Archief - Jouw pijngrens

Heb al wel wat zaken gebroken en gekneusd, pijnlijkste was zonder twijfel wel nierstenen, en dat waren er dan nog enorm kleine volgens de dokter maar ik heb weken lang zwaar tegen mijn zin gaan plassen puur door t gevoel dat plassen toen een tijdlang opriep, namelijk een pijn die ik nog nooit gevoeld had... .

Sindsdien drink ik zonder de minste moeite een stuk meer... .

Edit: Niet de enige hier precies met zo'n ervaring .

3 keer mijn sleutelbeen gebroken en dat doet idd genen deugd, maar het meeste pijn dat ik al gehad heb was na een neusoperatie. Er zat iets in mijn neus te duwen en het leek alsof iemand heel de nacht lag te koteren in mijn neus met een scherpe naald. Ik had echt tranen in mijn ogen van de zeer toen. Het enige wat ik kreeg was gewone paracetamol van 1 gram (intraveneus) maar dat deed geen hol. Na een hele nacht af zien en nie kunnen slapen uiteindelijk iets anders gekregen en dan heb ik zelfs kunnen slapen. Ik zou die pijn toch op een 7.5 of 8/10 hebben geschat toen. Een uur na dat laatste medicament zat ik op een 2 of 3/10.

Toen ik een tiener was heb ik mijn been eens gebroken en tijdens de revalidatie achteraf kreeg ik massages zonder olie omdat mijn spieren zo hard als beton waren van 8 weken nie te gebruiken. Dan heb ik ook afgezien hallo kroket. Deed véél meer zeer dan de breuk op zich, die ook al geen deugd deed.

EDIT: ik lees hier van overgeven van de pijn, dat heb ik gehad de 2e keer dat ik mijn sleutelbeen gebroken heb. In de spoed zagen ze op de foto'sdat mijn schouder afhing en ze moesten mijn sleutelbeen/schouder dus omhoog trekken om de 2 stukken sleutelbeen terug aan elkaar te zetten. Ze zeiden mij 'het gaat efkes zeer doen' en gaven dan een snok aan dat cijfer 8 verband. Mijn pa heeft zo een niervormig bakske moeten pakken want ik heb toen ook moeten overgeven.

Pana zei:

Kritiek hierboven op het afgeven van je ID is wel wat over, dit doen ze niet voor je verzekering maar enerzijds voor tagtracking (je bandje) in het ziekenhuis, anderzijds om je medisch dossier te checken om na te gaan of je (onder andere) geen allergische reacties hebt op bepaalde pijnstilling of andere medicatie die je daar toegediend krijgt.

Klik om te vergroten...

Oke, misschien niet de meest objectieve beoordeling van mijn kant. Maar goed, ik kon er toen echt niet mee lachen.

Pana zei:

Idem, tot 3x toe nierstenen gehad. Elke keer onderweg naar spoed de wagen moeten laten stoppen om in de berm over te geven van de pijn.

Daarnaast ook een 10-tal keer m'n schouder uit de kom gehad, elke keer sleuren en doen om hem er terug in te krijgen maar enkel op Sziget Festival in Boedapest hebben ze hem er zonder narcose terug ingekregen. Pijn was wel niets vergeleken met nierstenen.

Kritiek hierboven op het afgeven van je ID is wel wat over, dit doen ze niet voor je verzekering maar enerzijds voor tagtracking (je bandje) in het ziekenhuis, anderzijds om je medisch dossier te checken om na te gaan of je (onder andere) geen allergische reacties hebt op bepaalde pijnstilling of andere medicatie die je daar toegediend krijgt.

Klik om te vergroten...

IDEM,

Ergste pijn ooit was nierstenen, begonnen met een beetje buikpijn, 3u later liggen creveren op het voetpad, overgeven van de pijn op straat.
Bleek dat ze klein genoeg waren om er langs de natuurlijke weg uit te komen, 2 weken mee rondgelopen en dan toch nog moeten laten verbrijzelen omdat ze vastzaten.
Tijdens die 2 weken dikwijls in het midden van de nacht in een heet bad gezeten om toch maar een beetje de pijn te kunnen verdragen.

