Archief - De relatie Kinderen-Ouders na het verlaten van het ouderlijk huis.

Naar aanleiding van de discussie in 'Ergernissen van vandaag', ben ik eigenlijk wel eens curieus hoe onze (volwassen) 9Livers in het algemeen omgaan met hun ouders en/of schoonouders.

Persoonlijk, (ik ben nu 29 en mijn ouders waren al gescheiden voor ik 3 werd) zie ik mijn moeder om de 2 weken omdat zij langs komt bij mij, zelf spring ik amper binnen bij haar tenzij er om gevraagd wordt. Bij mijn vader spring ik 1x / maand binnen, om de apero te drinken en dan ben ik weer weg, hij komt zelf niet naar mij.

Kort geleden kwam dit ter sprake, en tot mijn verbazing waren mijn vader en stiefmoeder teleurgesteld dat ik zo weinig binnen spring terwijl ik al sinds mijn 15de alles altijd zelf maar moest regelen/bekostigen dat niet hoorde tot de standaard plichten van een ouder, en ik het dus maar normaal vindt, ik ben tenslotte zo opgevoed geweest.



Gaan jullie veel bij jullie ouders, zo ja is dit op puur vrijwillige basis of omdat je je ergens moreel verplicht voelt? Komen je ouders ook af en toe tot bij jou, of verwachten ze dat jij naar hen gaat, hebben ze er begrip voor dat je afzegt om iets anders te doen, ... Zelfde vraag voor de schoonouders, als die er al zijn.

Hier super de luxe situatie dat ons ma 500 meter verder in de straat woont. Tussendoor rap es binnenspringen zonder vanalles te moeten gaan plannen.
Zij gaat 's avonds mee met mijn madam om de kleine in de creche, zo ziet ze haar kleinkind ook quasi dagelijks.

Om ons ma tot bij ons te krijgen, da's wat anders... zij ziet dat als invasion of the privacy en "een schoondochter zit niet te wachten op schoonmama die alle geduren binnenvalt" excuses. Ze gaat er soms toch wat hard in op.

Maar al bij al, geen klagen van de familie hier.

Behalve van de schoonma die zaagt en klaagt dat ze haar kleinkind nooit ziet, maar ze is nooit thuis in het weekend en verwacht dat wij springen wanneer het haar uitkomt.

mijn ouders wonen in Alicante, zo een 1500km verder en zo heb ik het graag :Р

Schoonouders: zo weinig mogelijk omwille van de negatieve sfeer. Een paar keer per jaar verplicht nummertje. Het laatste jaar was de sfeer wel redelijk ok, maar je voelt gewoon dat bij 1 verkeerd woord de boel terug kan ontploffen. Of wanneer je denkt "oef, we gaan de goede kant op!" komt er toch weer een verwijt of beschuldiging. Dan nog niet eens naar mij toe, maar naar mijn partner, het biologische kind. Hij blockt bewust en terecht veel contact maar wil het contact (nog) niet volledig verbreken.

Mijn ouders: hebben het altijd ontzettend moeilijk gehad mij los te laten! Moesten bvb op mijn 32 nog mijn uurrooster hebben (werkte in ploegen als opvoedster), paniek als ze mij 5 dagen niet gehoord of gezien hadden,... Ze vielen hier ook vaak onverwachts binnen (eigen sleutel maar belden doorgaans wel aan).
Met een partner er bij is daar veel verandering in gekomen, hij die me duidelijk maakte dat dit niet echt een normale relatie was tussen ouders en volwassen kind. Dus langzaam aan de band wat losser gemaakt. Er wordt wekelijks wel gebeld of op bezoek gegaan, maar af en toe moet ik toch eens zeggen : "mama, daar heb jij niets in te zeggen, wij zijn 2 volwassenen die in onze relatie onze eigen beslissingen nemen"
Soms worden we uitgenodigd (1x per maand of zo) soms is het toevallig dat we eens kort langswippen, soms is het gewoon voor iets praktisch genre: "ik wil iets op AliExpress bestellen, kan je helpen? " dat we langskomen. Mijn ouders zijn hier niet meer welkom (vooral mijn mama dan) omdat de bemoeizucht het dan overneemt en ze mij in mijn eigen huis commandeert wat ik MOET doen

Mulan zei:

Mijn ouders zijn hier niet meer welkom (vooral mijn mama dan) omdat de bemoeizucht het dan overneemt en ze mij in mijn eigen huis commandeert wat ik MOET doen

Klik om te vergroten...

yikes

Ouders wonen 2000km ver. Ik ga +/- 3 keer naar België en zij komen 2-3 keer naar hier. Eerlijk gezegd is het wat weinig voor beide kanten, maar zo is het nu eenmaal. Haar ouders wonen 3 uur rijden van hier en die zien we een tiental keer per jaar denk ik.

