Welke beslissing in je leven zou je net niet terug draaien?

Philharmoniker

Philharmoniker

Active member
Kan zeer breed en banaal zijn. Welke keuze/zware levenskeuze ( zij het financieel, werk etc) blijft je voldoening geven? (aka.. Sjans dak ik dat gedaan heb *dialect off *)

De omgekeerde vraag, vaak negatievere context wordt eerder gesteld.
"Wat zou je veranderen als je terug in de tijd kon?"

Dus bij deze een meer positievere vraag. Hopelijk meer motiverend voor sommige die mss gelijklopend zijn kwa levensverhaal.
En dat mag best sumier verwoord worden.

In mijn geval is dat een karaktertrek.
-Kritiek niet persoonlijk opnemen.
-->>Eerder in nemen en er iets mee doen. Ipv haat en wat zegt die mens nu..


Aan de Mods of mensen als deze thread al bestaat mea culpa..
Dan mag je gerust deze thread verwijderen en @Slyke en @Ruigen Das bannen. Waarom weet ik niet ma klinkt positief. :feelsgood: :oi22::hurrr:
 
Vertrokken naar het buitenland.

België is wel pakken beter dan Ierland maar toch een mooie ervaring en mijn vrouw ontmoet daar.

En ook 2 jaar naar Brazilië vertrokken dankzij mijn vrouw.
Mooie ervaring geweest :)

Negatief eraan is dat ik te weinig energie heb gestoken in mijn vriendenkring thuis, dat blijft best pijnlijk.

Iets meer banaal is gewoon gaan zwemmen. Tijdens een burnout besloten om te gaan zwemmen en dat hielp enorm om terug beter te worden en het blijft fijn om te doen. Het water in en wat liggen denken/ baantjes tellen brengt klaarheid.
 
In omgekeerde richting is het makkelijker. De beslissing die een positief keerpunt betekende in mijn leven ... ik kan er wel een aantal bedenken (studiekeuze, beslissing om bepaalde liefdes te verzilveren, keuze van een huis, ...). Maar dé levensbepalende beslissing die ik zeker niet zou willen terugdraaien. Wellicht de keuze om voor een kind te gaan. Ik denk dat ik "kindvrij" of "kinderloos" ook gelukkig zou zijn geweest, maar de liefde voor mijn dochter is zo absurd groot.

Ik heb soms de gekke fantasie om terug 12 jaar te willen zijn: start van mijn secundaire schoolcarrière waar ik toch al vrij snel vereenzaamde en het toch meerdere jaren duurde voor ik mezelf ontdekte en openbloeide. Met de kennis die ik nu heb zou ik dat totaal anders hebben aangepakt, maar het is wat het is.
 
Mij last minute ingeschreven voor een groepsreis, waar ik mijn vrouw heb leren kennen.

Avondland zei:
Ik heb soms de gekke fantasie om terug 12 jaar te willen zijn: start van mijn secundaire schoolcarrière waar ik toch al vrij snel vereenzaamde en het toch meerdere jaren duurde voor ik mezelf ontdekte en openbloeide. Met de kennis die ik nu heb zou ik dat totaal anders hebben aangepakt, maar het is wat het is.
Klik om te vergroten...

Ik heb daar ook al vaak aan gedacht, alleen denk ik dan ... zou ik dat echt anders aanpakken? Zou ik dat anders kunnen aanpakken? Had ik echt meer dit of dat gedaan? Je persoonlijkheid verander je niet zomaar. En ik heb niet de leukste tijd als tiener of student gehad, maar had dat anders gelopen, zou ik nu ook mijn vrouw en kinderen niet gehad hebben.
 
Sir.Killalot zei:
Mij last minute ingeschreven voor een groepsreis, waar ik mijn vrouw heb leren kennen.



Ik heb daar ook al vaak aan gedacht, alleen denk ik dan ... zou ik dat echt anders aanpakken? Zou ik dat anders kunnen aanpakken? Had ik echt meer dit of dat gedaan? Je persoonlijkheid verander je niet zomaar. En ik heb niet de leukste tijd als tiener of student gehad, maar had dat anders gelopen, zou ik nu ook mijn vrouw en kinderen niet gehad hebben.
Klik om te vergroten...
Als je er echt over gaat nadenken kan je ook niet alles op exact dezelfde manier doen. Niemand heeft een perfect geheugen en er zijn zoveel onbewuste invloeden op je handelingen dat je die nooit in kaart kan brengen. Het is een speculatieve denkoefening die ik boeiend vind maar het gaat mijn bestaan niet bepalen. Erover nadenken geeft me wel meer inzicht over hoe het leven kabbelt tot het einde en als ik daarvan bepaalde wijsheden kan puren die ik kan doorgeven aan mijn dochter: des te beter.

