Archief - Leven als een plant/euthanasie/laten gaan...

Ik zou zeker niet willen leven als een plant, en ik vraag mij af hoe ik er voor kan zorgen dat dit ook nooit zal gebeuren. Ik heb wel een papiertje in mijn portemonnee zitten, waar ik dit heb opgeschreven, maar waarschijnlijk is dit niet genoeg...

Wie kan mij zeggen wat ik moet doen, want ik wil dit zo snel mogelijk in orde hebben. Ik heb eens horen zeggen dat ik het moet aangeven op de gemeente? Maar als dat niet zou kloppen zullen die ook maar raar staan kijken als ik met zo een materie aan het loket kom te staan...

Eigenlijk snap ik ook niet goed waarom de wetgeving niet omgekeerd is. Wie zou er nu als een plant willen leven? Ik heb het al aan veel mensen gevraagd, en niemand lijkt dat te willen. Waarom is die wet dan nog niet verandert?

Wij zitten dus met zo een situatie (vegetatieve toestand (coma), kans op echte beterschap is nihil, extreme hersenschade (ALLE delen), hij heeft waarschijnlijk meer dan 10 minuten geen zuurstof gehad...)... Mijn jongste broertje, net 19 geworden (ja, tijdens de coma...verschrikkelijke dag vond ik dat) Hij kan dus NIETS (zijn hart klopt zelf en hij ademt, maar moet extra zuurstof bij krijgen), en toch... soms lijkt het alsof hij wel nog iets beseft... Ik hoop van niet...

Wij weten wat hij wilt, hij heeft dat wel af en toe gezegd, maar hij heeft het nooit opgeschreven... Maar waar had hij dat moeten opschrijven? Daarom dat ik deze vraag stel, omdat ik weet hoe vlug je leven gedaan kan zijn, desondanks je hart nog klopt... En ik wil niet nog maanden geleefd worden als er eigenlijk al geen hoop meer kan zijn. Net de situatie die nu wel aan de hand is, en dat is verschrikkelijker dan een plotse dood! Ze kunnen hem zo nog jaren laten liggen in theorie... Na de dood van een geliefde kan/moet je tenminste verder met je leven. Je kan terug beginnen bouwen... Maar wij, wij kunnen nu al maanden niet verder...

Dus goed, wij zullen waarschijnlijk unaniem kiezen om hem te laten gaan, om hem echt te laten rusten, hoe hard dat ook is... Maar dan komt de euthanasiewetgeving... Eerst was het al een probleem dat hij meerderjarig is, en het nooit had opgeschreven... (maar nogmaals, waar?)

De euthanasiewetgeving is ook om te huilen. Er was sprake van hem "te laten omkomen van honger en dorst", want "een pil of spuit mocht niet in dit geval"... Laten verhongeren... echt menswaardig! Hij zou er wel niets van voelen of beseffen zeggen de artsen, maar stel...

Maar ondertussen is er toch terug "hoop", dat wij voor "god" gaan mogen???, zeg maar MOETEN spelen... Het enige dat beter zou zijn is dat we niet 2 weken moeten wachten tot hij bezwijkt aan een tekort van water... Dat het "plotser" is, dat we er bij kunnen zijn als we willen... Ook verschrikkelijk, god moeten spelen.... Omdat nu echt wel blijkt dat de kans nihil is... Daar komen ze nu pas achter, na al die maanden dat hij daar maar ligt weg te kwijnen... Hij had beter nooit gereanimeerd geweest...

Thuis euthanasie zou ook niet mogen, hij mag wel nog naar huis, maar als de dag gekomen is, dan moet hij dus terug naar het ziekenhuis... Een verschrikkelijke situatie, en het wordt hoog tijd dat de regering (als we er ooit nog eentje krijgen...) eens wat menswaardige regels opstelt ivm euthanasie en dergelijke.

Maar goed, mijn vragen dus:

Waar en hoe kan je registreren dat je niet als een plant wilt leven?
Zou jij als een plant willen leven?
Vindt u ook dat de wetgeving dringend moet veranderen hieromtrent?
Waar trek je de grens tussen menswaardig en niet...

En voor mensen die reeds iets soortgelijks hebben meegemaakt... Hoe ga je de rest van je leven om dat jij een keuze hebt moeten maken over leven of dood? Er zullen momenten van twijfel komen... vroeg of laat...

