Archief - Je ergernissen van vandaag - deel 29
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Bananarama
Legacy Member
Emiel Goelen zei:
Ga eens alléén in een kamer zitten met een geliefd famielid dat terminale kanker heeft en kom dat hier dan nog eens zeggen. Het is geen kwestie van daar gewoon eens langsgaan en wat zitten of een bloemetje of een kaartje afgeven he. Met twee of meer mensen is dat nog te doen, maar alleen... Ik had er op dat moment gewoon echt de kracht en de moed niet voor. Dat zijn slopende momenten geweest die mij voor het leven getekend hebben, en ik wou dat ik toen meer had kunnen doen, maar ik kón gewoon niet meer. Ik ben elk half uur naar buiten moeten glippen omdat ik de tranen niet meer kon tegenhouden. Aangezien ze het type was dat zich altijd meer zorgen maakte om een ander dan om zichzelf, was dat mijns inziens ook geen slechte beslissing.
IkoN
Legacy Member
beeld u dan is in da het uw moeder is die in die staat verkeerd , en da ge als zoon nog geen 5 min bij haar in het ziekenhuis kunt zijn want as ge haar zo ziet liggen das uw moeder nie , verschrikkelijk , en iedereen die van zijn eigen zo nen hoge dunk heeft , die wil ik op da ogenblik wel is zien!!
Respect Bananarama
grtz
Respect Bananarama
grtz
Bananarama
Legacy Member
Sdc zei:
Hij is wél gegaan he. Het gaat erom dat het maar menselijk is dat je daar niet op elke mogelijke moment kan gaan waken, omdat dat mentaal uiteindelijk gewoon te slopend is. Er zijn er die het wel kunnen, maar af en toe een "vlucht"-reactie is niet zo abnormaal als sommigen denken. Iemand die terminaal is, is ook niet van de ene dag op de andere dag 'vertrokken' he. Dat kan nog maanden (of langer) duren, en elke moment waarop je dan afscheid moet nemen van elkaar is keer op keer mogelijk de laatste. Ik vind het echt niet raar dat je het dan af en toe niet in je hebt om er weer naartoe te gaan/om lang te blijven.
Overigens: ik heb een vrij grote familie aan de kant van mijn overleden oma. Er was àltijd wel iemand bij haar hoor.
IkoN
Legacy Member
Kijk , ik geef toe , toen men moeder in het ziekenhuis lag en chemo moest ondergaan , ben wel geweest , maar kon er nie blijven , moest daarbuiten , moest gaan lopen.
Da was men moeder nie en da gevoel kunde nie beschrijven , tis nie dak er nie wou zijn voor haar , integendeel , maar in da ziekenhuis da was teveel
Da was men moeder nie en da gevoel kunde nie beschrijven , tis nie dak er nie wou zijn voor haar , integendeel , maar in da ziekenhuis da was teveel
Tonerider
Legacy Member
Bananarama zei:
Ik begrijp het wel, hoor. En ik snap ook wel dat je er op een bepaald moment even kan doorzitten. En je kan ook niet constant geven, maar het is wel belangrijk om het ook vanuit de zieke zijn standpunt te bekijken. Zeker alsie terminaal is. Hoe erg het ook is op zo'n momenten moet je er zijn
Bananarama
Legacy Member
Sdc zei:
Mja, maar als het erop aankomt zullen de meeste mensen dat ook wel doen hoor. Het is gewoon een klassieke gedachte die erna begint te spelen, "heb ik genoeg gedaan? Ik had meer kunnen/moeten doen..." Ik weet dat ik puur feitelijk gezien meer had kunnen doen, maar mentaal? En was het nodig om meer te doen? Zal het nooit weten...
Yusifer
Legacy Member
Sdc zei:
Euh, kunt ge dat eens quoten waar hij zegt dat hij zijn moeder niet wilt zien? Ik heb zijn posts gelezen en ik vind dat niet terug. Het enige wat hij zegt is dat hij niet bij zulke spanning wilt zitten, maar dat betekent in de verste verte of in welke realiteit dan ook niet dat hij niet bij zijn moeder wilt zijn.
