volg je de raad van je dichtste raadman Benedict om je "ware aard" als de echte troon-opvolger kenbaar te maken aan de wereld? Een alliantie sluiten met het tuig van de natie die het grote conflict tot stand bracht zodat je de theologische fanatiekelingen in "niet het midden-oosten" kan weerhouden van alles over te nemen?
3) Steun je de nieuwe koning van jouw natie die (bij gebrek aan ervaring en onmacht) de macht wilt overgeven aan het volk en de aristocraten?
Ik koos optie 1 en mijn mond viel letterlijk open toen mijn naaste raadsman Benedict me in de reden viel. De man die de hele game de meest kalme bro is geweest en meesterlijk tactisch inzicht verschafte op elk moeilijk moment.
Hij verheft voor de eerste keer in uren van dialoog in zijn stem en hij noemt me (subtiel) een naïeve DWAAS! De nieuwste leider van zijn huis die de toekomst van zijn toekomst zou vergooien! Hij opperde "kijk, we sluiten ons eerst aan bij die klojo's in het noorden(negeer het gegeven dat ze de oude koning hebben onthoofd) zodat we die Godin-erende kwibussen uit het Oosten de grond in kunnen boren... Gij zijt dan koning en dan is er mogelijk nog tijd om een onderdrukte demograaf te bevrijden.
Ik weiger af te wijken van mijn keuze en de oude man neemt zijn zwaardstok in de aanslag om me tot reden te kletsen. Hij faalt en slikt bitter mijn laatste order door om de resterende bevolking van ons huis naar veiligheid te leiden.
Uiteindelijk bereik ik de grens/toegang tot het beloofde land en uiteraard is Ramses, sorry: de leider van niet-midden-oosten voor nog één gevecht zodat mijn in-game vrouw(ook afkomstig van het onderdrukte ras) nog even haar "let my people go!"-momentje kan hebben.
Er is zogenaamd nog een vierde verborgen einde, maar dat zal ik bewaren voor een volgende playthrough.
1) Red je het onderdrukte volk dat absoluut geen metafoor vormt voor een (oud) geopolitiek conflict? Probeer je hen te leiden naar het beloofde land dat zogezegd echt bestaat en laat je de andere 2 naties achter om het onder elkaar uit te vechten?
2) Volg je de raad van je dichtste raadman Benedict om je "ware aard" als de echte troon-opvolger kenbaar te maken aan de wereld? Een alliantie sluiten met het tuig van de natie die het grote conflict tot stand bracht zodat je de theologische fanatiekelingen in "niet het midden-oosten" kan weerhouden van alles over te nemen?
3) Steun je de nieuwe koning van jouw natie die (bij gebrek aan ervaring en onmacht) de macht wilt overgeven aan het volk en de aristocraten?
Ik koos optie 1 en mijn mond viel letterlijk open toen mijn naaste raadsman Benedict me in de reden viel. De man die de hele game de meest kalme bro is geweest en meesterlijk tactisch inzicht verschafte op elk moeilijk moment.
Hij verheft voor de eerste keer in uren van dialoog in zijn stem en hij noemt me (subtiel) een naïeve DWAAS! De nieuwste leider van zijn huis die de toekomst van zijn toekomst zou vergooien! Hij opperde "kijk, we sluiten ons eerst aan bij die klojo's in het noorden(negeer het gegeven dat ze de oude koning hebben onthoofd) zodat we die Godin-erende kwibussen uit het Oosten de grond in kunnen boren... Gij zijt dan koning en dan is er mogelijk nog tijd om een onderdrukte demograaf te bevrijden.
Ik weiger af te wijken van mijn keuze en de oude man neemt zijn zwaardstok in de aanslag om me tot reden te kletsen. Hij faalt en slikt bitter mijn laatste order door om de resterende bevolking van ons huis naar veiligheid te leiden.
Uiteindelijk bereik ik de grens/toegang tot het beloofde land en uiteraard is Ramses, sorry: de leider van niet-midden-oosten voor nog één gevecht zodat mijn in-game vrouw(ook afkomstig van het onderdrukte ras) nog even haar "let my people go!"-momentje kan hebben.
Er is zogenaamd nog een vierde verborgen einde, maar dat zal ik bewaren voor een volgende playthrough.
Vergelijkbare onderwerpen
