CCD
Een Charge Coupled Device of CCD is een chip die bestaat uit een reeksen van condensatortjes verbonden door elektronische schakelaars. Door de schakelaars beurtelings open en dicht te zetten kunnen ladingen van de ene naar de andere kant getransporteerd worden. Een oude benaming van dit principe is "Bucket Brigade Device", naar analogie van de emmertjesbrigade die vroeger bij brand emmers met water doorgaf.
CCD's worden toegepast als vertragingslijn in ondere andere televisieontvangers maar zijn vooral bekend als de chip die een fotografisch beeld om kan zetten in een elektrisch signaal. Hierbij wordt gebruik gemaakt van de lichtafhankelijke lekstroom van de condensatortjes. De chip bevat hier meerdere rijen CCD's die onderling ook weer gekoppeld zijn. Ze worden alle gevuld met een vaste spanning, dan aan licht blootgesteld en tot slot wordt de resterende spanning naar het uitleescircuit getransporteerd. Voor oude, analoge videocamera's werd dit signaal zonder veel nabewerking rechtstreeks als videosignaal afgeleverd, voor digitale foto- en videocamera's wordt het eerst gedigitaliseerd.
De CCD bevindt zich achter de lens van een digitale camera. Het opgevangen licht wordt omgezet in een elektrisch signaal. Dit signaal wordt vervolgens door een andere chip omgezet in een digitaal signaal, bestaande uit uitsluitend enen en nullen. Deze laatste gegevensvorm wordt door iedere computer begrepen. Een CCD bestaat uit een groot aantal lichtgevoelige fotodioden. Doorgaans liggen deze fotodioden strak gerangschikt in horizontale en verticale banen. Er is echter één probleem: de fotodiodes op de CCD zijn kleurenblind. Dit probleem wordt opgelost door een speciaal filter op de CCD te plaatsen. Dit filter verdeelt de fotodiodes in drie groepen, één groep die die de kleur rood meet, één groep voor groen en één groep voor blauw. Zo ontstaan er dus eigenlijk drie afbeeldingen die met een proces van combineren tot één afbeelding worden gemaakt. Dit proces wordt ook wel Software Interpolatie genoemd.
Een voordeel van een CCD is dat deze veel lichtgevoeliger is dan de in conventionele camera's gebruikte film. Daarom worden CCD's veel gebruikt bij astronomie. Wat bij film uren zou kosten om te registreren, kan door middel van een CCD in een paar minuten worden vastgelegd. Een bijverschijnsel van het principe van de CCD is hier wel dat als een heldere ster in beeld staat deze tijdens het transport van het beeld ook nog de condensatortjes ontlaad, wat dan als een lichte streep in het uiteindelijke beeld te zien is.
ISO
- De mate van gevoeligheid voor licht van de film wordt ook wel filmgevoeligheid genoemd. De waarde wordt uitgedrukt in ISO. Hoe hoger de waarde, hoe gevoeliger de film. De norm is vastgesteld door de International Standards Organization. Bij gevoelige films kun je voor de juiste belichting veel kortere sluitertijden gebruiken. Een laag getal betekent dat de film weinig lichtgevoelig is. Bij deze films heb je een langere sluitertijd nodig voor de juiste belichting.
- De techniek in een digitale camera heeft net als een gewone fotocamera een bepaalde lichtgevoeligheid. Om deze lichtgevoeligheid goed te kunnen vergelijken drukken fabrikanten deze vaak in ISO-waarden uit. Dit zijn de dezelfde ISO-waarden als die van fotorolletjes.
FPS
Bij video wordt de afkorting FPS (frames per seconde) gebruikt om de bewegingssnelheid van de videobeelden uit te drukken. Een normale videocamera werkt met 24 frames per seconde.
Indien video-opnamen met minder frames per seconde worden opgenomen, zal het beeld schokkeriger bewegen en hetzelfde effect vertonen als de vroegere zwartwit slapstick films.
en wat is het budget voor je camera?
) en voor hetgene ik die gebruik maakt hem op de auto functie strakke foto's. ene keer in manueel en wa gespeel en dezelfde foto 5 keer opnieuw gemaakt te hebben met andere settings vind ik altijd wel 1 perfecte foto