- Op mijn 12de uitgegleden op de houten trap, recht op mijn staartbeentje gevallen. Ik kwam terug recht maar ben direct flauwgevallen van de pijn en de trap afgerold. Daar weer recht gestaan, deur open gedaan, deur dicht gedaan en weer flauw gevallen Ook de dagen erna kon ik met moeite rechtstaan, mijn ouders moesten mij ondersteunen om naar het toilet te gaan en zo.

- Zo'n twee à drie keer per jaar een migraineaanval die bijna niet uit te houden is. Er helpt niks tegen, kan alleen maar liggen wachten en huilen tot ik van pure vermoeidheid in slaap val en de ergste pijn is weggetrokken. Het is vooral een stekende pijn achter mijn oog, maar het trekt door naar de hele linkerkant van mijn gezicht. Ik krijg ook rare symptomen zoals tintelende armen, verdoofd gevoel in mijn huid en een lopende/verstopte neus.

- In dezelfde categorie, proctalgia fugax. Basically één of andere spier in mijn anus die verkrampt. Kan bijna ondraaglijk zijn, ben zo ook al een aantal keer flauwgevallen. Gaat meestal na een half uurtje over, maar in dat half uurtje kan ik niks, amper bewegen of de kramp schiet er meteen weer in. Zelfs praten is moeilijk op dat moment. Dat is ook gewoon liggen wachten in een bepaalde houding (of met een warmwaterkruik tussen mijn billen) tot het over is en dan moet iedereen mij echt met rust laten omdat ik mij zo moet concentreren om zo rustig mogelijk te zijn.

- Niet meteen hele erge pijn, maar door hypermobiliteit en een hypermobiel heiligbeentje heb ik elke dag pijn, vooral aan alle spieren errond (billen, heupen, soms lies). Op een schaal van 1-10 is dat maar een 6 of zo, maar elke fucking dag een 6 (met uitschieters naar boven, zelden naar beneden) maakt dit fucking zwaar. Er zijn dagen dat ik dat echt kotsbeu ben en heel slecht gezind ben door de pijn. Andere dagen is het pijn als achtergrondruis. Maar elke dag, vanaf ik wakker word tot ik ga slapen (en soms vind ik geen houding om in slaap te vallen die na twee minuten ook niet lastig is).

Ik vermoed dat ik een relatief hoge pijngrens heb omdat ik meestal eerst enkele weken met een blessure rondloop. Als ik dan toch naar de dokter ga, is het meestal te laat.

Waarom ga ik uiteindelijk toch naar de dokter? Om uiteenlopende redenen: voorschrift voor kinétherapie vragen, enorm lang aanslepende pijn en geen zicht op verbetering, om advies als ik mocht diepzeeduiken (had gebroken rib dus het mocht niet), om in orde te zijn met de verzekering van de voetbal (je moet de causaliteit van de blessure aantonen dus het bemoeilijkt de zaken als je pas weken later afkomt met een doktersbriefje. Helaas deed ik dit dus zelden).

Qua aard van pijntjes: van breuken enkel een vinger en een rib gebroken, dan nog wat gekneusde ribben, zwaar verstuikte pols (2 weken in een hangerke gelopen en het was nog steeds volledig immobiel, dat gewricht), meermaals verrokken/gescheurde ligamenten van enkels, verrekking meniscus knie, blokkage knie na overstrekking, ...
Op zich valt dat nog mee als ik lees hoe onhandig anderen hier zijn. Lol.

Echt creperen van de pijn heb ik nog nooit gedaan. Toen ik een vinger/rib brak tijdens de voetbal (telkens 1e helft), dan voetbalde ik die match ook steeds uit.
Ook ooit een proefje meegedaan aan de KUL voor een psychologisch onderzoek, waarbij je elektrische schokken zou krijgen. Eerst werd de machine ingesteld tot een niveau dat voor jou onaangenaam was. Maar de maximale schok die ze mochten geven, vond ik nog niet onaangenaam, dus mocht ik niet deelnemen. Wel mijn 7 euro vergoeding gekregen, ole.

Naar de toekomst toe, zal ik vooral problemen krijgen met mijn knieën. Op mijn 28e een MRI laten doen van 1 knie en blijkt dat ik een knie van een 70-jarige heb.

AreVee zei:

Heb al wel wat zaken gebroken en gekneusd, pijnlijkste was zonder twijfel wel nierstenen, en dat waren er dan nog enorm kleine volgens de dokter maar ik heb weken lang zwaar tegen mijn zin gaan plassen puur door t gevoel dat plassen toen een tijdlang opriep, namelijk een pijn die ik nog nooit gevoeld had... .

Sindsdien drink ik zonder de minste moeite een stuk meer... .

Edit: Niet de enige hier precies met zo'n ervaring .

Klik om te vergroten...

Nierstenen nog niet gehad, maar naar het schijnt echt niet om mee te lachen, wordt vaak wel beschreven als de pijnlijkste dingen die je ooit kan ervaren (van meer voorkomende dingen).

TooChé zei:

Maar 1 moment ga ik nooit vergeten, ik was keeper in de voetbal en er heeft mij ooit een spits verrast door met de top (punt) te shotten. Als keeper verwacht je dat niet ...

Klik om te vergroten...

Lol ik deed dat regelmatig om van die rare halflobs te doen, en het werkt nog regelmatig ook Ik wist niet hoe je moest lobben, dus deed ik het altijd zo (met de top). Of een lob uit de volley maar dat deed ik nog raarder, met de buitenkant van mijn voet dan.

Mr.Fingers zei:

Fiorenzo Magni

Klik om te vergroten...

Die vent is van deze wereld niet buitenaards. Ja coureurs kunnen soms wel eens goed afzien, dat is waar.

Ooit eens goed gevallen met mijn skateboard. Deed zoveel pijn dat ik dacht dat mij arm eraf was gevallen.

Nu ja wat is pijn? Ik heb ooit 2 maand rondgelopen met een appendicitis. Ipv een operatie hebben ze toen gewoon non stop ijs op mijn buik gelegd. (Ik kan die ontsteking dus in theorie terugkrijgen). Ik heb daar geweldig veel pijn van gehad en serieus van afgezien. Ook veel overgeven en koorts.

Echter toen ik mijn eerste marathon liep en het licht uitging na 28km, waren die laatste 14km ook erg pijnlijk.

Je zou zeggen: Dat laatste was 100% zeker 1 miljoen keer minder pijnlijk. Mmmm ik weet het niet zo. Persoonlijk vond ik dat die pijn zwaar tegenviel. De pijn is anders maar eigenlijk deed dat minstens evenveel pijn. (Ik meen dat dus .. ) Helemaal fysiek op zijn en doorlopen is echt de hel!. Alleen was de periode van pijn natuurlijk veel korter.

Nu ik mag niet klagen. Als je ziet hoe sommige mensen met bijvoorbeeld kanker afzien. En dan na al dat nutteloos afzien na een lange strijd alsnog dood en begraven zijn. Of kindjes die honger lijden .. zucht ..

makila zei:

Nu ja wat is pijn? Ik heb ooit 2 maand rondgelopen met een appendicitis. Ipv een operatie hebben ze toen gewoon non stop ijs op mijn buik gelegd. (Ik kan die ontsteking dus in theorie terugkrijgen). Ik heb daar geweldig veel pijn van gehad en serieus van afgezien. Ook veel overgeven en koorts.

Echter toen ik mijn eerste marathon liep en het licht uitging na 28km, waren die laatste 14km ook erg pijnlijk.

Je zou zeggen: Dat laatste was 100% zeker 1 miljoen keer minder pijnlijk. Mmmm ik weet het niet zo. Persoonlijk vond ik dat die pijn zwaar tegenviel. De pijn is anders maar eigenlijk deed dat minstens evenveel pijn. (Ik meen dat dus .. ) Helemaal fysiek op zijn en doorlopen is echt de hel!. Alleen was de periode van pijn natuurlijk veel korter.

Klik om te vergroten...

De mijne is er uit gehaald geweest toen die gesprongen was en had er ook 2 maanden eerder mee rondgelopen. Had er nadien serieus wat last van, kon zelfs 4 maanden niet platliggen in bed.

makila zei:

Nu ja wat is pijn? Ik heb ooit 2 maand rondgelopen met een appendicitis. Ipv een operatie hebben ze toen gewoon non stop ijs op mijn buik gelegd. (Ik kan die ontsteking dus in theorie terugkrijgen). Ik heb daar geweldig veel pijn van gehad en serieus van afgezien. Ook veel overgeven en koorts.

Echter toen ik mijn eerste marathon liep en het licht uitging na 28km, waren die laatste 14km ook erg pijnlijk.

