Archief - Job opgeven voor backpacken

ironhorn zei:

dan heb je er toch ook geen last meer van dat je het niet gedaan hebt?

Klik om te vergroten...

Scherp, maar je snapt wel wat ik bedoel denk ik.
Alles uit de kan halen enzo.
Al snap ik de TS zijn remmingen wel, mn ouders zien het ook helemaal niet zitten, en dat is toch moeilijk om even van je af te zetten en te vertrekken.

dacuba zei:

Als de situatie écht zo is, lijkt die me nu ook niet optimaal. Nuja er zijn tal van mogelijkheden om toch iets gelijkaardigs te doen. Kijk eens naar Leonardo da Vinci ofzo.

Klik om te vergroten...

Mijn nederige mening is dat er voor alles een moment is. Als ge vast werk hebt kunt ge ook nog 4 weken verlof pakken, als hij dan al niet meer bij zijn ouders woont moethij zich daar ook al geen zorgen overmaken en wie weet wil zijn vriendin wel mee of gaan ze als compromis 2 weken samen.

Wat hoop je in Ijsland te vinden?

Om een grote reis te maken zou zeker niet twijfelen als ik jou was. Je bent nog maar 21 jaar.
Jobs vind je tegenwoordig genoeg als je niet te kritisch bent.
Later zit je met afbetalingen van een huis, hebt ge klein mannen en een job waar ge u hebt opgewerkt. En dan is het veel moeilijker om zo'n reis te maken.

Maar... voor een reis van 1 maand zou ik toch gewoon verlof pakken hoor. Ikzelf ben in 2007 en 2009 ook 18 dagen naar Japan geweest met gewoon verlofdagen.

EvilSwordfish zei:

Praat eens eerst met je vriendin over haar mentaliteit, ze zal waarschijnlijk gewoon niet willen datnu je eindelijk werk hebt je ineens dat opgeeft voor eenn spontane trektocht die je wil maken nu je wat geld hebt kunnen sparen.. Ik ga ervan uit dat je rond de twintig bent en het dromen van wel snel al veranderd in iets anders. Ik ken dat zelf ook wel en als ik een gedacht heb gebeurd dat ook wel snel, zelfs als ze niet al te slim is.

Aan de mindset van je ouders ga je niet veel kunnen doen maar laat hen weten wat je denkt over je job en dat je gewoon de wereld wat wil ontdekken, ze willen ook maar het beste voor je en als het al tijdje duurde voordat je werk had gevonden, willen ze misschien gewoon dat je deze tijd nog gebruikt om wat extra te sparen?

Nu op het einde ben jij degene die de beslissing maakt maar neem ze niet te vlug omdat je nu gewoon met de gedachte zit van:"Ik wil backpacken" Binnen een week of twee denk je misschien ander.

Maar praat zeker en vast met je vriendin, als ze na vier jaar denkt dat je haar zou bedriegen als je een maandjes weg bent, is er misschien meer mis en wilt ze dat eigenlijk gewoon als uitvlucht gebruiken?

Ps: excuses voor onleesbaarheid of typefouten, verstuurd met GSM

Klik om te vergroten...

Ja inderdaad , ik heb er al met mijn vriendin over gepraat maar ze blijft zeggen dat ze me niet vertrouwt en dat vind ik heel vervelend. Ze wordt zelfs al wantrouwig wanneer ik bij wat vrienden ben.

Ik snap dat de meningen beide richtingen uitkomen.
Ik begrijp mijn vriendin ook als ze niet wil dat ik weg wil, omdat we elkaar zoveel zien en dan opeens 1 maand niet meer.
Mijn ouders kan ik niet goed inschatten , want ik heb niet echt zo een hechte band met ze.
En nu dat ik eindelijk vast werk heb , is het ook wel vervelend om op te geven , maar dit is iets wat ik niet voor altijd wil blijven doen.Ik zie het ook bij mijn vrienden gebeuren , ze hebben gewoon werk maar ze weten niet wat voor werk ze echt willen en ondertussen werk je dan al 2 jaar op de zelfde plaats.

Ik ben niet in de positie om verlof te nemen , omdat ik er geen heb. En onbetaald verlof nemen is iets dat tegen de bedoeling van de reis is. Ik wil terugkeren met een beter zicht op het leven, ik wil een beter zicht hebben over wat ik wil doen. Momenteel denk ik niet na over zulke dingen want wanneer ik terug kom van werk , dan is het laatste waaraan ik wil denken 'werk'.

En ik vrees als ik nu als postbode blijf werken dat ik dat waarschijnlijk zoals mijn vrienden vast blijf zitten op 1 plaats en dus aantal jaren blijf. In die tussen tijd ben ik waarschijnlijk nog samen met diezelfde vriendin en wonen we samen. Met al die zorgen en rekeningen die dan komen heb ik geen tijd meer om te vertrekken.

