Feignasse zei:
Er is bij ons op 't werk een vrij gemoedelijke sfeer en ik vind het gewoon aangenaam om eens in een andere context bij te praten met collega's, zonder dat dat daarom mijn beste vrienden moeten worden.
Awel, sommigen vinden dat niet aangenaam. Zo simpel is het eigenlijk
Feignasse zei:
Maar deep down erger ik me soms wel aan al die mensen met een handleiding ( "introvert", "hoogbegaafd", ..)
Ik heb geen handleiding hoor. (Of jawel, maar in privésfeer, ik val mijn collega's daar niet mee lastig natuurlijk.) Alleen zorg ik zélf dat ik mijn handleiding volg en anderen hebben daar op zich niks mee te maken of geen last van. En één van die handleidingdingetjes is dus dat ik het rustig aan doe met sociale gelegenheden want ik ben achteraf stikkapot. Soms kan het niet anders hé, ik zat donderdag bijvoorbeeld de hele dag op een congres en dat is dan veel praten en netwerken en van die zever. Maar toen ik thuis kwam was ik doodop en had ik migraine van hier tot ginder.
't Is nogal wat om dan te horen dat een ander eigenlijk vind dat je wat meer moeite moet doen om naar één of andere gelegenheid te gaan 'want zo erg is dat nu toch ook weer niet, die paar uurtjes per jaar' of dat dat niet oké is of saai of asociaal of dat je geen moeite doet of ik weet niet wat mensen daar allemaal over zeggen. Geloof me, soms is het echt geen kwestie van pfff, ik heb geen goesting, maar gewoon je eigen grenzen kennen en weten dat je al een drukke week hebt en die week al een paar keer naar vergaderingen in Brussel hebt moeten gaan en een hele dag hier en een werkgroepoverleg daar en nee, sorry, die paar uurtjes kunnen er dan écht te veel aan zijn.
En soms ook niet hé. Soms vind ik dat ook eens plezant en ga ik naar een quiz georganiseerd door een collega en dan amuseer ik mij ook wel. Maar soms heb ik ook geen zin of komt het mij niet uit en dan wil ik ook geen geoordeel daar over. En soms ben ik niet zó vermoeid maar heb ik wél geen zin en dan moet het ook gewoon kunnen dat ik thuisblijf hé. 't Is een personeelsfeest, niet mijn opa die op sterven ligt. Want echt waar 100% eerlijk, ik vind dat soort dingen echt héél saai. Al die oppervlakkige gesprekken, al die mensen die ik eigenlijk niet of half ken (ik werk in een nogal groot bedrijf), al die snelle ontmoetingen maar niks dat echt blijft plakken... Ik heb daar echt niks aan.