Ik dank jullie op voorhand voor het medeleven, maar dat is niet de bedoeling van deze topic, ik wil gewoon weten wat jullie over plant vs euthanasie denken, en eens peilen hoeveel mensen als plant zouden willen leven...

Ergste moet zijn om als plant te leven, maar dan volledig bewust.

Zou ik verder ook wel willen weten. En hoe ver gaat dat. Ook als ik kan overleven wens ik sommige gevallen (permanent verlamd of blind) euthanasie of niet meer reanimeren.

Het probleem is waar ligt de grens? Vanaf wanneer ben je per definitie een plant? Dit is heel subjectief en als je weet dat er duizenden verschillende gevallen zijn is het ook niet eenvoudig dit omvattend te beschrijven.

Abio zei:

Wij weten wat hij wilt, hij heeft dat wel af en toe gezegd, maar hij heeft het nooit opgeschreven... Maar waar had hij dat moeten opschrijven? Daarom dat ik deze vraag stel, omdat ik weet hoe vlug je leven gedaan kan zijn, desondanks je hart nog klopt... En ik wil niet nog maanden geleefd worden als er eigenlijk al geen hoop meer kan zijn. Net de situatie die nu wel aan de hand is, en dat is verschrikkelijker dan een plotse dood! Ze kunnen hem zo nog jaren laten liggen in theorie... Na de dood kan/moet je verder, wij kunnen nu al maanden niet verder...

Klik om te vergroten...

Weten jullie werkelijk wat hij wil? Hij kan dat vroeger misschien gezegd hebben, maar misschien is hij ondertussen van gedacht veranderd? Ik zeg dit niet om te stoken, maar ik zou er toch maar over nadenken. En uw laatste zin uit bovenstaande quote klinkt ook wel een beetje bizar he

Overigens: Euthanasie: een streng gereglementeerd recht - Gezondheid - Portaal Belgische Overheid

Geen idee waar je dat moet laten registeren. Ik neem aan dat je dat in een testament moet laten zetten.
Ik zou dat absoluut niet willen. Misschien maximum een jaar of zo als ik het niet besef, en dan de stekker eruit. Ik vind dat ook enorm egoïstisch als mensen iemand zo laten voortleven omdat zel zelf niet tegen het verlies zou kunnen (wat uiteraard geen sneer is naar u, want gij wilt het humane doen imo).
Het wordt tijd dat die wetgeving verandert inderdaad. De ouders of broers/zussen of andere familie zou daar over zijn zegje moeten kunnen doen. Zeker als je WEET dat hij het zo wil.
Maar als ik u een (morbide) tip mag geven: als je het zelf doen, heb je een dikke kans dat er toch niks van komt. De meeste rechters hebben hier zeker begrip voor. Je kan inderdaad ook altijd verdere zorgen weigeren, maar dan sterft je broer inderdaad van de honger en dorst. De vraag is wel of hij dat beseft natuurlijk, dat hij honger en dorst heeft.

Verder nog veel sterkte.

Bart Religion zei:

Ergste moet zijn om als plant te leven, maar dan volledig bewust.

Klik om te vergroten...

Dat denk ik ook. En ik hoop er het meeste op, dat hij sinds dag 1 NIETS meer bewust heeft moeten meemaken.

Snowyflake zei:

Het probleem is waar ligt de grens? Vanaf wanneer ben je per definitie een plant? Dit is heel subjectief en als je weet dat er duizenden verschillende gevallen zijn is het ook niet eenvoudig dit omvattend te beschrijven.

Klik om te vergroten...

Inderdaad, dat maakt het heel moeilijk. Maar als je zelf NIETS meer kan, geen bewuste bewegingen, niet meer van het leven genieten... Dan is het wel duidelijk.

Ulixes zei:

Weten jullie werkelijk wat hij wil? Hij kan dat vroeger misschien gezegd hebben, maar misschien is hij ondertussen van gedacht veranderd? Ik zeg dit niet om te stoken, maar ik zou er toch maar over nadenken. En uw laatste zin uit bovenstaande quote klinkt ook wel een beetje bizar he

Overigens: Euthanasie: een streng gereglementeerd recht - Gezondheid - Portaal Belgische Overheid

Klik om te vergroten...