Ik ben nu eenmaal melancholisch en nostalgisch van aard. Tijdreisverhalen en mijmeren over het verleden zijn mijn ding wel.
 
Gaan studeren aan de univ.
Afkomstig uit een omgeving waar er op neergekeken werd, zelf betaald, geen ASO gedaan, eerste/enige van de omgeving, etc.. was dat toch geen simpele stap. Nu pluk ik er wel de vruchten van.
 
Toen ik 15-16 was, zat ik op een neerwaarts traject. Typische waterval-student:

Begonnen in het aso eerste graad, "gezakt" naar het IW in de tweede graad. Derde graad zag er voor ik er aan begon niet rooskleurig uit.

Ik heb toen ik naar het 5de middelbaar moest ervoor gekozen om terug van de IW (industriele wetenschappen) naar het ASO te gaan (wiskunde wetenschappen).

Ik had massaal tekort aan Frans en een jaar Duits gemist. Ik betwijfel of dit mogelijk zou zijn tegenwoordig. Geen idee.

En toch gedaan, tegen het advies van verschillende leerkrachten in.

En... ik wil hier wel de kant-tekening maken: elke leerkracht had zijn bedenkingen erbij. Maar een paar van de meer openminded leerkrachten had het door wat ik wou doen.

"Kijk... het gaat moeilijk worden, maar worst case scenario ga je een jaar overdoen. En ik denk dat je wakker geworden bent. Ga ervoor en geef alles en je komt er wel"

Ik denk nog altijd dat het een kantelmoment was: "er op of er onder, maar het zal mijn keuze en verantwoordelijkheid zijn"

En mijn 5de ASO met de hakken over de sloot gehaald, ook voor de moeilijke vakken. Plots... zat ik op een ander traject en levensrichting. Het was voor mij het eerste moment in mijn leven dat ik beseft van: "ge kunt iets zelf iets in gang steken of alles met lede-ogen aanzien".

Bepaalde keuzes hebben grote echo's, dit was er eentje van mij.
 
Laatst bewerkt:
Dat ik altijd mijzelf ben gebleven no matter what. Dat heeft mij meer relaties en vriendschappen gekost dan mij lief is.

Maar ik ben tenminste echt.
 
Na een geflopt eerste jaar unief direct bewust gekozen voor professionele bachelor. Opleiding was waarschijnlijk onder mijn niveau, maar hierdoor sneller op arbeidsmarkt gekomen en snel meer ervaring op gedaan dat veel belangrijker was dan opleiding
 
makila zei:
Dat ik altijd mijzelf ben gebleven no matter what. Dat heeft mij meer relaties en vriendschappen gekost dan mij lief is.

Maar ik ben tenminste echt.
Klik om te vergroten...
Iedereen is echt :unsure:

Gewoon een kwestie van wie je dat laat zien.

Geeft ook heel sterke "ik zeg het gewoon zoals het is" vibes.
 
Laatst bewerkt:
zarathustra zei:
Iedereen is echt :unsure:

Gewoon een kwestie van wie je dat laat zien.

Geeft ook heel sterke "ik zeg het gewoon zoals het is" vibes.
Klik om te vergroten...
Dit toch wel vind ik. Ik vind mezelf ook "echt", en dat heeft eigenlijk maar weinig relaties of vriendschappen gekost. Maar er is natuurlijk wel zoiets als sociale verwachtingen en context. Niet je hele leven inrichten naar de wensen van de goegemeente wordt al eens verward met "op elk moment en op elke plaats je gedragen als thuis".

Anyway, om on-topic te reageren: een jaar in de VS gaan werken. Ik denk wel dat ik daar als een "beter" of toch matuurder persoon ben van teruggekeerd, en ik heb er ook mijn vrouw leren kennen, wat tot mijn dochter leidt. Mijn carrière zal het ook geen kwaad gedaan hebben. Dusja wel een vrij belangrijke en positieve beslissing.
 
Dat ik 2 jaar geleden toch gekozen heb om op mijn 34ste blokjes te laten zetten waardoor ik nu gewoon rechte tanden heb.
 
Uit mijn gouden kooien van werkgever 1 komen.
Zat er goed en mocht alles maar eigenlijk was dat bedrijf peanuts, daar ging ik nog 30j hetzelfde doen.
 
Sylverscythe zei:
en dat heeft eigenlijk maar weinig relaties of vriendschappen gekost.
Klik om te vergroten...
Wees blij. Goeie vrienden zijn echt van goudwaarde. Niets is erger dan wanneer het eventjes 'minder' gaat met jou dat je (fake) vrienden u ook asap links laten liggen.

Je hebt beter 2 goeie vrienden dan 10 slechte ;)
 
Je moet ingelogd zijn om te kunnen reageren. Aanmelden | Registreren
Terug
Bovenaan