Archief - Mogelijk vals ziekenhuisdocument en labiel persoon?

Ik heb een soortgelijk verhaal gehoord op een familiefeest, die kerel verzon echt alles (werk, vriendin, hobby, woonst, etc.) en werd dan furieus wanneer hij geconfronteerd werd met zijn leugens. Dat spelletje heeft 2 à 3 jaar lang geduurd omdat de anderen medelijden hadden met die jongen maar als je zoiets laat aanslepen richt je nog nog veel meer schade aan. Zo een mensen leven in een andere wereld en moeten terug met hun beide voeten op de grond worden gezet.
----------------------
Iemand enig idee hoe ik dit kan stoppen? Kan moeilijk zeggen "ze hebben voor u naar het ziekenhuis gebeld, zottin, guess what?".

Dat is exact hetgene wat je moet doen, en doe dit met veel getuigen erbij. Deze methode is bot en bruut maar dan ben je er zeker van dat ze 1. stopt en 2. niet kan rondbazuinen dat JIJ leugens verkoopt, want zo een mensen zijn tot veel in staat om hun leugens overeind te houden.

glashelder zei:

Gewoon negeren. Meisje heeft gewoon enorme problemen. Heb zo ook ene gekend die beweerde dat hij F16-piloot was. En dat klinkt heel ongeloofwaardig, maar die liep gewoon rond in zijn pilotenuniform met zijn naamdingetje op en het logo van de Belgische luchtmacht en weet ik veel wat allemaal. En dan komt zijn jongste zoon zeggen dat hij later ook F16-piloot wou worden, dus die kinderen had hij ook betrokken in die leugens. Achteraf bleek dan dat hij nachtarbeider was in een fabriek, haha.

Klik om te vergroten...

This. Het beste is haar te negeren en als het niet anders kan moet je het gesprek zakelijk houden. Zeker niet tegen haar ingaan want ik denk dan dat ze u nog meer gaat lastig vallen.

Een familielid van mij heeft haar jaren secundair onderwijs ook in de klas mogen doorbrengen met zoiets. De wildste verhalen, overduidelijk was niet 1/20e ervan waar en waren er dan nog mensen in de klas met veel ernstigere problemen, èchte problemen. Die dan niet alle aandacht naar zich toe trokken en daar overigens ook de kans niet toe hadden, want mevrouw haar probleem was altijd 50 000x dramatischer. Op den duur had ze er ook een handje van weg om drama's op te zoeken...


Dat is erg vervelend en ik kan me voorstellen dat het aan je knaagt. Maar wat je ook doet, dat meisje zal niet veranderen. Jij zal ook niet iedereen kunnen meekrijgen of ontnuchteren. Integendeel, men zal zich inderdaad mogelijk tegen je keren. Bovendien zal ze gewoon weer afkomen met een ander excuus wat moet verklaren waarom ze zoiets gelogen heeft ...

Het maximum wat je kan doen, als ze weer eens afkomt, lijkt me te vragen of ze begeleiding krijgt voor al haar problemen omdat het duidelijk is dat ze het toch wel bijzonder moeilijk heeft, en dat je hoopt dat ze daarvoor geholpen wordt...

Concreet mbt die ziekte kan je wel het volgende doen en vragen, in het bijzijn van je klasgenoten: mensen met ernstige medische of psychische problemen (dat laatste zal jammergenoeg eerder het geval zijn ) worden vaak opgevolgd door iemand van de school en krijgen hierbij tevens allerlei faciliteiten die het moeten mogelijk maken dat ze gelijke kansen hebben als gezonde studenten om hun studies succesvol af te ronden.
Daarvoor moet je echter wel de nodige documenten binnenbrengen om herkend te worden. Met zo'n ziekte zal zij dat zeker gedaan hebben en daarop zal een herkenning volgen... Dat document en/of de begeleiding die ze daarvoor krijgt op je school zal meer zeggend zijn dan eender welk document.

Zoiets zou trouwens dan ook moeten blijken uit afwezigheden enzo. *?*

Terloops: ik denk niet dat je aan verslagen en gebruik van interpunctie kan afleiden of iets echt is of niet. Iedere arts heeft zijn eigen methode. Het logo kan ook gewoon een probleem met de printer zijn... (het logo is trouwens niet zo lang geleden veranderd in een abstract iets ipv de alom bekende vrouw met de tekst rond hé - hetzelfde logo als de KUL ) Anderzijds lijkt men dat je het wel moet herkennen door het gebruik van de terminologie.
Ten tweede lijkt het me bizar dat iemand gewoon naar een ziekenhuis zou kunnen bellen, zich zou kunnen uitgeven voor familie en aldus medische informatie zou kunnen verkrijgen over de persoon en zijn recente opnames?? Lijkt me niet iets dat zomaar kan? :? Hoe zeg je dat dan "ik ben een bezorgd familielid maar weet niet of ze de laatste zoveel jaar is opgenomen geweest?" :-/ Een kanker veroorzaakt overigens zeker niet altijd (langdurige) opname.