Meestal niet echt problemen, op het occasionele 'doe eens niet moeilijk en doe het gewoon op die manier die wij zeggen' valt dat allemaal wel mee.

le big letomski zei:

yikes

Klik om te vergroten...

Jaa, zo de "bezorgde" oei? Is jouw afwas nog niet gedaan? Waarmee dweil jij, want ik zie precies overal strepen op uwe vloer? Hoe lang is het geleden dat ge uw vensters hebt gekuist? Uw gordijnen hangen niet recht, we zijn hier wel niet bij de Turken he! (?)
Ge hebt uw gordijnen gewassen maar niet gestreken? Da's toch ook geen zicht! Wanneer is uw gras nog eens afgereden? 2 weken geleden? Dat moet toch ècht wel elke week hoor!
En letterlijk élk bezoek minimum 1 zo een opmerking!

Of de ergste dooddoener: ne keer nadrukkelijk rondkijken, het hoofd schudden en dan zeggen "Ik zeg niets!"

Papa heeft al geprobeerd om haar terecht te wijzen maar het is sterker dan haarzelf...

Pokem0ng zei:

mijn ouders wonen in Alicante, zo een 1500km verder en zo heb ik het graag :Р

Klik om te vergroten...

Als ze dan komen, blijven ze 2 weken bij jou logeren, bedoel je?

maar ook

Sinds mijn moeder ziek is geworden probeer ik zoveel mogelijk langs te gaan. Soms dagelijks wanneer het minder gaat. Schoonouders idem dito.
Het zijn allemaal heel lieve mensen dus we hebben het wel getroffen. Ieder doet zijn of haar ding zonder ergens druk op te leggen. Mijn schoonouders zijn altijd heel blij wanneer we ze uitnodigen om bij ons te komen eten en zz kunnen het ook goed vinden met mijn ouders.
Zelf komt geen enkel van hen zomaar eens langs om koffie te drinken ofzo tenzij we er zelf op aandringen.

Dus eigenlijk totaal niets te klagen. Love them all.

Mulan zei:

Jaa, zo de "bezorgde" oei? Is jouw afwas nog niet gedaan? Waarmee dweil jij, want ik zie precies overal strepen op uwe vloer? Hoe lang is het geleden dat ge uw vensters hebt gekuist? Uw gordijnen hangen niet recht, we zijn hier wel niet bij de Turken he! (?)
Ge hebt uw gordijnen gewassen maar niet gestreken? Da's toch ook geen zicht! Wanneer is uw gras nog eens afgereden? 2 weken geleden? Dat moet toch ècht wel elke week hoor!
En letterlijk élk bezoek minimum 1 zo een opmerking!

Of de ergste dooddoener: ne keer nadrukkelijk rondkijken, het hoofd schudden en dan zeggen "Ik zeg niets!"

Papa heeft al geprobeerd om haar terecht te wijzen maar het is sterker dan haarzelf...

Klik om te vergroten...

Omg
Wel een horror dan.

Myllan zei:

Omg
Wel een horror dan.

Klik om te vergroten...

Mijn huis of haar reacties? :d

Horror is wel een sterk woord, gewoon gezegd dat het voor ons allebei veel minder stress zou zijn als ze niet meer langs zou komen.
Dat heeft ze aanvaard, maar tegen haar goesting

Mulan zei:

Mijn huis of haar reacties? :d

Horror is wel een sterk woord, gewoon gezegd dat het voor ons allebei veel minder stress zou zijn als ze niet meer langs zou komen.
Dat heeft ze aanvaard, maar tegen haar goesting

Klik om te vergroten...

Nee de reacties.
Het is jouw huis dus daar heeft niemand wat mee te maken.
Als het op die manier rust brengt is het goed.

