Dat is toch net wel wat ik zeg, dat dat zal gebeuren. Uitzonderingen maken de regel niet. Er zijn mensen die een val van de vijfde verdieping overleven, maar daarom moeten we niet allemaal op de vensterbank TV kijken.
> Voila, je zegt het zelf. We "moeten" niet op de vensterbank tv kijken, maar wie houd je tegen? Ik alvast niet. Als er dan eens iemand valt dan is dat zo. Het kan gebeuren. Je neemt me de woorden uit de mond. Je sluit bij wijze van spreke die mensen op voor ze een misdaad gepleegd hebben, en dat is imo niet goed te praten. Allé, stel dat je een blauwe mens was, een smurf, en uit onderzoek zou blijken dat 95% van alle smurfen gevoelens van world domination koesteren. Men zal je op basis van die redenering opsluiten. En ik vind dat jammer. Jij blijkbaar niet.
Ik zeg niet dat dat niet kan. Ik vermoed dat er drugsverslaafde ouders zijn wiens kinderen zonder problemen opgroeien. Maar daarbij is er vaak een vangnet rond het gezin waar zij terecht kunnen. Zelfs al is dat er hier, de kinderen zitten 24/7 in een situatie die op emotioneel en fysiek vlak ongezond en bedreigend is. Ik wacht met spanning op je onderzoek dat stelt dat dat volstrekt onschuldig is.
> Ik ga allicht niet zeggen dat het tegengestelde waar is. Ik ben niet blind. Allicht zijn er kinderen die zelf aan de alcool geraken, wat natuurlijk jammer is. Dat dat gevolgen heeft voor de fysieke gezondheid is ook waarschijnlijk. Maar de vraag blijft. Op basis van wat legitimeer je die (nogal drastische) interventie? Door ze over te plaatsen doe je die kinderen (zoals hierboven reeds gesteld) OOK schade aan. Ik stel voor om de zaken gewoon te laten als ze zijn, en die mensen dan, ZONDER enige dreiging van plaatsing, te begeleiden. Maar vaak zien die mensen zelf in dat hun manier van leven slecht is, en gezien iedere ouder het beste wil voor zijn kinderen (althans, daar geloof ik toch nog in) zullen ze dit ook 'leren' aan de kinderen.
Het probleem met jouw betoog is eigenlijk dat het hier niet om opvoeding gaat. Er is hier geen sprake van opvoeding. Er is hier enkel sprake van emotionele verwaarlozing in een extreme vorm. Eerste keus is daarbij in het systeem zelf gaan interveniëren. Dat heeft hier al drie jaar gefaald.
> Er is altijd sprake van opvoeding. Als men niets doet, is dat dan ook geen opvoeding? Allicht wel. Verwaarlozing is een vorm van opvoeding, of je't nu wilt of niet.
Wie zegt dat ik een goede opvoeding heb gehad? Misschien ben ik ook wel iemand die ondanks x en y wel goed is terechtgekomen. Punt is dat het er niet toe doet: de conclusie blijft dat je het risico niet mag nemen. De maatschappij heeft een verantwoordelijkheid te nemen - als je gelooft dat enkel de ouders zeggenschap hebben kan je alle vormen van welzijnswerk afschaffen.
> Sorry als ik mss iets te persoonlijk ben. Ik heb allicht het goede voor voor iedereen van ons, maar soit. Allicht moet er een vorm van welzijnswerk kunnen bestaan, maar imo mag deze herdacht worden. Het hoeft allicht niet, gezien het systeem wel voor een gedeelte werkt, maar ik zou het liever anders zien.
Wat de ouders willen is hier inderdaad niet van belang. Door die kinderen op deze manier bloot te stellen aan emotioneel en fysiek gevaar verliezen zij in mijn ogen hun rechten - waarbij ik dus spreek vanuit een opleiding die mij daarin volgt. Wat hier het juridisch kader is, spreek ik mij niet over uit.
> Jij noemt het gevaar, ik vind het iets overroepen. Je kan bijvoorbeeld ook stellen dat men door die ruzies te tonen aan het kind men kan (mits wat begeleiding) aantonen hoe conflicten constructief kunnen zijn. Dit is nu een slecht voorbeeld, maar opvoeding gaat erom een aantal dingen te tonen aan het kind, en (daarmee samenhangend) een aantal dingen niet te tonen. Wat je al dan niet moet tonen is imo geen exclusieve bevoegdheid van de samenleving.
