CaseBlue
Well-known member
Ik zit op een ietswat vreemde positie
Ik heb nog nooit zo hard "gewerkt", maar ik werk 4 dagen per week van thuis.
Ik ga dinsdag-avond les gaan geven aan de hogeschool en dat telt ook 1/5de van een job. (ik krijg letterlijk naast mijn hoofdinkomen 1/5de van een docentenloon)
En... ik ga elke middag met de hond gaan wandelen in het bos voor een uur, ik doe vaak meetings en calls daar ook via de GSM. Mijn vrouw werkt 3 of 4 dagen per week van thuis.
Ik verdien momenteel schandalig veel geld met dit te doen als zelfstandige(don't ask...) en ik vraag me af of ik ooit weer naar het kantoor zal moeten gaan elke dag verplicht... The horror.
Ik werk veel, maar ik meen oprecht dat ik het nog nooit als "werk" ervaren heb. Sterker nog: ik kijk zondag-avond na het weekend chillen soms uit naar wat de week brengt op het werk... En als ik op dinsdag ga lesgeven zie ik dat als ontspanning, vreemd genoeg en het voelt ook een beetje aan als "terug geven", na mijn traject. (long story, andere keer)
Dus ik weet het niet wat ik moet zeggen, ik ga eigenlijk niet akkoord met de stelling dat "work/life" exclusief zijn met elkaar. Op dit punt in mijn leven is werk een deel van mijn leven, ik omarm het en geniet ervan zolang ik kan. Maar... dat gaat niet altijd zo zijn, ongetwijfeld. Het leven vloeit verder, geen idee waar naartoe.
Ik heb nog nooit zo hard "gewerkt", maar ik werk 4 dagen per week van thuis.
Ik ga dinsdag-avond les gaan geven aan de hogeschool en dat telt ook 1/5de van een job. (ik krijg letterlijk naast mijn hoofdinkomen 1/5de van een docentenloon)
En... ik ga elke middag met de hond gaan wandelen in het bos voor een uur, ik doe vaak meetings en calls daar ook via de GSM. Mijn vrouw werkt 3 of 4 dagen per week van thuis.
Ik verdien momenteel schandalig veel geld met dit te doen als zelfstandige(don't ask...) en ik vraag me af of ik ooit weer naar het kantoor zal moeten gaan elke dag verplicht... The horror.
Ik werk veel, maar ik meen oprecht dat ik het nog nooit als "werk" ervaren heb. Sterker nog: ik kijk zondag-avond na het weekend chillen soms uit naar wat de week brengt op het werk... En als ik op dinsdag ga lesgeven zie ik dat als ontspanning, vreemd genoeg en het voelt ook een beetje aan als "terug geven", na mijn traject. (long story, andere keer)
Dus ik weet het niet wat ik moet zeggen, ik ga eigenlijk niet akkoord met de stelling dat "work/life" exclusief zijn met elkaar. Op dit punt in mijn leven is werk een deel van mijn leven, ik omarm het en geniet ervan zolang ik kan. Maar... dat gaat niet altijd zo zijn, ongetwijfeld. Het leven vloeit verder, geen idee waar naartoe.
