Wat ik hier allemaal lees bevestigt voor mij toch echt wat ik al vermoedde, nl dat veel mensen mentaal toch op het eind zitten, niet in het minste door de constante berichtgeving.
Wanneer ik dan pleit voor enige extra duiding bij die berichtgeving, dan krijg ik hier zoveel tegenwind (bij de ene al wat beter geargumenteerd dan de andere) dat dat blijkbaar niet kan of onnodig is.
Terwijl ik er van overtuigd ben dat dit soms mensen wel kan helpen.
Klein voorbeeld:
"Er is net een patiënt overleden omdat er geen bed vrij was op intensieve". Goed, dramatisch bericht, absoluut. Mensen gaan zich dat gaan inbeelden, stellen zichzelf in die situatie voor, slaan in paniek of worden er neerslachtig en angstig door.
Stel nu dat men daar bij schrijft: "Die persoon werd naar hier gebracht vanuit een WZC en was 92 jaar". (ik weet niet of het zo was hé, maar stel). Zou dat die berichtgeving niet iets minder zwaar en dramatisch maken voor veel mensen? Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat een mensenleven minder waard is op 92 jaar, maar het is des mensen dat men de dood van een hoogbejaard persoon minder erg en dramatisch vindt dan de dood van een jong en fit iemand.
Die extra duiding mis ik bij die dagelijkse onheilsberichten. Ik vind echt dat voor de media daar een rol weggelegd is die ze helemaal anders zouden kunnen invullen. Op voorwaarde uiteraard dat ze die info zouden hebben.