Hier ligt die situatie ook gevoelig. Moeder die overbezorgd is, vaak smst, e.d. Heeft er deels mee te maken dat ik diabetes heb. M'n vriendin stoorde zich hier op een bepaald moment (paar maanden terug) zo ernstig aan dat ze wel twijfelde of ze nog met me door wou. (weet niet wat ik daaruit moet opmaken, of van denken) Anyway, eens een moeilijk maar noodzakelijk gesprek hierover gehad, m'n moeder probeert er nu op te letten en dat lukt aardig. Blijft wel gevoelig liggen... Zijn delicate situaties. M'n vader daarintegen is hier wel heel los in. M'n schoonouders zijn best oké, ik erger me er natuurlijk ook soms wel aan, maar da's dan maar normaal denk ik, en ik ga hier niet over klagen bij m'n vriendin...

ik heb zo een ex-schoonmoeder gehad...

van die mochten we zelf in ons eigen huis niet met pantoffels rondlopen (want ge gaat daar onbewust wel es mee buiten tot aan de brievenbus of op terras, en dan brengt ge de bacteriën mee binnen). Elke keer ze langskwam en ze zag dat we ons pantoffels aanhadden kregen we onder ons vijs... ni normaal.
Ik zei altijd tegen mijn ex dat ik es mijn schoenen ging aanhouden, dat ging ze zeker en vast niet overleven.
Die had een hondje dat altijd in een koets moest zitten, vaak binnen ook. Die hebben dat beest leren plassen terwijl schoonvader die vasthield in de lucht.

le big letomski zei:

ik heb zo een ex-schoonmoeder gehad...

van die mochten we zelf in ons eigen huis niet met pantoffels rondlopen (want ge gaat daar onbewust wel es mee buiten tot aan de brievenbus of op terras, en dan brengt ge de bacteriën mee binnen). Elke keer ze langskwam en ze zag dat we ons pantoffels aanhadden kregen we onder ons vijs... ni normaal.
Ik zei altijd tegen mijn ex dat ik es mijn schoenen ging aanhouden, dat ging ze zeker en vast niet overleven.
Die had een hondje dat altijd in een koets moest zitten, vaak binnen ook. Die hebben dat beest leren plassen terwijl schoonvader die vasthield in de lucht.

Klik om te vergroten...

Bweikes, een hondje, ZO onhygiënisch!
Dat is pas ècht zwaar problemen hebben....

Arm beestje.
Deze brengt smetvrees tot een whole new level.

Ik zie mijn ouders 1 keer per maand.
Ik probeer regelmatig te bellen.
Het is voor hen en ons een goede regeling lijkt me.
Mijn schoonmoeder zie ik zeker 2 wekelijks. Die is dan ook alleen en langs hun kant zijn er wat probleemgevallen in de familie. Die wilt dus ook af en toe is normale mensen zoals ons zien

Mijn ouders zijn zelf vaak weg en plannen zelf om in de toekomst verder weg te gaan wonen.

Myllan zei:

Arm beestje.
Deze brengt smetvrees tot een whole new level.

Klik om te vergroten...

dat was zot, als die hond dan es uit de koets kon springen dan werden die pootjes vakkundig ontsmet met van die vochtige doekjes voor babypoepjes

Mijn man en ik zitten praktisch iedere zondag in mijn ouderlijke huis, samen met mijn broer (die woont nog thuis) en mijn zus, haar verloofde en hun kindje. 't Is een wekelijkse traditie geworden om daar met z'n allen te brunchen. Meestal blijven we de rest van de dag ook daar, maar dan meestal als een soort van uitvalsbasis voor andere activiteiten. Mijn man gaat dan bijvoorbeeld koersen en de rest doet ook zijn ding. 's Avonds blijven we dan ook met z'n allen eten.
Op vrijdag is mijn zus haar kindje ook daar idpv bij de onthaalmoeder en mijn man en ik plannen dat ook zo te doen vanaf wij kindjes hebben.

Mijn schoonouders zie ik het liefst zo weinig mogelijk. De relatie met mijn schoonmoeder is niet ideaal (torenhoog cliché, ik weet het...), mijn schoonstiefpa tolereer ik en met mijn schoonpa kom ik goed overeen. Maar hen zie ik tegenwoordig een vijftal keer per jaar en da's meer dan genoeg voor mij (en gelukkig ook voor mijn man).