Het enige wat ik afleid en hij eigenlijk letterlijk zegt is, dat hij bij zijn moeder wilt zijn maar geen nood heeft aan de spanning die er heerst.
glashelder
Legacy Member
Emiel Goelen zei:
Meh, mijn manier van er mee omgaan is gewoon niet dezelfde als hoe zij er mee omgaan. Moest zoiets nu bij Mark gebeuren, of bij een vriendin of wat dan ook, ik zou daarover práten, over hoe zij zich voelt, waarvoor ze bang is of waarvoor ik bang ben, hoe het nu verder moet, hoe we dat gaan oplossen, elkaar een beetje moed inspreken, een knuffel op z'n tijd,...
Bij mijn familie is er niks van dat alles. Dus wat moet ik dan doen? Ik weet dat ook niet, ik heb dat nooit gehad met mijn familie, dat is mij nooit 'geleerd' geweest bij hen dus ik heb geen idee. De manier waarop ik het zou doen (emotionele gesprekken, knuffels, steun) 'past' hier gewoon niet, niemand doet dat, we hebben dat nooit gedaan dus gebeurt het ook niet, ook niet op zo'n moment.
Dus ja. Ik voel mij niet goed met de manier waarop ik dat afgehandeld heb, want ik zou het zelf anders doen. Maar dat gaat dus niet in mijn familie, of dat gebeurt niet. Dus daar voel ik mij slecht over. En ik weet ook wel dat het in véél gezinnen zo is en dat we niet in een Amerikaanse sitcom leven waarin Erg Serieuze Gesprekken gehouden worden maar kom, een keer stilstaan bij zoiets als kanker is nu ook weer niet zo raar hé.
Nu was het meer "papa heeft kanker en ah ja, er liggen 2 pistolets voor jou in de kast hé."
Tonerider
Legacy Member
Hij zei dat hij maar 5 minuten was geweest. Ik beelde me een terminale moeder in die maar een keer het bezoek kreeg van haar kind en dan nog maar voor vijf minuten.RiskGhost zei:
Maar eigenlijk was mijn post niet specifiek naar hem gericht. Het was ruimer bedoeld omdat iedereen er maar over bezig was hor zij zich voelden.
En zoals ik ook al aangaf kan ik die gevoelens wel begrijpen, maar ipv in eigen perspectief te zien is het op dat moment wel even belangrijk om het van de patiënt zijn perspectief te bekijken.
Emiel Goelen
Legacy Member
Bananarama zei:
Mijn ma is terminaal. Heb beide grootouders aan slopende kanker zien sterven. Nog vragen? Het gaat niet over u. Noch over hoe gij u daar bij voelt en hoe slopend dat is voor uw arme hartje. Ge zijt er gewoon voor die mensen. Niet meer niet minder. Al de rest zijn uitvluchten en goedpraterij voor uw egoïsme.
Général Zantas
Legacy Member
Ge ga naar een club, ge merkt daar een knap Aziatisch meisje op. Ge houdt die een tijdje in het oog en het valt u op dat die ook naar u blijft zien. Bon, ge begint er mee te dansen en 2 minuten later pakt ge die op haren bek.
Tot dusver het perfecte scenario. Na 2 seconden kussen echter, valt ge bekanst flauw omdat haren adem zo hard stinkt. En na 5 seconden hangt uwen bek vol zever omdat ze zoent gelijk nen Duitsen herder (niet dat ik daar ervaring mee heb). Twee minuten volgehouden, daarna "moest" ik naar de wc...
Tot dusver het perfecte scenario. Na 2 seconden kussen echter, valt ge bekanst flauw omdat haren adem zo hard stinkt. En na 5 seconden hangt uwen bek vol zever omdat ze zoent gelijk nen Duitsen herder (niet dat ik daar ervaring mee heb). Twee minuten volgehouden, daarna "moest" ik naar de wc...
Alteration
Legacy Member
Pariah zei:da heel mijne FB volstaat met mensen die naar Swedish house maffia willen gaan zien. Zijn die nu zo speciaal? Het enige dat ik weet is dat ze stoppen en ze 2 hits ofzo hebben.geen idee waarom iedereen speciaal naar die mannen wil gaan zien.
'k Vraag me vaak af waarom mensen dan iets goed vinden. Omdat ze het zelf goed vinden of omdat een ander het goed vindt?
Weer twee eiers verloren doordat mijn koelkast denkt dat het een diepvries is.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.