Archief - Etisch vraagje

Omdat ik het publieke opinie, Jan moraal, Jef met de pet, ... moet hebben voor een stuk van mijn etisch eindwerk dacht ik: ik zal hier de meningen vragen (veel makkelijker dan 100 keer het verhaal te vertellen en mijn postbode daarmee te vervelen )

Ik ga je dus een (fictief) verhaal vertellen met 3 keuzes. Gelieve op de poll te kiezen en een korte uitleg te geven waarom. Er is geen fout of juist, enkel andere visies van het probleem.


De kinderen van een gezin bestaande uit vader, moeder en een inwonende oom zijn geplaatst in een instelling en dat al reeds 3 jaar aan een stuk.
Mama: sociaal zwak, laag iq, werkloos en zeer grensoverschrijdend (= iemand die sex heeft voor de ogen van de kinderen, die voor de ogen van de kinderen steelt, praat over sexuele en andere problemen zelfs met de kleinste van de kinderen) houdt echter oprecht van haar kinderen en wilt alles doen. Het enigste probleem is dat ze het gewoon niet aankan op haar eentje. Ze sukkelt in depressies, pakt slaappillen waardoor ze midden in de dag in slaap valt en totaal niet weet wat de kinderen doet (dit gebeurd meermaals per week)

Papa: zware drugs en alcoholverslaafde. Zit in een of andere soort "bende" waardoor er vaak geweld uitbreekt, andere bendes die "langs komen" om alles kapot te maken wat recht staat. Houd van zijn kinderen maar kijkt er ook niet echt naar om, wegens zijn drugs en alcoholproblematieken is hij ook niet in staat om te kunnen zorgen voor de kinderen.
Papa en mama kunnen niet zonder elkaar. Ze zijn reeds gescheiden van elkaar maar leven nog steeds bij elkaar. Een eerste afspraak was dat papa en mama van elkaar afgezondert moeten leven. Dit hebben ze reeds geprobeerd waardoor mama heel erg depressief was, papa kon dit niet aanzien en zijn terug bij elkaar gegaan.
Ruzies bestaan uit extreme vormen van agressie.

Inwonende oom: Ook een drugsverslaafde, zit eveneens in een bende maar heeft veel financiele problemen. Hierdoor besteelt hij zijn broer, de moeder, spullen van de kinderen,... iedereen heeft angst voor hem en laten hem maar doen.

De jeugdrechter heeft echter beslist dat "wij" als "fictieve instelling" zouden moeten beslissen wat er gebeurd
De keuzes heb ik al reeds gemaakt

- De kinderen gaan terug naar papa en mama mits zware thuis begeleiding

- De kinderen worden geplaatst in een adoptie gezin

- De kinderen blijven tot hun 18de in onze "instelling"

Er zijn nog enkele "belangrijke fictieve informatie" bijgeleverd. Hier moet je rekening mee houden.

1) Het gezin (mama en papa dan) heeft al 3 jaar begeleiding van gezinstherapeuten, psychologen, verschillende afkickcentrums,... niets helpt.

2) Het gezin staat tegen een adoptieplaatsing. Hierdoor zou er een heuse loyaliteitsconflict kunnen bestaan. (Lees= als ouders er niet mee eens zijn gaan de kinderen rebelleren tegen de adoptie ouders. Dit duurt totdat de ouders eindelijk toestemming geven, en aan de kinderen tonen dat het "mag" om bij het gezin te komen.
Alsook de kinderen niet bij elkaar gaan blijven. Er zijn veel kinderen (lees 7 tal) waardoor elk kind afzonderlijk in een ander adoptie gezin wordt geplaatst. De kinderen zullen elkaar dus ook nauwelijks zien
3) Als de kinderen in de instelling blijven tot hun 18de zullen ze nooit leren wat een gezinsleven inhoudt. Dit geeft grote problemen bij hun toekomst.

voilà

Ik dacht altijd dat het ethisch was?

De kinderen worden geplaatst binnen een adoptiegezin, afhankelijk van hun leeftijd (Dat ik nergens zie).

Voor mij is het duidelijk dat de thuissituatie voor de kinderen onmogelijk is geworden. Geen van de ouders is mentaal in staat om de kinderen op te voeden.

Hoewel de ouders tegen de adoptiesituatie zijn moet er rekening gehouden worden met de psychosociale ontwikkeling van de kinderen: In een instelling opgroeien is geen gezonde thuissituatie. Ook al groeien ze op zonder elkaar ooit te zien (niet dat dit geen precedenten kent), toch lijkt het mij voordeliger voor alle partijen dat de kinderen in weluitgezochte adoptiegezinnen geplaatst worden: De kinderen hebben de kans op een relatief normale ontwikkeling en de ouders hebben de tijd en de ruimte om hun problemen aan te pakken via gerichte begeleiding.

Ik stel mijn vragen bij de maatschappelijke (re)integratie van de kinderen als ze op hun 18e ontslaan worden uit de instelling.

oei de leeftijden heb ik blijkbaar ergens gewist
4,8, 8, 9, 10 11 en 14

Ik dacht altijd dat het ethisch was?

Klik om te vergroten...

U hebt goed gedacht

Adoptiegezin.

"loyaliteitsconflict kunnen bestaan"
Met zoiets hou ik geen rekening. Achteraf kan nog altijd de situatie herzien worden.

Adoptiegezien

Onder zo'n omstandigheden is het onmogelijk om een deftige opvoeding te krijgen. De kinderen gaan er verkeerd beeld krijgen van de wereld.

Ik denk dat Dekadez het vrij goed verwoord. Bij deze volg ik dus ook Dekadez

Sorasan zei:

gebeurd, Houd, afgezondert, gebeurd

Klik om te vergroten...