Je zou zeggen: Dat laatste was 100% zeker 1 miljoen keer minder pijnlijk. Mmmm ik weet het niet zo. Persoonlijk vond ik dat die pijn zwaar tegenviel. De pijn is anders maar eigenlijk deed dat minstens evenveel pijn. (Ik meen dat dus .. ) Helemaal fysiek op zijn en doorlopen is echt de hel!. Alleen was de periode van pijn natuurlijk veel korter.

Nu ik mag niet klagen. Als je ziet hoe sommige mensen met bijvoorbeeld kanker afzien. En dan na al dat nutteloos afzien na een lange strijd alsnog dood en begraven zijn. Of kindjes die honger lijden .. zucht ..

Klik om te vergroten...

Waarom ben je niet geopereerd?

Dat laatste nog niet echt gehad, maar ik heb wel regelmatig last gehad van "een hongerklop". Blijkbaar omdat ik niet wil leren. Dat is ook niet leuk. Dat is niet pijnlijk, maar er is gewoon niets van energie nog om nog verder te trappen, en je moet om de 500 meter rust nemen... omdat ik niet meer verder kan met de fiets. Ik had daar echt regelmatig last van (keer of 5). En dat is omdat ik niet eet onderweg... Als ik fiets moet ik eten onderweg hebben, maar ik wou dat vroeger nooit snappen. Ik moet altijd energiebars bij me hebben, en dat is gewoon dom dat ik dat nooit gedaan heb. Maar iets zegt me wel dat dat niet hetzelfde is, als wat jij bedoelt. Als ik genoeg eet / drink, dan kan ik wel 42 km lopen. Daar ben ik van overtuigd, al moet ik dan wel traag genoeg beginnen, en dus geen last hebben van die steken zoals ik al zeg (die ik vaker wel heb dan niet, maar als ik ze niet heb, dan kan ik zo een marathon uitlopen als ik leer indelen wat ik niet doe).

Ik begrijp ook niet hoe je twee maanden met appendicitis kunt rondlopen. Dat voel je toch serieus. Dat is niet zomaar buikpijn. Hoewel... wanneer ik twee weken geleden darmproblemen had, en erover klaagde in overgewicht / ondergewicht, deed het me er een beetje aan denken. Verschil is dan alleen dat het na 1 a 2 uur over is, wanneer je uiteindelijk naar de wc hebt kunnen gaan, waarvoor je ervoor wel moest gaan maar niet kan gaan omdat je geconstipeerd zit, en dat is echt zeer pijnlijk, en ook opnieuw met periodes dat dat pijn doet, dat het even beter gaat en dan opnieuw komt. En dat was gelijkaardig met die appendix... Maar natuurlijk die appendix is al een tijdje geleden, dus hoe precies dat dat weer voelde, ben ik weer vergeten. Het was pijnlijk, maar het was nu ook niet dat ik dood ging van de pijn, of uren aan een stuk afzag.

Lakigigar zei:

Ik begrijp ook niet hoe je twee maanden met appendicitis kunt rondlopen. Dat voel je toch serieus. Dat is niet zomaar buikpijn. Hoewel... wanneer ik twee weken geleden darmproblemen had, en erover klaagde in overgewicht / ondergewicht, deed het me er een beetje aan denken. Verschil is dan alleen dat het na 1 a 2 uur over is, wanneer je uiteindelijk naar de wc hebt kunnen gaan, waarvoor je ervoor wel moest gaan maar niet kan gaan omdat je geconstipeerd zit, en dat is echt zeer pijnlijk, en ook opnieuw met periodes dat dat pijn doet, dat het even beter gaat en dan opnieuw komt. En dat was gelijkaardig met die appendix... Maar natuurlijk die appendix is al een tijdje geleden, dus hoe precies dat dat weer voelde, ben ik weer vergeten. Het was pijnlijk, maar het was nu ook niet dat ik dood ging van de pijn, of uren aan een stuk afzag.

Klik om te vergroten...

In het begin voelde dat voor mij aan als gewoon buikgriep buikpijn. Na een week was die pijn bij mij weg en kwam pas na 2 maanden terug maar 5 keer zo erg. Dus wist we uiteindelijk ergens wel dat het niet zomaar buikgriep/buikpijn was.