Dadelijk die url eens bekijken. Natuurlijk ben je nooit 100% zeker of de persoon het nog wil op het moment dat het zo ver is. Maar ik kan u zeggen, als ik maanden in mijn eigen stront lig, als er totaal geen kans is op beterschap, als ik op geen enkele manier gericht contact kan maken... Dan denk ik dat mijn keuze wel heel makkelijk gemaakt zal zijn. Bovendien heeft hij nog eens stuipen waardoor hij constant temesta en andere brol (dit ook al vanaf dag 1) moet krijgen, en zo kan ik nog wel even verder gaan hoor. Als zelfs artsen en verpleging zegt dat ze zo een erg geval nog niet gehad hebben, en al zeker niet op zo een jonge leeftijd... Mijn broertje lijkt soms echt zielig te kijken, echt erg...

En die laatste zin zal ik aanpassen hoor Ik weet wat ik bedoel, gewoon niet goed verwoord misschien

Muscleduck zei:

Geen idee waar je dat moet laten registeren. Ik neem aan dat je dat in een testament moet laten zetten.
Ik zou dat absoluut niet willen. Misschien maximum een jaar of zo als ik het niet besef, en dan de stekker eruit. Ik vind dat ook enorm egoïstisch als mensen iemand zo laten voortleven omdat zel zelf niet tegen het verlies zou kunnen (wat uiteraard geen sneer is naar u, want gij wilt het humane doen imo).
Het wordt tijd dat die wetgeving verandert inderdaad. De ouders of broers/zussen of andere familie zou daar over zijn zegje moeten kunnen doen. Zeker als je WEET dat hij het zo wil.
Maar als ik u een (morbide) tip mag geven: als je het zelf doen, heb je een dikke kans dat er toch niks van komt. De meeste rechters hebben hier zeker begrip voor. Je kan inderdaad ook altijd verdere zorgen weigeren, maar dan sterft je broer inderdaad van de honger en dorst. De vraag is wel of hij dat beseft natuurlijk, dat hij honger en dorst heeft.

Verder nog veel sterkte.

Klik om te vergroten...

In een testament... dan is het te laat hé. Dat wordt pas gelezen als je dood bent normaal gezien.

Wij dachten eerst ook een jaar. Dat hadden we eerst ook allemaal afgesproken zowat. Maar als je geen enkele beterschap ziet, als de kans nooit groter wordt op beterschap, als je enkel iemand ziet wegkwijnen, met nog infecties etc. er bovenop... dan is een jaar verschrikkelijk lang hoor. We spreken nu nog "maar" van 3.5 maanden ongeveer, en het is al ondraaglijk. Het laatste gesprek, een week geleden, waar ik bij was met een arts van het UZ Gent (waar hij niet ligt, maar we willen second opinion etc...) werd effectief gezegd dat hij in deze situatie eigenlijk 0 kans heeft om nog maar wakker te worden, laat staan op een menswaardige manier. Het komt vooral door het zuurstoftekort, normaal spreekt men vanaf 4 minuten van serieuze schade. 10 minuten (en waarschijnlijk zelfs meer) is marginaal.

Waarschijnlijk is het zelfs nog langer, want de ambulance was er maar na 20 minuten. Normaal reanimeer je in zo een geval ook niet meer, maar er stond zoveel volk rond, dat de verpleegkundigen niet anders konden (hoe reageert zo een massa als ze niets zouden doen?)... Ze hadden niet verwacht dat hij na 2 schokken terug zou ademen... Zelfs de verpleegkundigen hebben het hier héél moeilijk mee met heel deze situatie.

Het zelf doen heeft al door mijn hoofd gespookt hoor. En niet alleen bij mij. Als je hem zielig ziet kijken (als dat zo is, ik denk dat het eerder het lichaam is, je mond laten hangen is makkelijker dan te lachen) is het hartverscheurend. Maar dat risisco nemen, en bovendien alle miserie met familie en vrienden, je eigen leven kan helemaal verwoest worden door zo een handeling...

@TS, bij de notaris kan je zo een zaken laten registreren.
Mijn vader heeft toevallig vorige week zulke papieren laten opstellen. (euthanasie en mogelijke situaties)
Dit is natuurlijk wel in het geval dat je over jezelf die beslissing neemt, nu in jouw situatie over iemand een beslissing nemen die al in de situatie zit...., daar weet ik spijtig genoeg ook geen antwoord op.

ik vind het zelfs zever dat dokters er alles aan moeten doen om u te laten leven. voor mij zou het nog niet in de staat van een plant moeten zijn maar vanaf het punt dat ik niet meer voor mezelf kan zorgen mogen ze me gerust platspuiten. ik heb geen enkel nut meer en verspil enkel andere mensen hun tijd

Kan de morfine niet verhoogd worden totdat hij sterft?

