Feignasse zei:
Ik doelde gewoon op een minimum aan collegialiteit. Voor mij betekent dat dat je af en toe ook eens iets buiten het werk doet met uw "nabije" collega's. Dat moeten daarom geen over-the-top teambuildings zijn, maar bv gewoon eens samen iets gaan eten of bv als een collega met wie je goed overenkomt je uitnodigt op pakweg de receptie van zijn huwelijk niet d'office zeggen "sorry, het boeit niet". Dat betekent dus _niet_ dat je overal op alles ja moet antwoorden, en er zijn altijd goede redenen denkbaar waarom je op bepaalde uitnodigingen niet kan of wil ingaan. Maar we hadden het hier wel over de situatie waarin iemand categoriek neen zegt op alles: sta mij toe dat vreemd te vinden. Verder zal ik - nogmaals - de laatste zijn om die persoon daarover lastig te vallen, laat staan hem of haar zwart te maken bij anderen.
Wij gaan twee keer per jaar met het hele team gaan eten (voor nieuwjaar en om het werkjaar af te sluiten in juni). Maar dat is onder de werkuren. Verder heb ik een collega die elk jaar een quiz organiseert, daar zijn we ook twee keer naartoe geweest. Maar er is hier eigenlijk niemand die mij (of een collega) gaat uitnodigen op hun huwelijk hoor
En na het werk iets eten of drinken, ik weet het niet, ik heb daar gewoon geen behoefte aan. Na het werk wil ik naar huis en wat op mijn gemak zijn. Ik hou trouwens ook niet bij tegen wie ik al ja of nee heb gezegd, daar ga ik mij niet mee bezig houden
Zo van oei, ik heb nu al drie keer nee gezegd, nu moet ik een keer ja zeggen.
Ik kan ook gewoon niet zo goed tegen die sociale verplichtingen, krijg daar de kriebels van
Feignasse zei:
Ik ben het niet oneens met wat je zegt, maar ik wil wel corrigeren op bovenstaande quote. Ik vind mijzelf zeker niet extreem sociaalvaardig en ook helemaal niet "extravert" (als het dan toch met een label moet).
Wel, dat weet ik dus zo nog niet, dat jij niet extravert bent. Als jij dat sociaal contact echt leuk vindt en jij krijgt daar energie van (in plaats van dat het energie kost), dan val je wel onder dat 'labeltje', ja.
nixie zei:
Maar dan werk je toch met onaangename mensen?
sociaal contact met leuke mensen is toch altijd leuk?
Hier ook: nee, en nee.
Ik heb zelfs een collega die ik heel leuk vind, en als ik daar samen een vorming mee volg of zoals vorige week samen mee naar het congres ga, dan heb ik daar goeie gesprekken mee en amuseer ik mij wel. Maar ik heb écht geen behoefte om elke week met die op café te gaan zitten (of überhaupt af te spreken). Met de andere collega's heb ik een minder close band maar ik vind die mensen zeker niet onaangenaam hoor.
Sociaal contact met leuke mensen is niet altijd leuk. Soms heb je het gehad, soms ben je moe, soms wil je dat iemand naar huis gaat zodat je op je gemak bent. Ik ben graag thuis, ik doe graag mijn eigen ding, ik pruts een beetje op internet, ik kijk een serie, ik praat wat met mijn vriend of ik zorg voor mijn huisdieren. En dan ben ik perfect tevreden en gelukkig. Voor bijna elke sociale situatie moet ik mij echt 'inzetten' (mij ertoe aan zetten) en dat kost mij altijd energie.
En dan heb je nog het soort sociaal contact. Van die vage bedrijfsfeestjes waarover er eigenlijk over niks wordt gepraat, ik kan daar niks mee. Ik wil diepgaande gesprekken en discussies hebben, één op één met mensen, maar dat vind je daar natuurlijk niet. En dan nog, die diepgaande gesprekken blijven ook niet leuk, op een bepaald moment ben ik ook op. Ik heb avonden dat ik mij rot amuseer, of bijvoorbeeld de 9livesmeetings, die vond ik altijd enórm leuk. Maar ik moest mezelf dwingen om op een redelijk uur naar huis te gaan want ik weet op voorhand al dat ik met migraine eindig. Dan kan ik het nog zo leuk vinden, die introversie (= energie spenderen) gaat niet weg. Integendeel, als ik het érg leuk vind, dan ben ik juist heel energiek, ga ik mijn eigen grenzen over en bekoop ik dat achteraf.
zarathustra zei:
Ik snap wel wat je bedoelt maar aan de andere kant is er geen reden om nu meer of minder ongemakkelijk te zijn. Het is duidelijk dat er een groep mensen is die niks liever zou hebben dan jou, mij, en velen die we kennen op te blazen, neer te schieten of in mootjes te hakken. Het is niet fout om je daar ongemakkelijk over te voelen natuurlijk, maar je weet wat ze zeggen als jij bang bent wint de terrorist ! >.>
't Is niet echt dat ik bang ben, denk ik. Het is meer dat holebi's al vaak een gemarginaliseerde groep zijn, zeker in de V.S. En zo'n gay bar is voor hen dan echt wel een veilige omgeving waar ze zichzelf kunnen zijn. En dat er net in zo'n omgeving iets gebeurt... En die transgender, nou ja, het valt te lezen in het lief-topic, ik heb sinds kort een vriendin die trans is. Dan komt het net wat meer binnen. Je leest altijd van die cijfers dat holebi's vaker zelfmoord plegen of dat transvrouwen héél vaak het slachtoffer zijn van (gendergerelateerd) geweld. Dat is voornamelijk in de V.S., ook (ik bedoel, het zijn Amerikaanse cijfers), en ik heb niet echt goesting in een situatie waarin ik mij extra ongerust moet maken over mijn vriendin of zo. Het deed mij gewoon even denken van oh ja, dat is eigenlijk wel een extra risico, sommige mensen hebben daar echt iets tegen en durven dan wel eens de situatie doen escaleren als ze een holebi of transgender persoon tegenkomen op straat. 't Is ook een beetje onmacht en boosheid.
Tonerider zei:
en met de kinderen die daar regelmatig in scholen worden vermoord leef je niet mee? Want daar zie ik geen wakes voor gehouden.
Dat zeg ik toch allemaal niet. Ik heb trouwens nog nooit een wake gehouden voor iemand, en ik zie mezelf dat ook niet echt doen in de nabije toekomst. Maar als holebi komt dat gewoon net wat harder binnen om al die redenen die ik hierboven vermeld heb.
Ik geloof trouwens ook niet dat het ene is in opdracht van IS of wat dan ook hoor. Volgens mij is IS er tegenwoordig ook als de kippen bij om vanalles en nog wat op te eisen. Wat ik zeg staat trouwens ook volledig los van IS.