Anderzijds weet ik uit ervaring dat als mensen naar het ziekenhuis bellen, terwijl je bent opgenomen, ze gewoon direct je kamernummer en de bezoekuren krijgen. In mijn geval waren het mensen die ik graag genoeg zag komen maar het zou maar zo zijn dat het iemand met mindere bedoelingen is (al is het bv. controle want uit het kamernummer kan je ook de afdeling afleiden e.d.) ...

Een familielid van mij heeft haar jaren secundair onderwijs ook in de klas mogen doorbrengen met zoiets. De wildste verhalen, overduidelijk was niet 1/20e ervan waar en waren er dan nog mensen in de klas met veel ernstigere problemen, èchte problemen. Die dan niet alle aandacht naar zich toe trokken en daar overigens ook de kans niet toe hadden, want mevrouw haar probleem was altijd 50 000x dramatischer. Op den duur had ze er ook een handje van weg om drama's op te zoeken...


Dat is erg vervelend en ik kan me voorstellen dat het aan je knaagt. Maar wat je ook doet, dat meisje zal niet veranderen. Jij zal ook niet iedereen kunnen meekrijgen of ontnuchteren. Integendeel, men zal zich inderdaad mogelijk tegen je keren. Bovendien zal ze gewoon weer afkomen met een ander excuus wat moet verklaren waarom ze zoiets gelogen heeft ...

Het maximum wat je kan doen, als ze weer eens afkomt, lijkt me te vragen of ze begeleiding krijgt voor al haar problemen omdat het duidelijk is dat ze het toch wel bijzonder moeilijk heeft, en dat je hoopt dat ze daarvoor geholpen wordt...

Concreet mbt die ziekte kan je wel het volgende doen en vragen, in het bijzijn van je klasgenoten: mensen met ernstige medische of psychische problemen (dat laatste zal jammergenoeg eerder het geval zijn ) worden vaak opgevolgd door iemand van de school en krijgen hierbij tevens allerlei faciliteiten die het moeten mogelijk maken dat ze gelijke kansen hebben als gezonde studenten om hun studies succesvol af te ronden.
Daarvoor moet je echter wel de nodige documenten binnenbrengen om herkend te worden. Met zo'n ziekte zal zij dat zeker gedaan hebben en daarop zal een herkenning volgen... Dat document en/of de begeleiding die ze daarvoor krijgt op je school zal meer zeggend zijn dan eender welk document.

Zoiets zou trouwens dan ook moeten blijken uit afwezigheden enzo. *?*

Terloops: ik denk niet dat je aan verslagen en gebruik van interpunctie kan afleiden of iets echt is of niet. Iedere arts heeft zijn eigen methode. Het logo kan ook gewoon een probleem met de printer zijn... (het logo is trouwens niet zo lang geleden veranderd in een abstract iets ipv de alom bekende vrouw met de tekst rond hé - hetzelfde logo als de KUL ) Anderzijds lijkt men dat je het wel moet herkennen door het gebruik van de terminologie.
Ten tweede lijkt het me bizar dat iemand gewoon naar een ziekenhuis zou kunnen bellen, zich zou kunnen uitgeven voor familie en aldus medische informatie zou kunnen verkrijgen over de persoon en zijn recente opnames?? Lijkt me niet iets dat zomaar kan? :? Hoe zeg je dat dan "ik ben een bezorgd familielid maar weet niet of ze de laatste zoveel jaar is opgenomen geweest?" :-/ Een kanker veroorzaakt overigens zeker niet altijd (langdurige) opname.

Anderzijds weet ik uit ervaring dat als mensen naar het ziekenhuis bellen, terwijl je bent opgenomen, ze gewoon direct je kamernummer en de bezoekuren krijgen. In mijn geval waren het mensen die ik graag genoeg zag komen maar het zou maar zo zijn dat het iemand met mindere bedoelingen is (al is het bv. controle want uit het kamernummer kan je ook de afdeling afleiden e.d.) ...