Ik denk dat de artsen niet liever willen dat hij uit zijn lijden verlost wordt, maar door euthanasie in zo'n gevallen toe te passen, lopen ze wel een enorm risico, ook al is dit de uitdrukkelijke wens van de familie.

Ik ben blij dat het in mijn geval veel sneller is gegaan, 2 weken diepe coma totdat hij aan een 'natuurlijke' dood stierf. Een dierbare zo zien liggen doet verschrikkelijk veel pijn, zeker omdat je iedere keer opnieuw afscheid moet nemen en je je hulpeloos voelt.
Ik was ergens wel 'opgelucht' dat de lijdensweg in het ziekenhuis er voor ons allen na zijn dood op zat.

Kielse zei:

Kan de morfine niet verhoogd worden totdat hij sterft?

Ik denk dat de artsen niet liever willen dat hij uit zijn lijden verlost wordt, maar door euthanasie in zo'n gevallen toe te passen, lopen ze wel een enorm risico, ook al is dit de uitdrukkelijke wens van de familie.

Ik ben blij dat het in mijn geval veel sneller is gegaan, 2 weken diepe coma totdat hij aan een 'natuurlijke' dood stierf. Een dierbare zo zien liggen doet verschrikkelijk veel pijn, zeker omdat je iedere keer opnieuw afscheid moet nemen en je je hulpeloos bent.
Ik was ergens wel 'opgelucht' dat de lijdensweg in het ziekenhuis er voor ons allen na zijn dood op zat.

Klik om te vergroten...

Kielse, ik ga volledig akkoord met jou.

Meer hoef ik daar niet over te zeggen.

Over een week staat er een vergadering gepland, dan zullen we meer weten over wat de mogelijkheden juist zijn, want er wordt nogal veel tegengesproken door verschillende artsen. Dat is ook al van in het begin, als de ene A zegt, zegt de andere dat het niet klopt, dat het B is... De reden weten we zelfs nog altijd niet, en zullen we waarschijnlijk ook nooit weten.

Maar volgens de laatste berichten zouden we toch nog min of meer op een "normale" manier van hem afscheid kunnen nemen. Met normaal bedoel ik: niet laten verhongeren en/of dagen laten aanslepen...
Ik denk dan inderdaad dat ze pijnstillers gaan verhogen ofzo, dat zullen we waarschijnlijk dinsdag weten.

Ik ken er natuurlijk ook niet zo heel veel van, dit is niet iets dat je regelmatig mee maakt in je leven... Hopelijk zelfs nooit...

Ik zal in ieder geval ook wel een soort van opluchting hebben als hij mag gaan.

Dat ze spraken over hem geen water en voedsel meer toe te dienen verzin ik niet hé... De dokter die toen sprak (Iemand van het UZ, nog maar een week geleden !) zei dat euthanasie momenteel niet legaal zou kunnen zijn, dat de artsen daar serieuze problemen mee zouden krijgen, serieuze straffen enz... Maar nu zou dat ineens, na het nemen van een coma-schaal-test (vandaag) wel terug op tafel liggen, en zo verandert de situatie eigenlijk van dag op dag, soms zelfs van uur op uur...

Abio zei:

Maar volgens de laatste berichten zouden we toch nog min of meer op een "normale" manier van hem afscheid kunnen nemen. Met normaal bedoel ik: niet laten verhongeren en/of dagen laten aanslepen...
Ik denk dan inderdaad dat ze pijnstillers gaan verhogen ofzo, dat zullen we waarschijnlijk dinsdag weten.

Klik om te vergroten...

1 gouden raad voor gevallen als deze : vermijd katholieke ziekenhuizen als de pest... Die hebben nl. de onhebbelijke gewoonte om dictaten van het Vaticaan letterlijk uit te voeren, ipv een menswaardig begeleid einde te ondersteunen (maw verkies UZ Brussel - VUB - sowieso boven UZ Leuven - KUL - wat deze materie betreft).

Wat een wilsverklaring betreft kan je idd best bij een notaris langsgaan (Euthanasie), je moet die overigens blijkbaar nog om de 5 jaar bevestigen ook (je kan je mening ook op eender welk moment herzien trouwens)...