Wetenschappelijk onderzoek dismissen is goedkoop. Waarom doen we eigenlijk nog onderzoek, in dat geval? Als jij toch een meer 'menselijke' visie gaat aannemen? Als jij morgen, ondanks wetenschappelijk onderzoek, meent dat de aarde plat is is dat jouw zaak. Als anderen door die mening schade ondervinden, is dat niet meer 'jouw zaak'.
> Het schadebeginsel ga ik allicht evenzeer onderschrijven als jij. Ik stel me echter gewoon vragen. Dismissal neem ik niet in de mond. Wat denk je nu: dat ik denk dat ze liegen tegen ons? Allicht niet he, men doet geen onderzoek voor het plezier he. Nogmaals: ik ontken die dingen niet. Maar het feit is dat je NOOIT zeker weet of die mensen al dan niet schade gaan berokkenen aan dat kind. En als ze dat tot heden niet gedaan hebben, waarom haal je die kinderen dan weg? Zoals ik al zei: het feit dat men weet dat constant kinderen bij hun ouders worden weggehaald is zelf deels causaal verantwoordelijk voor dit probleem.
Ik denk dat ik in geen geval een "jan-met-de-pet"-mening heb. Meer zelfs, dit is een casus die verdacht goed lijkt op een waar ik ondertussen een tijd geleden les over heb gekregen van Peter Adriaenssens. Zijn mening was net dat we af moeten van het idee dat de situatie enkel "echt ernstig" kan zijn als er fysieke schade is, of als de kinderen al delinquent zijn. Nee, we moeten sneller ingrijpen (maar dus eerst door in het systeem zelf te gaan begeleiden) om die kinderen een toekomst te kunnen bieden waarbij ze geen hechtings- of emotionele problemen ontwikkelen.
> Ik wil maar zeggen dat je dezelfde mening had dan de gemiddelde man op straat. Ik kwam toch zo zeer veel mensen tegen: ze heetten niet Jan en hadden ook geen pet, maar ik hoopte stiekem dat je kon afleiden wat ik bedoelde. Maar bon, kennelijk heeft die docent ook hetzelfde idee waar de mensen mee leven. In het geval van die crèchemoord recentelijk nam het maatschappelijk discours ook al die vorm aan. Dat debat is niet nieuw hoor. En kwam die uit een drugsmilieu? Helemaal niet. Hoe kan dat verholpen worden? Moet iedere jeugdige éénzaat gemonitord worden en zonodig opgesloten? Als ik in COD voor de gein wat terrorstische quotes lul, gaan ze mij dan ook pakken - om toch maar zeker te zijn? Luister nu toch es naar jezelf... We worden opgeroepen steeds sneller en sneller in te grijpen, en men moet dit steeds meer controleren. Je mag binnekort al geen pedagogische tik meer geven of je kind wordt overgeplaatst. Komaan nu. Is dat de prijs die jullie willen betalen voor jullie kinderen later? Dat ze in een soort politiestaat leven. Niet in mijn leven, als het aan mij ligt.
Ik zie trouwens niet in waar ik jou beledig. Ik zeg enkel dat het mij verbaast dat een pedagoog zoveel kennis naast zich neerlegt.
> Je impliceert precies dat ik een slechte pedagoog zou zijn, is het niet? Ik stel enkel vast dat het in de praktijk niet altijd werkt. Ik merk nu ook dat er wat gaten in de redenering zitten. Ik pleit voor het één en jij voor het ander, maar in beide gevallen worden allicht mensen tenietgedaan. Maar dat is ook mijn pleidooi. Leer ermee leven, want een ideale samenleving, dat duurt nog eventjes. Verder denk ik dat ik hiermee alles gezegd heb wat ik wil zeggen. Ik vraag enkel wat aandacht om het probleem vanuit een andere invalshoek te bekijken. Ik kan je wat wetenschappelijke (doch geen empirische) artikels geven waarin deze mening nog meer wordt gefundeerd ed. Maar goed, de hele opzet was om de TS zijn paper wat meer inhoud te geven. Zoals ik al zei speel ik ff advocaat van de duivel.
(sry dat me quotes zuigen, deze computer werkt niet zo goed)
ad: