https://www.youtube.com/watch?v=iGNIDXUaVts
Geniaal gewoon!
John Travolta die met z'n privé-jet landt op countrymuziek gemixt met kerstbelletjes, terwijl z'n vrouw in volle kersttijd in een sixties cabrio met de kap open en een zonnebril op door zonovergoten straten rijdt (let ook op het draaien aan dat stuurwiel terwijl de wielen perfect rechtdoor blijven gaan) en de ene palmboom na de andere passeert. Ik moet wel zeggen: kudos voor John Travolta om zo schokvrij te vliegen en aan mevrouw Travolta om zich zo voorzichtig (ik denk dat ze nog geen 10km/u haalt) op de openbare weg te begeven.
De vraag blijft echter wel wanneer de twee Travolta's elkaar nu juist ontmoet hebben; op 0:46 zetten ze het reeds samen op een dansje en op 0:53 zien we even een flits van een swingende John Travolta die aan het wijzen is naar iets dat buiten beeld ligt maar dat alleszins deel uitmaakt van een scène die op een opmerkelijk later punt van de dag plaatsvindt. En het wordt nog erger: op 0:55 rijden meneer en mevrouw Travolta zelfs samen in de blauwe cabrio! Mevrouw is wel haar zonnebril kwijtgespeeld, tezamen met enkele cadeautjes om plaats te maken voor manlief, maar dat blijkt niet het ergste: de cabrio is z'n stuur kwijtgespeeld!
Op 0:58 wordt het echter allemaal duidelijk: het was maar een droom, want d'n John stapt nu pas uit het vliegtuig waar hij zonet mee geland is. Het paar omhelst elkaar innig, enkel spijtig dat de onhandige camera-switch op 1:17 laat vermoeden dat een deel van het huis (de inkomhal die we zien op 1:03) zonet gesmolten is.
Alsof dat nog niet genoeg was, krijgen we ook nog een verwarrend verhaal met twee andere groepen mensen: een eerste paar kinderen bestaande uit drie stuks, dat al spoedig (tegen 1:37) wordt opgehaald door de mama (die toch wel opmerkelijk jong is om al vier kinderen te hebben, maar kom) met een blauwe Jaguar XJ (om in de sixties-country-Los Angeles-stemming te blijven... of zoiets
), en een tweede groep bestaande uit vier kinderen en twee ouders, die blijkbaar net met een imaginair vliegtuig geland zijn aan diezelfde terminal en even weinig last blijken te ondervinden van eventuele veiligheidscontroles of andere passagiers op hetzelfde vliegtuig. Het is leuk om te zien dat de krullenbol voor bejaarde dames blijkbaar iets universeels is op onze planeet, en het wordt nog knusser wanneer er een derde gezin het schouwspel vervoegt. Dit keer wachten mama en papa samen met de dochter op twee militairen, die ook een nogal transparante vlucht namen. Tegen 2:12 blijkt dat maar één van de militairen familie is van onze derde groep mensen, maar geen nood: de nogal lakse securityman staat wel open voor een warme knuffel met één van 's lands moedigsten.
Het valt me trouwens op dat er toch wel wat bespaard is in deze clip, of valt er in heel de Verenigde Staten werkelijk maar drie soorten inpakpapier te vinden?
Misschien heeft het wel iets te maken met het continue tijdreizen dat deze clip toch wel kenmerkt; het is leuk dat meneer en mevrouw Travolta zich 's avonds gezellig voor de TV nestelen op 2:24, maar het was vreemdgenoeg op 2:23 nog steeds dag, en dat blijkt het op 2:29 opnieuw te zijn. Space age!
De kinderen van de eerste groep (die drie die daarstraks waren opgehaald door de jonge mama in de blauwe Jaguar XJ) blijken niet gehaast, en erg vinden ze dat al helemaal niet: op 2:30 zetten ze het zelfs collectief op een dansje. Ook de militairen blijken opnieuw herenigd en doen vrolijk mee met de meisjes. De grootouders wagen eveneens een poging, de ene al wat enthousiaster dan de andere, maar dat kan natuurlijk ook aan de stijve benen liggen.
Arme grootouders denk je dan. Zeker als je beseft dat ze inmiddels ook al helemaal te lijden hebben onder de ziekte van het tijdreizen; ook zij kijken nu samen gezellig naar de TV 's avonds op 2:50. Gelukkig kent de ziekte blijkbaar z'n ups en z'n downs, want op 2:59 spotten we hen al opnieuw in de luchthaventerminal. :applause:
Dit keer tezamen met iedereen uit de clip buiten het koppel Travolta, maar wel met één militair die het countrydansen ondertussen heeft gemoderniseerd tot een vorm van R&B-shaken. Maar we vergeven het hem; het is minder erg dan de compleet uit het ritme zijnde Kraftwerk-bewegingen die één van de kinderen tentoon spreidt.
Meer van dat!
Was wel een publiekslieveling, ik herinner me nog een paar liedjes die we voor hem zongen 
Gouden tijden in 3e klasse B jongens, en dan zeker de kraker tegen KVO Aarschot, waar al mijn vriendjes dan voor supporterden 