Ik heb nu 2 keuzes : ofwel reis ik en veranderd mijn leven , ofwel blijf ik en blijft mijn leven onveranderd .
Ik moet nu voor mezelf kiezen voor zekerheid of onzekerheid en dat is wel een moeilijke keuzen.

Als ik weg kon gaan zonder iemand of iets er mee ' lastig te vallen ' dan zou ik gaan.

Ik denk dat wanneer je terugkomt het kan tegenvallen hoe weinig je leven verandert zal zijn. Je leven verandert niet vanzelf door een reis die je maakt en daar zal je ook niet opeens briljante ideeen krijgen en de oplossing vinden om voor de rest van uw leven gelukkig te zijn.
Anderzijds,nu je jong bent mag je ook is een 'foute' beslissing maken. Wat ge ook kiest, ge moet er achteraf geen spijt van hebben.

Wel een beetje naief om te denken dat die maand reizen uw leven gaat veranderen. De realiteit zal eerder in de aard liggen van; job opgeven, vertrekken -> terugkomen, enkele maanden werkloos, weinig geld en uiteindelijk een ander kut-jobke vinden om toch maar iets te doen.

Ik weet dat het naïef is , maar ik kan niet gewoon zoals vele gewoon maar een "jobke" doen voor enkele jaren. Ik wil elke dag in mijn leven gelukkig zijn ( naïef ) en dus ook in mijn werk. Momenteel ben ik niet bepaald tevreden met mijn job , ik doe het gewoon om iets te doen. Ik heb nog niks gevonden waarbij ik me echt gelukkig voel omdat ik nog niks heb uitgeprobeert.
Eerste echte vriendin , eerste echte job. Daarom dat de drang zo groot is om eens onafhankelijk te reizen. Maar daarom ook juist de grote twijfel om te vertrekken , want ik weet niet of het gras groener is aan de overkant. Misschien als ik terug kom dat alles nog slechter is als nu ,maar misschien ook niet.

Het gras is meestal niet groener aan de overkant. Soms wel maar kan tegen vallen.

Misschien eens kijken waar je interesses liggen qua werk en daar iets mee doen? Volg een opleiding zodat je tenminste op professioneel vlak al een beetje ontwikkeld in iets wat je graag wil doen.

Ik kan mijn eigen herkennen in uw verhaal, doch ik denk niet dat ik persoonlijk heil zou vinden in een reis. Denk jij van wel en vind je de situatie momenteel al zo slecht dat je alles wilt riskeren door op reis te gaan? Doen dan! Blijkbaar heb je toch niet veel te verliezen, gezien je de situatie nu al niet waardevol vindt.

Echter zou ik mss wel een beetje meer tijd uittrekken om uw reis te plannen ipv halsoverkop te vertrekken en om te komen in de wildernis.

EvilSwordfish zei:

Het gras is meestal niet groener aan de overkant. Soms wel maar kan tegen vallen.

Misschien eens kijken waar je interesses liggen qua werk en daar iets mee doen? Volg een opleiding zodat je tenminste op professioneel vlak al een beetje ontwikkeld in iets wat je graag wil doen.

Klik om te vergroten...

Ik ga mijn reis ook vast leggen op camera en maak ik een mooie mini docu over mijn reis. Ook ga ik erover schrijven want mijn passie light bij film en literatuur( niet in acteren , maar eerder in het schrijven van films , boeken ). Maarja ik wil niet "freeloaden" van mijn ouders door zo'n opleiding te volgen want daar zit geen toekomst in volgens hun. Daarom ook een beetje de reis om te bewijzen dat ik echt gepassioneerd ben hierin.

Ik vrees er een beetje voor dat je nog in een fantasiewereld leeft. Om films te maken en ervan te leven moet je hier echt wel veel geluk hebben, België is echt niet het land om zoiets te realiseren.

Ik vrees er zelfs voor dat je ongelukkiger gaat zijn binnen een half jaar dan dat je nu bent. Want je zet nu alles op alles voor die reis en je denkt dat je zal terugkeren als een ander man die weet wat hij wil doen, maar heb je er ook al eens bij nagedacht dat het mss niet zo zal zijn en je dan geen inkomen hebt, mss geen lief? Ga je dan niet ongelukkiger zijn dan nu?

En zoals hier al gezegd is, een mooi zonnig (verlengd) weekend backpacken in de ardennen is ook al lang genoeg om eens na te denken. Ik zou persoonlijk zot worden een maand alleen in een tent. Backpacken is leuk, maar alleen zou ik da toch echt niet zien zitten.

