Ik heb pleegouders (daar mijn jeugd doorgebracht) en echte ouders. Iedereen leeft ook apart (iedereen uit elkaar) wat het ingewikkeld maakt. Ik heb met mijn echte mama geen contact. Ik weet niet waar ze woont of waar ze werkt en wat ze doet. Het is ook al lang geleden dat ik mijn pa heb gezien, te lang, en dat is grotendeels mijn fout. Al liep er heel veel fout vroeger, en dat is grotendeels de oorzaak van de pleegouders, al dan niet bewust. Ook ik en hij hebben fouten gemaakt, alleen was ik jong en naïef, en mijn papa eigenlijk ook wel heel lang. Ook van hem weet ik niet precies waar hij woont, al weet ik het vaag een beetje. Ik ben alleen niet zeker of hij daar nog woont. Ik moet nog altijd een paar halfbroers en -zussen gaan zien, ik ken niet van iedereen hun naam of geslacht. Dat is ook wel een reden waarom ik niet kom. Er gaat heel veel zorg en aandacht naar hen, en ik denk daardoor dat het te druk zou zijn voor mij en ik er me ongemakkelijk zou voelen (al drie jaar niet gezien). Ik blijf er wel bij dat mijn vader veel onrecht is aangedaan, en dat ga ik mijn pleegouders altijd kwalijk nemen. Ik heb nare ervaringen met pleegzorg, en het was de wens van mijn pa om het verhaal ooit in de media te brengen. Ik ben daar niet echt een voorstander van, want dan ben ik gebrandmerkt voor het leven, maar hij heeft wel gelijk.
De pleegouders heb ik ook al lange tijd niet gezien, en ook daar heb ik verschillende redenen voor. Inderdaad, hierboven werd al gezegd dat ze heel beschermend overkomen en zich zouden bemoeien met mijn huishouden dan hen. Het ligt daar altijd piekfijn bij die twee (en bij één is dat echt een obsessie). Ik daarentegen ben wel slordig en laat de afwas een dag staan. Ik zou altijd commentaar krijgen, en ik heb daar echt geen zin of nood aan. Ze hoeven zelfs niet te zeggen. Het idee wat ze ervan zouden vinden, weerhoudt me daar gewoon van. Ook op andere vlakken zou ik hen hard ontgoochelen, en ik heb het gevoel dat ik onderdoe voor hen ten opzichte van anderen van mijn leeftijd die zij dan weer kennen ("deftig milieu"), en ik heb daar dan weer een grote afkeer van. Ik heb liever de spontaniteit ipv het elementaire beleefd gedoe bij hen, hun familie en hun vrienden. Ik zie dat als een masker voor hun ware intenties en gedachten. Er is verder ook niet echt een band. Familie ja (eigenlijk technisch gezien niet), vrienden neen. Ik zal me ook nooit één van hen voelen. Tweede punt: ze wonen ver (zeker die ene), en we hebben niets waarover we kunnen praten behalve eventueel politiek (waar we een radicaal verschillende mening hebben, en ik het topic daarom ook vermijd om enig wranggevoel te vermijden, hoewel zij daar niet echt aan stoort - ik wel) en sport (hoewel ook zij daar mij niet echt meer in kent). Ook op vlak van eten hebben we vaak ruzie (omdat ik me erger aan mensen die niet kunnen koken en ook aan mensen die 15 jaar samen met mij wonen, en niet eens weten wat ik graag woon). Nu dat blijven details die uitvergroot worden door de relaties zwaar verzuurd zijn. Ruzie is dan ook een groot woord.
De grote reden voor die verzuurde relaties is het verleden. Het feit dat mijn vader voortdurend werd tegengewerkt, en in mijn hoofd werd ingepraat dat hij niet kon zorgen voor ik en een slecht persoon was tot op het moment dat ik er ook in geloof, en bang werd van mijn papa, hem weigerde papa te noemen, hem bewust het leven zuur maakte, onhandelbaar werd met momenten en hem keer op keer zwart maakte op de rechtbank tot ook zij erin geloofden. En wanneer ik hem uitdaagde of uitlokte, liep hij ook keer op keer in die val en bevestigde hij het beeld van vele anderen (hij is nogal agressief, en hij heeft/had ook wel een alcoholprobleem). Uiteindelijk ging ik dan naar de dokter voor de bewijzen van de wonden die er waren. Gezag van hem, aanvaarde ik niet. Eigenlijk gaat het om een zeer ernstige vorm van
Parental alienation syndrome. Ik geloof er ook wel in dat het niet bewust werd gedaan, maar de schade is er uiteindelijk wel. Het was ook zijn fout dat ik nooit naschoolse activiteiten mocht doen (de weekendbezoeken) bijvoorbeeld. Uiteindelijk hebben ze me hard geremd, en veel tegengehouden op sociaal vlak. En wanneer ik "onhandelbaar werd/rebelleerde" hebben ze buitengesmeten onder de noemer: dat was wat jij wilt. Ze hebben ook zeker goede dingen gedaan, de pleegouders (op vlak van ontwikkelingen, want ik had extreem veel achterstand door de kindermishandeling, in die zin dat ik te dom was voor zelfs bijzonder onderwijs), maar de negatieve kant overheerst. Ik denk niet dat het iets zal zijn dat ik hen ooit kan vergeven. Dat kan ik ook niet. Ik heb de ene nu een dikke 3 maand niet gezien, de andere een klein jaar.
Telefoongesprekken verlopen ook heel erg stroef. De een is een opvoedster en heeft me
altijd anders behandeld omdat ik "autistisch" was. (ik ben vroeger gediagnosticeerd geweest daarmee, en ze hebben me nadien ook zo/anders behandeld). Ze bleef een opvoedster thuis en is nooit een mama geweest. Wanneer we telefoneren, acteer ik bewust autistisch om haar spreekwoordelijke bubbel waarin ze leeft, te bevestigen. Ik ben benieuwd wanneer ze gaat uitdokkeren dat de reden voor de afstandelijke telefoongesprekken het gegeven is dat we simpelweg geen band hebben. Ik voel me ergens ook wel schuldig, en ik doe het niet graag, maar ik heb het gevoel dat ik het moet doen. Er is teveel gebeurd, en wat er gebeurd is, kan ik hen niet vergeven. Nooit. Ik ben een warm persoon en ik steek liever mijn energie in de mensen die het verdienen en echt nodig hebben.
