Nu een complete lockdown waarbij alles dicht gaat en alle niet-essentiële verplaatsingen verboden zijn onafwendbaar lijkt, begin ik eerlijk gezegd wat te panikeren voor mijn mentaal welzijn. Mij x aantal weken opsluiten op mijn appartement zonder ook maar iemand te kunnen zien, inclusief Waalse vriendin, nergens meer naartoe mogen gaan, in combinatie met die donkere dagen,... Eerlijk gezegd geen idee hoe ik dat moet doorkomen zonder mentaal in te storten.
Ik besef dat dat egoïstisch overkomt aangezien er mensen zijn die het veel zwaarder hebben en gaan hebben, de zieken, het medisch personeel, enz...
Ik heb in mijn leven al periodes gehad waarbij ik het mentaal zwaar heb gehad, inclusief hele reeksen gesprekken met psychologen, maar toen had ik tenminste nog familie, vrienden enz om op terug te vallen.
Als zelfs dat niet meer mogelijk is, heb ik echt waanzinnig veel schrik.
Ik heb mij sinds het begin van deze crisis altijd aan de regels gehouden, maar dit is echt de eerste keer dat ik het niet meer zie zitten. Ik durf mij ook niet goed inbeelden hoeveel mensen deze gevoelens hebben.