Ik dacht trouwens dat maagkanker op die leeftijd niet voorkwam, maar blijkbaar kan het wel:

Jaarlijks melden Nederlandse specialisten tweeduizend nieuwe gevallen van maagkanker. Slechts een paar procent daarvan krijgt op jonge leeftijd een maagcarcinoom. De prognose van deze aandoening is slecht. Negentig procent van de patiënten sterft binnen vijf jaar, voornamelijk doordat hun tumoren zo laat ontdekt worden. Als ze klachten krijgen, zoals verminderde eetlust, weerzin tegen vlees en gewichtsverlies, is het dikwijls al te laat en zijn de tumorcellen uitgezaaid. Opereren is dan de gouden standaard. Chemotherapie en bestralen werken nauwelijks, bovendien kunnen er dan andere problemen ontstaan die ook weer ellende veroorzaken.

Klik om te vergroten...

Minder bevuild door het leven - Kennislink

Maar best hopen dat het geen waar is ... Plus bovenstaand stukje maakt haar verhaal allicht weer wat onwaarschijnlijker (hopelijk, never say never ...).

Soekie zei:

Ten tweede lijkt het me bizar dat iemand gewoon naar een ziekenhuis zou kunnen bellen, zich zou kunnen uitgeven voor familie en aldus medische informatie zou kunnen verkrijgen over de persoon en zijn recente opnames?? Lijkt me niet iets dat zomaar kan? :? Hoe zeg je dat dan "ik ben een bezorgd familielid maar weet niet of ze de laatste zoveel jaar is opgenomen geweest?" :-/ Een kanker veroorzaakt overigens zeker niet altijd (langdurige) opname.

Anderzijds weet ik uit ervaring dat als mensen naar het ziekenhuis bellen, terwijl je bent opgenomen, ze gewoon direct je kamernummer en de bezoekuren krijgen. In mijn geval waren het mensen die ik graag genoeg zag komen maar het zou maar zo zijn dat het iemand met mindere bedoelingen is (al is het bv. controle want uit het kamernummer kan je ook de afdeling afleiden e.d.) ...

Klik om te vergroten...

Neenee, wij hebben ook niet zelf gebeld hoor, zo hard zit ik er ook niet achter
Maar we waren dat zo wat aan het bespreken met de rokers buiten (mensen die met met ons psychologie hadden gevolgd en het ook hadden aangehoord wat ze zei). En ineens zei 1 van die kerels: "ik ken die haar nicht, kzal anders eens vragen of...?". Dat meisje had nog bij hem op school gezeten en studeert nu ook verder in Leuven, hij kent die van het uitgaansleven daar.

En ze had blijkbaar aan de telefoon gezegd dat we het niet al te ernstig moesten nemen, dat ze wel vaker op leugens betrapt werd, maar dat ze eens zou bellen naar het ziekenhuis. Zij is dus effectief familie, dus ze mocht dat, en zij schrok ook wat van de verhalen. En daar zeiden ze dat de laatste opname al van een tijd geleden was, van een longontsteking die wat uit de hand was gelopen. Heb ook al eens voor mijn moeder naar het ziekenhuis moeten bellen (was niet thuisgekomen 's nachts, we dachten dat ze iets voorhad, toen zeiden ze ook gewoon dat ze niet opgenomen was, dus zo moeilijk is het tegenwoordig niet om aan dat soort info te komen) Maar die nicht zei dat ze het echt wel gemerkt zou hebben als dat kind kanker had...

Edit: was de zus, niet de nicht, sprak em juist via sms...

blackman zei:

Ik heb een soortgelijk verhaal gehoord op een familiefeest, die kerel verzon echt alles (werk, vriendin, hobby, woonst, etc.) en werd dan furieus wanneer hij geconfronteerd werd met zijn leugens. Dat spelletje heeft 2 à 3 jaar lang geduurd omdat de anderen medelijden hadden met die jongen maar als je zoiets laat aanslepen richt je nog nog veel meer schade aan. Zo een mensen leven in een andere wereld en moeten terug met hun beide voeten op de grond worden gezet.
----------------------
Iemand enig idee hoe ik dit kan stoppen? Kan moeilijk zeggen "ze hebben voor u naar het ziekenhuis gebeld, zottin, guess what?".

Dat is exact hetgene wat je moet doen, en doe dit met veel getuigen erbij. Deze methode is bot en bruut maar dan ben je er zeker van dat ze 1. stopt en 2. niet kan rondbazuinen dat JIJ leugens verkoopt, want zo een mensen zijn tot veel in staat om hun leugens overeind te houden.

Klik om te vergroten...

En dan? Aan haar lot overlaten? Komt zeker goed

glashelder zei:

En dan? Aan haar lot overlaten? Komt zeker goed

Klik om te vergroten...