Sterkte.

dJeez, bedankt voor tip. Naar mijn weten is het inderdaad geen katholiek ziekenhuis waar hij ligt. Ook bedankt voor de link. Wel erg dat het zo een rompslomp is, en dat je het dan nog om de vijf jaar moet hernieuwen... Maar goed, nu weet ik toch hoe en wat, eigenlijk weinig over te vinden op het internet, of ik gebruik de verkeerde trefwoorden

Abio zei:

Over een week staat er een vergadering gepland, dan zullen we meer weten over wat de mogelijkheden juist zijn, want er wordt nogal veel tegengesproken door verschillende artsen. Dat is ook al van in het begin, als de ene A zegt, zegt de andere dat het niet klopt, dat het B is... De reden weten we zelfs nog altijd niet, en zullen we waarschijnlijk ook nooit weten.

Maar volgens de laatste berichten zouden we toch nog min of meer op een "normale" manier van hem afscheid kunnen nemen. Met normaal bedoel ik: niet laten verhongeren en/of dagen laten aanslepen...
Ik denk dan inderdaad dat ze pijnstillers gaan verhogen ofzo, dat zullen we waarschijnlijk dinsdag weten.

Ik ken er natuurlijk ook niet zo heel veel van, dit is niet iets dat je regelmatig mee maakt in je leven... Hopelijk zelfs nooit...

Ik zal in ieder geval ook wel een soort van opluchting hebben als hij mag gaan.

Dat ze spraken over hem geen water en voedsel meer toe te dienen verzin ik niet hé... De dokter die toen sprak (Iemand van het UZ, nog maar een week geleden !) zei dat euthanasie momenteel niet legaal zou kunnen zijn, dat de artsen daar serieuze problemen mee zouden krijgen, serieuze straffen enz... Maar nu zou dat ineens, na het nemen van een coma-schaal-test (vandaag) wel terug op tafel liggen, en zo verandert de situatie eigenlijk van dag op dag, soms zelfs van uur op uur...

Klik om te vergroten...

'Geen eten en drinken' klinkt barbaars, maar uiteindelijk stoppen ze gewoon met het geven van sondevoeding waardoor zijn lichaam al verzwakt.

Op basis van je tekst denk ik niet dat jouw broer hoog zal scoren op de Glasgow-comaschaal, dus misschien dat de artsen dan wel geneigd zijn om euthanasie toe te passen.

En in het allerslechtste geval, zou ik als familie duidelijk aan de artsen vragen om er een einde aan te maken.

Kielse zei:

'Geen eten en drinken' klinkt barbaars, maar uiteindelijk stoppen ze gewoon met het geven van sondevoeding waardoor zijn lichaam al verzwakt.

Klik om te vergroten...

Het is vooral barbaars omdat je zo nog tot 14 dagen kan zitten wachten met je gsm in je hand in de hoop op het verlossende telefoontje. Er zijn toch wel manieren om hem te laten gaan op een gekozen dag ofzo... En dat zonder dat zijn lichaam helemaal in elkaar stuikt, hij voelt het dan misschien niet, het laatste aanzicht mag toch een beetje menselijk zijn, zonder ingevallen gezicht. Als hij er slecht zou uitzien, en dat is het laatste beeld wat je van hem hebt...

Ik vind het nu eenmaal menselijker om hem te laten gaan door een overdosis van pijnstillers ofzo.

Persoonlijk zou ik niet als een plant willen leven, ik wil niet dat mijn naaste mij zien aftakelen/pijn lijden. Ik wil dat ze alleen maar goede herinneren. Een euthanasie aanvraag moet steeds schriftelijk gevraagd worden door de patiënt, indien hij/zij neit in staat is omdat te doen (bv. verlamming) dan kan hij/zij een beroep doen op derde. Let wel op dat de bevoegde persoon meerderjarig moet zijn en mag geen materieel belang hebben bij de dood van de desbetreffende persoon.

Ten eerste, moet ik zeggen, dat ik het heel erg vind voor je. Je eigen broer verliezen moet verschrikkelijk zijn.

