PolletPoulet_OG
Well-known member
Album van de Week: Twenty One Pilots - Twenty One Pilots
Artiest: Twenty One Pilots
Album: Twenty One Pilots
Releasedatum: 29 december 2009 (Shit, dat is ondertussen wel al effe gelden)
Deze week, Twenty One Pilots met hun zelfgetiteld album. Misschien een verrassende keuze, maar het enthousiasme en de pure nerdy toewijding van deze band zijn ongeëvenaard. Het duo, bestaande uit Tyler Joseph en Josh Dun is wat mij betreft muzikale genialiteit. Twee mensen en we hebben: vocals(Ja, vocals, ik zit dit hier nu eens los bij instrunenten ze. Alle remmen los, ik ga mij nu ook niet meer inhouden), piano, keyboards, ukulele, keytar, orgel, synths, samplers, bass, guitaar, marimba, kalimba en dan zijn we nog niet eens aan alle modules, pedalen, drumcomputers en weet ik veel wat nog allemaal geraakt. Eigenlijk ongeloofelijk. De drummer Josh Dun, heeft dit album trouwens niet mee geschreven, hell was hij is pas 3 jaar later erbij gekomen. Sort of? Soit, dit album is eigenlijk Nick Thomas, Chris Salih en Tyler Joseph. In 2011 zijn Nick en Chris eruit gegaan, is Josh erbij gekomen, en zijn ze met twee verder gegaan.
Nu denkt ge, Polle, wat is dit? En geloof het of geloof het niet. Maar dit is allemaal geintroduceert in mijn leven door.... De kinderen van mijn zus. Die nu eigenlijk niet echt meer kinderen zijn. Dit is eigenlijk tienermeisjes muziek. Ik voelde mij ook een beetje strafbaar de laatste keer ik ze live gezien heb. Maar het was plezant, en dat is het eigenlijk zwaar downplayen. EN NIET OMDAT HET POP IS OF TIENERMEISJESMUZIEK.
Alle gekheid op een stokje, voor mij persoonlijk hebben deze jongens een unieke plaats in de hedendaagse muziekwereld veroverd door hun vermogen om verschillende genres te combineren en te experimenteren met alles eigenlijk. Een gestoorde live performance waarbij ze een shitload instrumenten bespelen, en switchen van instrumenten alsof ge van sokken wisselt zoals ge 'smorgens doet als ge 3 keer na elkaar in die natte plek in de badkamer hebt getrapt. Momenten dat uw een slag overslaagt als ge ineens die onozelaar 40 meter omhoog ziet klimmen op een podium. Soit, het is best intenst zo'n optreden, en een dik, dik dik feestje waar iedereen aan het meebrullen is.
Uiteindelijk gekozen voor het debuut album, wat een beetje grauwer en rauwer is. EN self recorded in de basement van de mama. Ik wist niet goed welk te pakken in eerste instantie, maar dit is het begin dus, waarom niet beginnen bij het begin. MUTEMATH sessions waren ook een optie, en Vessel, of Trench. Om maar te zeggen, elke keer dit duo een album uitbrengt ben ik altijd blij geweest. En er zijn zo maar weinig artisten eigenlijk. Dus bij deze het iets rauwere, donkere werk. Minder catchy en electronisch, een beetje melodramatischer, maar dat mag met dit kutweer aan het begin van fucking Juni.
Ik vind dit zonder zever echt geniaal, maar ik weet niet hoe hard dit op de controverse schaal scoort als het gepresenteerd wordt op redelijk alternatief muziek forum
Dus vooral vooral benieuwd wat jullie er van denken.
Slaapwel lieve nieuwe hysterische tiener meisjes na het horen van dit engelengepis in uw oren. (Heeft zonder zever echt een gestoorde stem en ik houd van het timbre. Ik zet het maar tussen haakskes nadat er hier andere posts van mij te vinden zijn )
En sorry voor de vertraging he
Artiest: Twenty One Pilots
Album: Twenty One Pilots
Releasedatum: 29 december 2009 (Shit, dat is ondertussen wel al effe gelden)
Deze week, Twenty One Pilots met hun zelfgetiteld album. Misschien een verrassende keuze, maar het enthousiasme en de pure nerdy toewijding van deze band zijn ongeëvenaard. Het duo, bestaande uit Tyler Joseph en Josh Dun is wat mij betreft muzikale genialiteit. Twee mensen en we hebben: vocals(Ja, vocals, ik zit dit hier nu eens los bij instrunenten ze. Alle remmen los, ik ga mij nu ook niet meer inhouden), piano, keyboards, ukulele, keytar, orgel, synths, samplers, bass, guitaar, marimba, kalimba en dan zijn we nog niet eens aan alle modules, pedalen, drumcomputers en weet ik veel wat nog allemaal geraakt. Eigenlijk ongeloofelijk. De drummer Josh Dun, heeft dit album trouwens niet mee geschreven, hell was hij is pas 3 jaar later erbij gekomen. Sort of? Soit, dit album is eigenlijk Nick Thomas, Chris Salih en Tyler Joseph. In 2011 zijn Nick en Chris eruit gegaan, is Josh erbij gekomen, en zijn ze met twee verder gegaan.
Nu denkt ge, Polle, wat is dit? En geloof het of geloof het niet. Maar dit is allemaal geintroduceert in mijn leven door.... De kinderen van mijn zus. Die nu eigenlijk niet echt meer kinderen zijn. Dit is eigenlijk tienermeisjes muziek. Ik voelde mij ook een beetje strafbaar de laatste keer ik ze live gezien heb. Maar het was plezant, en dat is het eigenlijk zwaar downplayen. EN NIET OMDAT HET POP IS OF TIENERMEISJESMUZIEK.
Alle gekheid op een stokje, voor mij persoonlijk hebben deze jongens een unieke plaats in de hedendaagse muziekwereld veroverd door hun vermogen om verschillende genres te combineren en te experimenteren met alles eigenlijk. Een gestoorde live performance waarbij ze een shitload instrumenten bespelen, en switchen van instrumenten alsof ge van sokken wisselt zoals ge 'smorgens doet als ge 3 keer na elkaar in die natte plek in de badkamer hebt getrapt. Momenten dat uw een slag overslaagt als ge ineens die onozelaar 40 meter omhoog ziet klimmen op een podium. Soit, het is best intenst zo'n optreden, en een dik, dik dik feestje waar iedereen aan het meebrullen is.
Uiteindelijk gekozen voor het debuut album, wat een beetje grauwer en rauwer is. EN self recorded in de basement van de mama. Ik wist niet goed welk te pakken in eerste instantie, maar dit is het begin dus, waarom niet beginnen bij het begin. MUTEMATH sessions waren ook een optie, en Vessel, of Trench. Om maar te zeggen, elke keer dit duo een album uitbrengt ben ik altijd blij geweest. En er zijn zo maar weinig artisten eigenlijk. Dus bij deze het iets rauwere, donkere werk. Minder catchy en electronisch, een beetje melodramatischer, maar dat mag met dit kutweer aan het begin van fucking Juni.
Ik vind dit zonder zever echt geniaal, maar ik weet niet hoe hard dit op de controverse schaal scoort als het gepresenteerd wordt op redelijk alternatief muziek forum
Dus vooral vooral benieuwd wat jullie er van denken.
Slaapwel lieve nieuwe hysterische tiener meisjes na het horen van dit engelengepis in uw oren. (Heeft zonder zever echt een gestoorde stem en ik houd van het timbre. Ik zet het maar tussen haakskes nadat er hier andere posts van mij te vinden zijn
)En sorry voor de vertraging he
Laatst bewerkt:
), maar Scaled and Icy vond ik persoonlijk beduidend minder.