Ik vrees er een beetje voor dat je nog in een fantasiewereld leeft. Om films te maken en ervan te leven moet je hier echt wel veel geluk hebben, België is echt niet het land om zoiets te realiseren.

Ik vrees er zelfs voor dat je ongelukkiger gaat zijn binnen een half jaar dan dat je nu bent. Want je zet nu alles op alles voor die reis en je denkt dat je zal terugkeren als een ander man die weet wat hij wil doen, maar heb je er ook al eens bij nagedacht dat het mss niet zo zal zijn en je dan geen inkomen hebt, mss geen lief? Ga je dan niet ongelukkiger zijn dan nu?

En zoals hier al gezegd is, een mooi zonnig (verlengd) weekend backpacken in de ardennen is ook al lang genoeg om eens na te denken. Ik zou persoonlijk zot worden een maand alleen in een tent. Backpacken is leuk, maar alleen zou ik da toch echt niet zien zitten.

straight-6 zei:

Ik vrees er een beetje voor dat je nog in een fantasiewereld leeft. Om films te maken en ervan te leven moet je hier echt wel veel geluk hebben, België is echt niet het land om zoiets te realiseren.

Ik vrees er zelfs voor dat je ongelukkiger gaat zijn binnen een half jaar dan dat je nu bent. Want je zet nu alles op alles voor die reis en je denkt dat je zal terugkeren als een ander man die weet wat hij wil doen, maar heb je er ook al eens bij nagedacht dat het mss niet zo zal zijn en je dan geen inkomen hebt, mss geen lief? Ga je dan niet ongelukkiger zijn dan nu?

En zoals hier al gezegd is, een mooi zonnig (verlengd) weekend backpacken in de ardennen is ook al lang genoeg om eens na te denken. Ik zou persoonlijk zot worden een maand alleen in een tent. Backpacken is leuk, maar alleen zou ik da toch echt niet zien zitten.

Klik om te vergroten...

Wat jij net vertelt , speelt ook allemaal in mijn achterhoofd. En ik zoek ook geen geld te verdienen met films maken , het is gewoon een hobby , niet iets wat je een carrière kan noemen. Ik ben al genoeg in de Ardennen geweest dus daar ga ik voorlopig niet meer naar toe.
Maar ik ben ook bang dat ik de stap niet neem om verandering te maken in mijn leven. Iedereen is hier over inkomst bezig( ik weet goed genoeg waarom hoor ) , maar wat voor zin heeft het om jaren lang een job uit te oefenen die je niet zo graag doet. Geld zie ik als tijd. Ik werk elke dag +- 8 uur en wordt dus vergoed in geld. Geld = tijd , dus dingen die ik koop , koop ik dus eigenlijk met mijn gewerkte tijd. En vaak zijn de dingen die je dan koopt , de tijd die je gewerkt hebt, niet waard. Dit wil ik dus niet meemaken.

Je bent naar mijn gevoel niet echt tevreden met je leven en situatie momenteel.
Wat ik zou doen in jouw plaats:

> 1 maand reizen, Ijsland of whatever, niet uitmaken met je vriendin, wel bezinnen.
> Eens terug, de draad met je vriendin terug oppakken (if possible)
> Eens goed praten met je ouders over je plannen, vertellen dat je meer wil dan postbode
> Een avondschool opleiding of volwassenonderwijs volgen in video editing of iets in een richting die je interesseert

> ...

Er is niks mis met je mentaliteit en als je niet de rest van je leven dezelfde job wil blijven doen moet je dat ook zeker niet doen. (ga ik zelf ook niet doen)

Ik zou zeggen: maak zeker die reis, maar maak hem volgend jaar. Je lijkt gewoon enorm onvoorbereid. Je hebt vast verhalen gehoord van mensen die gewoon alles achterlaten en eropuit trekken en genieten van de impulsieve beslissing, maar veel van die mensen hebben ook niet zoveel om achter te laten. En de verhalen van mensen die uiteindelijk toch niet zo'n fantastische maand gehad hebben, die hoor je niet.

Je hebt dan een jaar tijd om beter te plannen. Je kan al beginnen met te zoeken naar een nieuwe, leukere job. Volgend jaar heb je dan wel vakantiedagen en kan je ook die reis veel relaxter maken, met het idee dat je een veilige thuiskomt hebt. Ook kan je de situatie met je vriendin bespreken. Misschien kan zij sparen om volgend jaar mee te gaan? Je ouders kunnen ook een jaar wennen aan het idee.