Ten tweede, als het al een troost zou zijn, je broertje is waarschijnlijk al een paar maanden dood. Hersenen zijn na 6 minuten zonder zuurstof bijna al volledig afgestorven, 10 minuten is enorm lang, dus 99.99999% (enorm veel dus) kans dat dat lichaam je broer (zijn persoonlijkheid) niet meer is. De biologie van zijn lichaam wordt kunstmatig in leven gehouden maar zijn hersenens zijn hoogstwaarschijnlijk volledig afgestorven. De hypothalamus regelt via de hersenstam de hartslag en de ademhaling (en nog een paar dingen maar dit doet er niet toe), dat is je reptielenbrein (niet letterlijk nemen), die kan ten hoogste 15 minuten (vaak sterft ook dit al af +- 10 minuten) zonder zuurstof, maar dit deel van je hersenen heeft niets te maken met je cognitieve functies, gevoelens, creativiteit, herinneringen, perceptie en dus je bewuste ik of je persoonlijkheid.
Je moet geen schrik hebben dat je broer beseft dat hij daar ligt weg te kwijnen (dat is alleen maar zijn lichaam, zijn huls) ookal kan hij af en toe stuipen krijgen of reageren op fel licht (hoogstwaarschijnlijk zal hij dat zelfs niet meer doen).

Ik hoop dat deze zaak zo snel mogenlijk geregelt kan worden voor u en u familie, zo dat jullie eindelijk finaal afscheid kunnen nemen van je dierbare. Maar maak je geen zorgen, je broer lijdt echt niet meer.

Ge kunt zo'n formulier gaan vragen op uw gemeentehuis. Is een soort van toestemmingsformulier dat zegt dat ze de stekker mogen uittrekken in bepaalde gevallen..

+ ik raad u aan het tegen uw vaste huisarts ook te zeggen.

Ik vermoed dat je als jonge mens niet vaak naar uw huisarts gaat, maar als ge wat ouder wordt (gepensioneerden bv) en ge ziet uw arts vaker, dan is het best dat je het daarover hebt.
Veel ouderen hebben die vetrouwensrelatie met hun arts en hebben dus ook al duidelijk laten weten dat ze zo'n aftakeling niet willen.

Eerst en vooral nog bedankt voor jullie uitleg.

En dan de situatie van mijn broertje momenteel:

Gisterenavond hebben we met heel de familie (de broers, zus, moeder, vader en vaste partners) een belangrijke vergadering gehad met de arts. Het was een hele lange, vermoeiende avond, en de uitkomst is niet wat wij hadden gehoopt (overdosis pijnstillers...).

Een overdosis morfine toedienen kan blijkbaar echt niet zo maar... Wat een regels...
Wij hebben ondertussen te horen gekregen dat 10 minuten waarschijnlijk niet klopt. De ambulance zou er pas na 20 minuten geraakt zijn... En ondertussen is er geen reanimatie geweest...

Iemand reanimeren na 20 minuten? Om dan 3-4 maanden te laten liggen, en dan pas te besluiten dat het "eigenlijk totaal geen nut heeft"... en dan moeten we zijn voeding afzetten... Verschrikkelijk!!!

Maar dat is wel wat nu bezig is! Mijn broer krijgt nu geen voeding meer, en geen antibiotica. Enkel nog water en pijnstillers... De arts zoekt nog een handtekening van een andere arts, om toch het leven actief te kunnen beëindigen, maar in heel het ziekenhuis zou niemand willen tekenen??? Men vindt het blijkbaar normaler om iemand 2 weken (of misschien zelfs langer) geen eten te geven, dan gewoon ineens een overdosis aan pijnstilling. Onze enige oplossing lijkt dus echt wel dit te zijn... onze enige uitweg, de enige methode om hem zijn welverdiende rust na al die maanden te geven. Hem nog meer verzwakken, hem nog meer uitputten, en voor ons gevoel laten afzien.

Als dit allemaal achter de rug is, en we even hebben kunnen bekomen, zullen er wel enkele brieven naar pers en politiek vertrekken. Desnoods met foto's om aan te tonen wat voor mensonwaardige toestanden men creëert. En dit niet over een periode van een paar dagen hé!! 116 dagen, en nog niet gedaan! Integendeel, datgene wat wij het ergste vinden, geen eten meer (vooral omdat hij er nog slechter door gaat ogen), dat is hetgeen waar wij nu toe worden verplicht. Omdat blijkbaar de meeste dokters nog te laf zijn om te helpen! Deze manier van afscheid is gewoon laf. Sinds gisterenavond is de gsm geen seconde meer uit mijn buurt geweest, ook deze nacht niet. En dat zal zo "moeten" tot het "gedaan" is... Als hij nog sterk is, kan dat nog enkele weken duren...

Maar, zoals het er nu naar uit ziet, zou het vrij snel kunnen gaan. Ik hoop het in ieder geval... Erg, als een mens zit te hopen op de dood...

Johnny Got His Gun
Goed boek over dit thema.