Tja, als iets niet courant is kan er een vraag komen hé. Frosties vallen onder ontbijtvoedsel hier, al jij 's morgens een pizza binnenwerkt zal ik misschien ook vragen waarom. Die "ergernis" van jezelf niet te hoeven verklaren komt bij mij nogal defensief over eerlijk gezegd. Als ik morgen in de regionale kledij van een streek in Zuid-Amerika de straat op stap krijg ik misschien ook vragen, zoals bij alles dat niet hier in Vlaanderen vandaag de dag de standaard is.
Ik zou het gewoon vragen uit interesse hoor, ik volg Vinceness in dat dit een beetje ruikt naar "I feel offended". Zo is er misschien een aanzet tot een gesprek, in plaats van "Is het lekker? Ja."
We moeten toch niet altijd op de tippen van onze tenen lopen omdat er misschien iemand aanstoot neemt aan een onnozele vraag zeg. Dat het irritant is als het doel van de vraag is om een monoloog af te steken over hoe verkeerd je bent kan ik begrijpen (en dat is de originele ergernis van die kerel), maar ik zeg dus dat dit net niet het geval is.
. Nu goed, ik vind wel nog steeds dat je het recht had om het is aan te kaarten bij je werk. Hoe valt zoiets op te lossen natuurlijk. Ik weet niet wat voor job je doet maar ik zou zeggen als ze niet weg willen uit hun huis zoveel mogelijk thuishulp te bieden qua verpleging, verzorging, poetshulp, ... . Praat er (als dat een optie is) eens rustig over met de man zelf als die nog in orde is geestelijk? Dat je in de eerste plaats voor hen zelf wil dat hun leefomstandigheden verbeteren. Enfin ja zoals gezegd, het is een moeilijke situatie, een wonderoplossing schiet me ook niet meteen te binnen.
