Ik had ook direct een reactie van ongeloof, ook al wist ik dat "terminaal" echt wel wilde zeggen 0% overlevingskans. En het rare is dat ik dat ongeloof nu nog altijd heb, en ze is al gestorven sinds oudjaar. Ik heb ze zien sterven en heb daar hevig emotioneel op gereageerd, ik heb de kist gezien, ik heb de begrafenis gezien, en toch betrap ik mezelf er vaak op dat ik redeneer of antwoord op bepaalde vragen alsof ze nog leeft. Af en toe (gewoonlijk op de gekste momenten of als ik alleen op de trein zit) dringt het dan plots weer door dat ze écht dood is, en dan word ik opeens weer super emotioneel.
Maar het ergste is dus dat dat vluchtgedrag er nog àltijd is. Zo vermijd ik het dus om bezoek te gaan bij mijn opa (die nu dus alleen is achtergebleven), omdat ik gewoon niet graag in dat huis ben, wetende dat ze er niet meer rondloopt. Iets in mij gelooft nog altijd dat ze daar is, en ik wil er niet mee geconfronteerd worden dat het niet zo is. Ik doe m'n best om er toch af en toe eens langs te gaan, maar het blijft echt moeilijk. En zo gaat de cirkel dus voort...