Laat je etruskisch eindwerk maar door voldoende mensen nalezen, een mitigerende factor kan zijn dat je anderstalig bent gezien je typische de/het fout.

Zelfde antwoord als de meerderheid, adoptiegezin. Wegens het onverantwoord hoge aantal kinderen kan er misschien zelfs overgegaan worden tot het verplichten van farmaceutische contraceptie.

Je hebt precies mijn jeugd beschreven... en zie, ik ben nog goed terecht gekomen.

Kinderen terug naar de ouders dus.

Bovendien lijkt het erop dat de kinderen nooit directe (fysieke) schade oplopen, en ik veronderstel dat ze dus eveneens van hun ouders houden.

- Kinderen willen bij ouders blijven
- Ouders willen kinderen thuishouden
_______________________________+
- Wat de rest van de maatschappij vindt kan de boom in => kinderen blijven bij de ouders.

Waar is de optie: Genenpoel verwijderen?

als ik echt moet kiezen. Optie2 en 3 horen eigenlijk samen. blijven in een instelling tot ze een adoptiegezin vinden?

Het is gewoon absurd om 5 kinderen bij een achtergestelde moeder en 2 drugsverslaafde gangsters te steken

dragonflo zei:

De jeugdrechter zal nooit de instelling laten beslissen wat er moet gebeuren. XD

Klik om te vergroten...

Bij zulke gevallen gaat de jeugdrechtbank de mening vragen bij Individuele begeleiders, thuisbegeleiders, leefgroep begeleiders. Samen met de adviezen van andere instanties wordt er dan een beslissing gemaakt.
"De instelling" heeft er toch een redelijke grote invloed over.

Dit is een serieuse topic. Gelieve dingen als

Waar is de optie: Genenpoel verwijderen?

Klik om te vergroten...

te houden op subforums als lounge etc.

Orthopedagogie als opleiding ofzo ?

Anyway, volgens mij zeker niet in de thuissituatie laten. Daar komt helemaal niets goed van als de kinderen 0,0 opvoeding krijgen.

Instelling als het nodig is, als bv de oudste al trekken krijgt van drankgebruik, stelen, slechte gewoontes. De rest zou ik naar een adoptiegezin sturen.

Het plaatsen in een pleeggezin is de enige verantwoorde oplossing in zo'n geval. De wens van de ouders is in dit geval niet relevant. Als ze echt gemotiveerd zijn, houdt niets hen tegen aan zichzelf te werken in de tussentijd en nadien een aanpassing van de regeling aan te vragen.

Je hebt het ons wel heel makkelijk gemaakt. Je laat geen optie door je vraagstelling (en in alle eerlijkheid, de situatie heeft maar 1 haalbare oplossing).

Optie begeleiding: je vermeldt zelf dat dit in het verleden ook niet heeft geholpen. Iedere seconde dat je die kinderen langer in hun omgeving laat worden ze meer en meer misvormd.
Optie instelling: gebrekkige opvoeding en integratie met de maatschappij maakt het een 'last resort'
Optie adoptie (met splitsing): heeft geen concrete tegenargumenten, enkel zaken die mogelijk fout zouden kunnen gaan. Veruit de beste optie dus.

dragonflo zei:

Idd de consulent zal naar die mensen luisteren, maar het verslag van de consulent geeft meestal de doorslag. Dus zal er niet altijd beslist worden wat de instelling wil.

Klik om te vergroten...

dat heb ik ook niet beweerd. Ma soit daar gaat mijn vraag ook niet over (ik dacht door 3-4 keer het woord fictief te plaatsen het wel duidelijk was )

*edit*
Alleszins bedankt voor degene die hun reacties al hebben gegeven. Ben benieuwd of er nog invalshoeken gaan komen.
Vind het tof dat jullie toch wel een gefundeerde mening geven, ik apprecieer het echt wel

instelling, gezin indien ze allemaal samen kunnen blijven (wat mij zeer onwaarschijnlijk lijkt)

thuisbegeleiding moet in de meeste gevallen eerste optie zijn, maar aangezien dat hier reeds is gebeurd (en heeft gefaald), is het tijd om de volgende stap te nemen
(wel nog contactmomenten mogelijk, mits begeleiding en wat voorwaarden natuurlijk (zoals niet onder invloed zijn tijdens contact, etc.) )

Instelling, kunnen ze op een professionele manier begeleidt worden en ze kennen het gezinsleven nogaltijd omdat ze daar met allemaal samen kunnen zitten.

noreeeee zei:

Instelling, kunnen ze op een professionele manier begeleidt worden en ze kennen het gezinsleven nogaltijd omdat ze daar met allemaal samen kunnen zitten.

Klik om te vergroten...

En de vader- moederfiguur die daar volledig ontbreekt? Geen van beide ouders kan een normale invulling geven aan die rol, net zoals beide ouders hun impact op de kinderen nog steeds negatief is.

en wat met de nonkel?

Ik bedoel maar, ge geeft de keuze om ze terug te sturen naar de ouders, maar daar zit dan ook nog een drugsverslaafd bendelid.

Moeten we er vanuit gaan dat hij is buiten gezet of nog steeds thuis is?

Interresante eindwerk wel.

Ge maakt ook melding dat de kinderen geen normaal gezinsleven zouden kennen indien ze in de instelling worden geplaatst. Het lijkt me dat hun gezinsleven nu ook verre van normaal is. In de instelling leren ze (hopelijk) tenminste nog waarden en samen te werken.

Terwijl ze bij hun ouder(s) misschien wel de liefde hebben, maar rapper zullen vervallen in marginaliteit en criminaliteit.

Ik zou geneigd zijn naar een combinatie van instelling en terug naar de ouders, maar omdat die er niet is, ga ik voor de instelling