Je denkt ook niet zo snel aan appendicitis. De vriendin had dat een aantal jaar terug ook. We waren er op tijd bij, omdat ik wist hoe dat aanvoelde en wat ze meemaakte. Dus zij was er na een paar dagen al vanaf.

Wat er bij mij in de familie zit, en waar mijn pa veel last heeft gehad zijn rugproblemen. Daar heb ik dus schrik van. De rug en mijn darmen zijn echt mijn twee zwakke plekken. Mijn vader heeft een zware hernia gehad. En ik denk dat er nog familieleden rugproblemen hadden, en ik merk nu al dat ik soms rugpijn heb of er iets in mijn rug schiet... dus heb ik daar wel angst voor. Mede daarom ook dat ik echt iets met mijn kopje moet doen, en niet met mijn handen of pure arbeid. Wat er ook in de familie zit (en waar ik niet aan gespaard ben van gebleven) zijn depressie en zelfmoordpogingen, zowel langs mijn vader zijn kant als mijn moeder haar kant. Bij mijn vader vooral de depressies, bij mijn moeder de effectieve zelfmoorden (niet rechtstreeks van tantes, maar wel van nichten en neven van tantes en nonkels). Ik weet niet heel goed van wat er in de familie zit. Ik zou dat eens moeten vragen, maar ik verschiet ervan hoeveel nonkels, tantes en vrienden van hen vroegtijdig overleden, maar heel vaak zit overmatig alcoholgebruik of roken er echt wel voor iets tussen (dus is het wel vermijdbaar).

Ascari zei:

In het begin voelde dat voor mij aan als gewoon buikgriep buikpijn. Na een week was die pijn bij mij weg en kwam pas na 2 maanden terug maar 5 keer zo erg. Dus wist we uiteindelijk ergens wel dat het niet zomaar buikgriep/buikpijn was.

Je denkt ook niet zo snel aan appendicitis. De vriendin had dat een aantal jaar terug ook. We waren er op tijd bij, omdat ik wist hoe dat aanvoelde en wat ze meemaakte. Dus zij was er na een paar dagen al vanaf.

Klik om te vergroten...

Dan heb ik geluk gehad dat mijn pleegma daar snel aan dacht, en dat de huisarts dat vermoeden ook had. Nu, ik weet nog dat we de vrijdag eigenlijk moesten "shoppen", en op de eerste dagen dacht ze nog dat ik komedie speelde omdat ik daar absoluut niet naar uitkeek, maar ja, ik denk dat ze wel snel door had dat je zo een pijn niet kon faken.

-6 maand rond gelopen met een grote brok uit mijn wervel. Ik zeg nu wel "rond gelopen" maar in realiteit heb ik eigenlijk constant moeten neerliggen. Als ik rechtop zat, zelfs met mijn harnas aan, verging ik van de pijn. wat logis is want ik mankeerde een brok uit mijn fucking wervel en de menselijke kop weeg een paar kilo's...

- Nu gaat het iets beter, maar na mijn operatie in 2006 had ik weer zwaar beschadigde zenuwbanen. Ik heb jaren enorm veel pijn gehad, veel experimentele medicijnen genomen (waarvan enkele nu officieel zijn), en uiteindelijk hebben ze mij op fentanyl gezet. Dat is enorm potent spul en is niet iets waar lichtelijk mee moet omgegaan worden. heeft al voor veel overdosissen gezorgd omdat het ongv 80-100 keer straffer dan morfine is, en het enigste dat het deed was van constante ondragelijk pijn naar "ok, ik heb nog pijn maar nu kan ik tenminste slapen" gaan.

Ik krijg nog altijd 2-3 keer per jaar een aanval, en als ik die fentanyl niet neem, kunnen die aanvallen 2 tot 3 dagen duren.

Echt pijn, pijn heb ik nog niet gehad. Heb super flexibele gewrichten dus zelfs nog nooit een verstuiking gehad. Ergste zijn muay thai gerelateerde zaken. Arm uit de kom, maar die schoot er terug in. Gebarsten ribben van ne levertrap. Vooral levershots zijn 't meest pijnlijke wat ik al gehad heb maar dat gaat rap over. Al denkt ge dan dat ge dood gaat.
Oh en ooit m'n knie die uit de kom was met in kleermakerszit te gaan zitten en die is zo zonder verdoving terug gezet door de dokter.

