Ondanks dat we een heel jaar ferm ons best gedaan hebben om ons aan de regels te houden, gaan we deze toch ook wel een beetje bewust overtreden met de feestdagen.
Al mag het hypocriet zijn, ik behoor ook in het kamp van de verzuurden die een hekel hebben aan anderen omdat ze zich niet aan de regels houden. Ik moet er al een heel jaar op kijken en denk er ook het mijne van.
Dit jaar is echt een kutjaar geweest. Niet alleen omdat we niemand mogen zien en nergens mogen komen maar het is ook een enorm zwaar jaar geweest op werkvlak. Heel veel werk en dan kwam ook die hele crisis er nog eens bovenop, waarvoor ik zwaar heb moeten doordraaien om iedereen thuis aan de slag te krijgen.
Ik zit er op dit punt werkelijk door. Ik ben mijn huis beu, ik ben de eenzaamheid beu (ik woon wel met mijn partner samen maar toch op een bepaald punt wil je ook wel eens iemand anders zien) en ik heb echt het gevoel dat ik op mijn einde ben, qua energie, motivatie en gevoel van geluk.
Normaal gezien gaan we elk jaar in december naar een ver land op vakantie, dat hebben we dus niet kunnen doen dit jaar. Ook dat zorgt er voor dat ik mijn batterijen niet weer eens kan opladen.
Kerst niet kunnen vieren, dat kon er bij mij echt niet meer bij.
Ieder jaar vieren mijn partner en ik Kerst bij mijn ouders met 2 van mijn 3 broers er bij. Ook dit jaar zijn we van plan dit te doen.
Dit jaar heb ik mijn ouders ook nauwelijks gezien. Misschien een 3-tal keer? Er was bij mijn vader kanker vast gesteld en doordat hij, nog voor hij deze diagnose kreeg, al als risicopatiënt werd aanschouwd, durfde ik gewoonweg niet op bezoek gaan, uit schrik hem ziek te maken. Mijn moeder had het er erg lastig mee dat wij nooit langs kwamen, zij vielen ook in de eenzaamheid. En vooral nog omdat die diagnose dan ook nog eens het jaar zoveel extra zwaarder maakte.
Voor Kerst heb ik de keuze aan hen gelaten en zij wilden erg graag een gezellige avond met de kinderen. Wij ook, dus ja, hiervoor maken wij wel een uitzondering.
Met oudejaar gaan we naar mijn vriend zijn moeder, in Limburg. Daar blijven we dan ook slapen.
Het wordt geen uitgebreid feest maar we gaan normaal gezien 's avonds een lange wandeling gaan maken in het bos. Gezien we dan ook niet op tijd terug thuis raken gaan we daar ook blijven slapen.
Voel ik me daar schuldig over? Ik weet wel dat het eigenlijk niet mag. Maar tegelijkertijd: we zijn dit jaar een paar keer naar daar geweest en blijven slapen.
Op de momenten dat het echt te veel werd voor mij, was dat echt een verademing. Even tot rust komen, even weer op positieven komen.
Mijn mentale gezondheid lijdt echt onder dit jaar. Ik heb dat, eerlijk waar, echt gewoon nodig. Even weg zijn, tot rust komen, en dat kan daar. We letten ook heel goed op wat we doen. Handen blijven wassen, we knuffelen niet ofzo, en we houden ook afstand van elkaar.
In sommigen hun ogen zal dit zwaar not done zijn. Ik weet de risico's en ik ben er ook erg angstig voor om iemand ziek te maken, ondanks dat het risico in mijn ogen enorm beperkt is.
In onze families is nog niemand ziek geweest door corona, gelukkig. Buiten dan mijn partner zijn grootmoeder, die corona heeft opgelopen in het WZC en daar ook enkele weken geleden aan overleden is (wat dan weer een ander verhaal is.. want het WZC zei dat niemand corona had, tot echt de hele afdeling doodziek werd...). Wat natuurlijk niet wil zeggen dat het ons niet kan overkomen. Maar we nemen dus wel een berekend risico.
