Koud, modderig, regenachtig. Zo zou je dunk!festival dit jaar kunnen beschrijven. De weergoden zaten echt niet mee afgelopen weekend tijdens Hemelvaart in Zottegem. Ja, je leest het goed, Zottegem. Dit jaar werd er door de organisatie besloten om weer naar de bossen van Zottegem te trekken in plaats van zoals de afgelopen jaren naar de Vooruit in Gent. Hoewel we eerst sceptisch waren over de verhuis (want de Vooruit in Gent is ook gewoon een geweldig toffe locatie voor dit soort muziek) was het (ondanks het weer) toch een leuke verandering en leent De Populier (gesloten jeugdherberg) en de domeinen er rond zich perfect voor dit soort festival.
De stijl zelf van het festival bleef onveranderd. Gemoedelijk, rustig en drie avonden vol postrock- en metal. Het grote verschil was het aantal podia (twee in plaats van vier of vijf) en uiteraard dat het allemaal buiten te doen was. Al was het hoofdpodium wel in een tent, wat toch ook beschutting gaf tegen de regen. Er was ook een gezellige camping voorzien met ook uithoekjes voor wie liever een rustiger plekje had. De bospaadjes tussen de camping, podia en andere standjes werden ook verlicht met lampjes om zo nog wat extra sfeer te maken (en uiteraard ook om niet te struikelen wanneer het donker werd).
Na een half uurtje wandelen (vanaf het treinstation in Zottegem) in een fikse regenbui kwamen we wel doorweekt aan op het festival. We konden gelukkig even schuilen aan de ingang, waar alle eetstandjes te vinden waren vooraleer we onze tent gingen opstellen. Toen het even wat minder regende, gingen we in sneltempo onze tent opzetten op de camping, die vlakbij het hoofdpodium was. Qua wandelen kan je dit festival natuurlijk niet vergelijken met de grote zomerfestivals. Alles lag op vijf minuten wandelen van elkaar, wat ook wel aangenaam was. Je kon op je gemak slenteren van het ene podium naar het andere (of naar de merchandisestandjes of even iets gaan eten) zonder je te moeten haasten.
De eerste festival dag begon rustig maar met Pelican, Pothamus en Russian Circles die allen na mekaar speelden was de avond meteen goed gevuld. Pothamus kennen we natuurlijk al heel goed en hebben we al verschillende keren live gezien en stelt nooit teleur. Ze speelden op de Forest stage, tussen de bomen dus, zoals de naam het al zelf zegt. Dit bracht een extra dimensie aan hun sfeervolle muziek en ik denk dat we geen betere setting konden wensen voor dit optreden. Pelican en Russian Circles speelden dan na mekaar op het hoofdpodium en hoewel Pelican zeker een heel goed optreden gaf, was Russian Circles dé act van de avond. Met veel overgave speelden ze een strakke set met gierende gitaren en viel het optreden nooit stil. Een van de bands die we al graag eens live wilden zien en ze stelden niet teleur! Voor we het wisten was het einde van een eerste geslaagde festivaldag daar.
Op dag twee waren er vroeg in de namiddag al enkele coole bands aan het werk. Zo was er Onrust, die hun naam niet gestolen had, die een dijk van een set speelden en waar iedereen al massaal voor kwam opdagen. Het was toen nog maar twee uur ’s middags, dus dat beloofde al voor de rest van de avond. Ook Sotabosc, de atmosferische black metalband uit Catalonië die een antifascistische boodschap uitdragen, liet een diepe indruk na. Met zware grunts en nog zwaardere gitaren brachten ze vroeg in de namiddag heel veel sfeer op de Forest stage. Daarnaast bracht ook Turpentine Valley een intense set vol post-metal. Caspian sloot de avond af op vrijdag, maar in tegenstelling tot Russian Circles bleven we hier wel een beetje op onze honger zitten. Slecht was het zeker niet, maar we misten wat punch in het optreden. Al bij al hadden we ook op dag twee enkele heel goeie optredens gezien, vooral op de Forest stage deze keer.
Na twee gezellige festivaldagen begon de vermoeidheid wel wat in het lichaam te kruipen, maar dat betekende niet dat we niet van de laatste festivaldag genoten hebben. Ook op de laatste dag hebben we enkele geweldige bands gezien en We Lost The Sea bracht voor hun tweede concert als afsluiter van het festival zelfs een heel orkest mee om hun te begeleiden. We vlogen er de laatste dag weer stevig in met Bloed, twee broers en een zus die heel erg industrieel klinken met vooral Tuur (de bassist) die een echt podiumbeest is. Ook bij Huracan, die wat later optreedde, was de bassist (Bert) een beest op het podium. Zit die basgitaar daar voor iets tussen? Ook zij gaven een geweldig intens en hard optreden en we zagen zelfs een kleine moshpit en een beetje crowdsurfing, toch iets dat je niet vaak ziet op dunk.
Na drie geweldige dagen vol gitaargeweld keerden we voldaan naar huis met de trein vanuit Zottegem. Het is moeilijk om te kiezen wat nu eigenlijk onze favoriete locatie is voor dit festival. Zowel de Vooruit in Gent als de bossen van Zottegem hebben zo hun eigen specifieke charme die beide wel passen bij het festival. Ook hebben ze alletwee hun voor -en nadelen en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wat onze voorkeur heeft. Het is gewoon altijd tof. Qua favoriete bands staken er twee bands heel erg bovenuit, namelijk Russian Circles en Pothamus, die beide heel verschillend zijn, dus daartussen kunnen we echt niet kiezen. Daarnaast vonden we Onrust, Bloed, Huracan, Sotabosc, Turpentine Valley en ook Pelican er heel erg uitspringen deze editie. Wij keerden alvast met een voldaan gevoel naar huis.
Tot volgend jaar, dunk!
De stijl zelf van het festival bleef onveranderd. Gemoedelijk, rustig en drie avonden vol postrock- en metal. Het grote verschil was het aantal podia (twee in plaats van vier of vijf) en uiteraard dat het allemaal buiten te doen was. Al was het hoofdpodium wel in een tent, wat toch ook beschutting gaf tegen de regen. Er was ook een gezellige camping voorzien met ook uithoekjes voor wie liever een rustiger plekje had. De bospaadjes tussen de camping, podia en andere standjes werden ook verlicht met lampjes om zo nog wat extra sfeer te maken (en uiteraard ook om niet te struikelen wanneer het donker werd).
Na een half uurtje wandelen (vanaf het treinstation in Zottegem) in een fikse regenbui kwamen we wel doorweekt aan op het festival. We konden gelukkig even schuilen aan de ingang, waar alle eetstandjes te vinden waren vooraleer we onze tent gingen opstellen. Toen het even wat minder regende, gingen we in sneltempo onze tent opzetten op de camping, die vlakbij het hoofdpodium was. Qua wandelen kan je dit festival natuurlijk niet vergelijken met de grote zomerfestivals. Alles lag op vijf minuten wandelen van elkaar, wat ook wel aangenaam was. Je kon op je gemak slenteren van het ene podium naar het andere (of naar de merchandisestandjes of even iets gaan eten) zonder je te moeten haasten.
De eerste festival dag begon rustig maar met Pelican, Pothamus en Russian Circles die allen na mekaar speelden was de avond meteen goed gevuld. Pothamus kennen we natuurlijk al heel goed en hebben we al verschillende keren live gezien en stelt nooit teleur. Ze speelden op de Forest stage, tussen de bomen dus, zoals de naam het al zelf zegt. Dit bracht een extra dimensie aan hun sfeervolle muziek en ik denk dat we geen betere setting konden wensen voor dit optreden. Pelican en Russian Circles speelden dan na mekaar op het hoofdpodium en hoewel Pelican zeker een heel goed optreden gaf, was Russian Circles dé act van de avond. Met veel overgave speelden ze een strakke set met gierende gitaren en viel het optreden nooit stil. Een van de bands die we al graag eens live wilden zien en ze stelden niet teleur! Voor we het wisten was het einde van een eerste geslaagde festivaldag daar.
Op dag twee waren er vroeg in de namiddag al enkele coole bands aan het werk. Zo was er Onrust, die hun naam niet gestolen had, die een dijk van een set speelden en waar iedereen al massaal voor kwam opdagen. Het was toen nog maar twee uur ’s middags, dus dat beloofde al voor de rest van de avond. Ook Sotabosc, de atmosferische black metalband uit Catalonië die een antifascistische boodschap uitdragen, liet een diepe indruk na. Met zware grunts en nog zwaardere gitaren brachten ze vroeg in de namiddag heel veel sfeer op de Forest stage. Daarnaast bracht ook Turpentine Valley een intense set vol post-metal. Caspian sloot de avond af op vrijdag, maar in tegenstelling tot Russian Circles bleven we hier wel een beetje op onze honger zitten. Slecht was het zeker niet, maar we misten wat punch in het optreden. Al bij al hadden we ook op dag twee enkele heel goeie optredens gezien, vooral op de Forest stage deze keer.
Na twee gezellige festivaldagen begon de vermoeidheid wel wat in het lichaam te kruipen, maar dat betekende niet dat we niet van de laatste festivaldag genoten hebben. Ook op de laatste dag hebben we enkele geweldige bands gezien en We Lost The Sea bracht voor hun tweede concert als afsluiter van het festival zelfs een heel orkest mee om hun te begeleiden. We vlogen er de laatste dag weer stevig in met Bloed, twee broers en een zus die heel erg industrieel klinken met vooral Tuur (de bassist) die een echt podiumbeest is. Ook bij Huracan, die wat later optreedde, was de bassist (Bert) een beest op het podium. Zit die basgitaar daar voor iets tussen? Ook zij gaven een geweldig intens en hard optreden en we zagen zelfs een kleine moshpit en een beetje crowdsurfing, toch iets dat je niet vaak ziet op dunk.
Na drie geweldige dagen vol gitaargeweld keerden we voldaan naar huis met de trein vanuit Zottegem. Het is moeilijk om te kiezen wat nu eigenlijk onze favoriete locatie is voor dit festival. Zowel de Vooruit in Gent als de bossen van Zottegem hebben zo hun eigen specifieke charme die beide wel passen bij het festival. Ook hebben ze alletwee hun voor -en nadelen en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet weet wat onze voorkeur heeft. Het is gewoon altijd tof. Qua favoriete bands staken er twee bands heel erg bovenuit, namelijk Russian Circles en Pothamus, die beide heel verschillend zijn, dus daartussen kunnen we echt niet kiezen. Daarnaast vonden we Onrust, Bloed, Huracan, Sotabosc, Turpentine Valley en ook Pelican er heel erg uitspringen deze editie. Wij keerden alvast met een voldaan gevoel naar huis.
Tot volgend jaar, dunk!