Maar heb es ne collega gezien met nierstenen en eet leek me nu nog een pak erger.

Mijn pijngrens:
Nog nooit verdoving gehad bij de tandarts, zelfs niet toen ik een tand moest laten uitslijpen!!!

Pieterjan94 zei:

Mijn pijngrens:
Nog nooit verdoving gehad bij de tandarts, zelfs niet toen ik een tand moest laten uitslijpen!!!

Klik om te vergroten...

i call bullshit. Wss al een ontzenuwde tand

witten zei:

i call bullshit. Wss al een ontzenuwde tand

Klik om te vergroten...

vind het raar dat de tandarts dat toelaat om zonder verdoving een tand uit te trekken... maar in de middeleeuwen zullen meer mensen het zoals PJ gedaan hebben.

Je pijngrens kan soms ook hoger liggen dan anderen omdat je een pijnlijkere ervaring hebt gehad in je leven die daarvoor ervoor heeft gezorgd dat je minder gevoelig bent aan pijnreceptoren. Op reddit heb ik dit eens gelezen

I was 3 years old when I had mine, that experience is the only memory of my early childhood. The doctors all came to see the poor child who had to deal with that much pain, no one had seen someone so young suffer from appendicitis. To this day I don't feel much pain, had no problem walking up a small mountain with a broken tailbone after a snowboarding accident.

Klik om te vergroten...

That's interesting! I have always had a really high pain tolerance, so now I'm sifting through my early childhood memories trying to think of which of my (many, painful) accidents might have rewired my pain receptors.

Klik om te vergroten...

Op reddit zag ik veel zo een posten, dus mogelijk zijn mijn pijnreceptoren ook minder gevoelig voor pijn nu, maar ik ben hier niet eens zeker van, omdat ik gewoon nog niet erg veel pijnlijke dingen heb meegemaakt. Maar de twee ervaringen die dat wel gedaan kunnen hebben zijn: appendicitis en nog meer waarschijnlijker dat motorongeval op jonge leeftijd. Maar voor hetzelfde geld is dat niet zo, en zie ik de volgende keer echt af wanneer ik pijn heb. Misschien hangt het ook af van "welke soort pijn", natuurlijk.

De nacht na de operatie aan mijn dubbele breuk in mijn pols na snowboardongeval (ellepijp en spaakbeen volledig gebroken en doorgeschoven onder mijn handpalm ).

De cumulatieve pijn nadat de verdoving begon uit te werken 's nachts:

1. pols open snijden
2. de spieren/ligamenten/whatever die tussen de huid en het bot zitten open snijden
3. de 15 boorgaten in mijn spaakbeen en ellepijp
4. mijn lichaam die reageert op 15 vijzen en een titanium plaat die "daar niet horen te zitten"
5. het terug dichtgenaaid worden van die wonde

Heb pijnstillers en morfine gekregen in 't ziekenhuis, niks mocht baten. Langste nacht van mijn leven.

Hier ook een hoge pijngrens.
Ik kan pijn nogal makkelijk mentaal verdrijven. Is eigenlijk niet goed, ik zou beter naar mijn lichaam moeten luisteren, want toch al enkele keren gehad dat achteraf gezien ik veel beter sneller naar de dokter/ziekenhuis had gegaan..

Er is nog maar één keer geweest dat ik echt geveld was door de pijn, en dat was met galstenen. Dat is pijn dat je gewoon geen enkele dragelijke positie kan vinden, niet kan stilzitten, met golven zo erg dat je er gewoon van begint te braken.

Verschillende van die aanvallen doorstaan, duurden meestal niet zo lang, dan uiteindelijk geveld door een aanval die niet te harden was, ik wou eerst zelf nog naar het ziekenhuis rijden, maar was gewoonweg niet capabel om dat nog veilig te doen, dus ambulance gebeld.

In de ambulance hadden ze zelfs bang dat er iets aan mijne tikker scheelde, de ECG die ze maakten gaf een heel raar resultaat, blijkbaar waren de pijngolven zo erg dat de elektrische signalen van:naar mijn hart erdoor wat wild gingen!

In het ziekenhuis konden ze aan mijn levertest wat rare waarden zien, dan echo gedaan alwaar de stenen duidelijk zichtbaar waren. Was erg genoeg dat ze me gehouden hebben en de dag erna geopereerd...