Wat ik mij trouwens wel afvraag, wanneer heb je je vriendin verteld over dit idee? Want mij lijkt het hele "ik ben bang dat je gaat vreemdgaan" haar manier om te zeggen "ik ga je te hard missen, maar ik durf dat niet zo te zeggen omdat dit een egoistische reden is". Zeker als het nog recent is zal ze waarschijnlijk geschrokken zijn en gelijk wat gezegd hebben om je thuis te houden.

loijuk zei:

Wat jij net vertelt , speelt ook allemaal in mijn achterhoofd. En ik zoek ook geen geld te verdienen met films maken , het is gewoon een hobby , niet iets wat je een carrière kan noemen. Ik ben al genoeg in de Ardennen geweest dus daar ga ik voorlopig niet meer naar toe.
Maar ik ben ook bang dat ik de stap niet neem om verandering te maken in mijn leven. Iedereen is hier over inkomst bezig( ik weet goed genoeg waarom hoor ) , maar wat voor zin heeft het om jaren lang een job uit te oefenen die je niet zo graag doet. Geld zie ik als tijd. Ik werk elke dag +- 8 uur en wordt dus vergoed in geld. Geld = tijd , dus dingen die ik koop , koop ik dus eigenlijk met mijn gewerkte tijd. En vaak zijn de dingen die je dan koopt , de tijd die je gewerkt hebt, niet waard. Dit wil ik dus niet meemaken.

Klik om te vergroten...

Bij deze vergeet je dat je moet voldoen aan de basisbehoeften, die ook geld kosten (en aldus dus ook tijd vergen). Zolang je in je basisbehoeften kan voorzien, kan je zelf beslissen wat je met de rest van je tijd doet.

Zeal zei:

Er is niks mis met je mentaliteit en als je niet de rest van je leven dezelfde job wil blijven doen moet je dat ook zeker niet doen. (ga ik zelf ook niet doen)

Ik zou zeggen: maak zeker die reis, maar maak hem volgend jaar. Je lijkt gewoon enorm onvoorbereid. Je hebt vast verhalen gehoord van mensen die gewoon alles achterlaten en eropuit trekken en genieten van de impulsieve beslissing, maar veel van die mensen hebben ook niet zoveel om achter te laten. En de verhalen van mensen die uiteindelijk toch niet zo'n fantastische maand gehad hebben, die hoor je niet.

Je hebt dan een jaar tijd om beter te plannen. Je kan al beginnen met te zoeken naar een nieuwe, leukere job. Volgend jaar heb je dan wel vakantiedagen en kan je ook die reis veel relaxter maken, met het idee dat je een veilige thuiskomt hebt. Ook kan je de situatie met je vriendin bespreken. Misschien kan zij sparen om volgend jaar mee te gaan? Je ouders kunnen ook een jaar wennen aan het idee.

Wat ik mij trouwens wel afvraag, wanneer heb je je vriendin verteld over dit idee? Want mij lijkt het hele "ik ben bang dat je gaat vreemdgaan" haar manier om te zeggen "ik ga je te hard missen, maar ik durf dat niet zo te zeggen omdat dit een egoistische reden is". Zeker als het nog recent is zal ze waarschijnlijk geschrokken zijn en gelijk wat gezegd hebben om je thuis te houden.

Klik om te vergroten...

Ik heb al een heel jaar lang het idee om naar daar te gaan , vanaf begin september vorig jaar al. Ik heb het er natuurlijk met haar niet over gehad toen omdat ze dan inderdaad enorm geschokt was. En ik heb het haar al vorige maand vermeld dat ik niet gelukkig ben in mijn job en dat ik misschien een reis met haar wou maken. Ik heb haar ook verschillende keren mee gevraagt maar ze heeft jammer genoeg geen tijd omdat ze zelf ook een vakantiejob heeft.
1 jaar wachten lijkt me dan ook weer zo lang , want als ik thuis kom van mijn werk , zoek ik echt niet verder na werk omdat ik dan geen zin meer heb om daar over na te denken. Maar ik begrijp je , dit is inderdaad een zeer impulsieve beslissing.

ironhorn zei:

Bij deze vergeet je dat je moet voldoen aan de basisbehoeften, die ook geld kosten (en aldus dus ook tijd vergen). Zolang je in je basisbehoeften kan voorzien, kan je zelf beslissen wat je met de rest van je tijd doet.

Klik om te vergroten...

Daar heb je gelijk in , de basisbehoeften zijn het geld ( tijd ) waard. Maar buiten mijn basisbehoeften heb ik in de tijd dat ik gewerkt heb ( een half jaartje ondertussen ) nog niks opgemaakt , ik heb alles gespaard. Waardoor werken mij dus niet meer motiveerd , want ik heb al mijn geld ( tijd ) op een bank staan. Er is niks materieel dat ik momenteel wil(als je op je sterfbed ligt heb je niks aan materiële dingen ( incl. geld ) , dan heb je alleen nog je herinneringen ) en daarom lijkt de reis maken een eerlijke ruil tegen mijn geld ( tijd ).