In theorie zou ik dat nog overwegen, in praktijk zou ik het niet durven uitvoeren.
Stel me direct zo'n "vrouw flipt en gaat met shotgun naar school" tafereel voor...

BlazeMusic zei:

In theorie zou ik dat nog overwegen, in praktijk zou ik het niet durven uitvoeren.

Klik om te vergroten...

Dat is ook niet zo'n goed idee. Ik weet dat het ontzettend moeilijk is in dit geval omdat jij boos bent (en terecht), maar probeer je eens in haar schoenen te verplaatsen. Mensen doen zo'n dingen echt niet om te lachen hoor.

Los van de veronderstelling dat ze wss 'niet goed bij haar hoofd is', zou ik mij daar toch ni over kunnen zetten, en zou ik die toch is ne keer hardhandig aanpakken. Dat verzinsel van die kanker, daar loopt den emmer toch over voor mij, en ik kan mij daar zo kwaad in make hé.

Moest da der nu ni bij geweest zijn, zou'k zeggen leven en laten leven, maar nu is er toch ne grens overschreden. Maarja, dat zou mijn impulsieve reactie, en reactie op papier zijn. In de praktijk zal het der heel anders aan toe gaan, maar ge kunt da ni laten aanslepen vind ik. Ge hebt leugens in verschillende categorieën, en dees is er toch ene van den hoogste graad.

Ik moet me toch aansluiten bij blackman, die moet zo snel mogelijk met beide voeten op de grond gezet worden, al is het door u, familie, of professionele hulp.

BlazeMusic zei:

Neenee, wij hebben ook niet zelf gebeld hoor, zo hard zit ik er ook niet achter
Maar we waren dat zo wat aan het bespreken met de rokers buiten (mensen die met met ons psychologie hadden gevolgd en het ook hadden aangehoord wat ze zei). En ineens zei 1 van die kerels: "ik ken die haar nicht, kzal anders eens vragen of...?". Dat meisje had nog bij hem op school gezeten en studeert nu ook verder in Leuven, hij kent die van het uitgaansleven daar.

En ze had blijkbaar aan de telefoon gezegd dat we het niet al te ernstig moesten nemen, dat ze wel vaker op leugens betrapt werd, maar dat ze eens zou bellen naar het ziekenhuis. Zij is dus effectief familie, dus ze mocht dat, en zij schrok ook wat van de verhalen. En daar zeiden ze dat de laatste opname al van een tijd geleden was, van een longontsteking die wat uit de hand was gelopen. Heb ook al eens voor mijn moeder naar het ziekenhuis moeten bellen (was niet thuisgekomen 's nachts, we dachten dat ze iets voorhad, toen zeiden ze ook gewoon dat ze niet opgenomen was, dus zo moeilijk is het tegenwoordig niet om aan dat soort info te komen) Maar die nicht zei dat ze het echt wel gemerkt zou hebben als dat kind kanker had...

Edit: was de zus, niet de nicht, sprak em juist via sms...

Klik om te vergroten...

Oké.

Heb je mijn bovenste langere posten ook gelezen?
Daar staan eventuele concrete tips in. Maar meer kan je niet doen, denk ik.


Het zogenaamde "lesje leren" omdat het jou niet zint, is iets wat vooral vanuit jezelf komt en eigenlijk meer zegt over jezelf dan over zo iemand. En ik ben bang dat je er niet jou, en ook niet haar mee helpt, noch je klasgenoten.

Succes ermee!

Soekie zei:

Oké.

Heb je mijn bovenste langere posten ook gelezen?
Daar staan eventuele concrete tips in. Maar meer kan je niet doen, denk ik.


Het zogenaamde "lesje leren" omdat het jou niet zint, is iets wat vooral vanuit jezelf komt en eigenlijk meer zegt over jezelf dan over zo iemand. En ik ben bang dat je er niet jou, en ook niet haar mee helpt, noch je klasgenoten.

Succes ermee!

Klik om te vergroten...

Ja, Soekie, heb de bovenste posts ook gelezen, bedankt.

Ik doe dit niet omdat het mij "niet zint", maar omdat er ziekelijk hard gelogen wordt, ze de sfeer verpest voor de rest en ze in haar opzicht nooit genoeg aandacht kan krijgen. Als we het inderdaad toch negeren, zal ze waarschijnlijk steeds straffere dingen gaan vertellen om die aandacht terug te krijgen. Ik snap het advies om te negeren, maar hoe valt dit te negeren? Moeten we hier dan echt over zwijgen en het over ons laten komen? Negeren kunnen we toch niet, ze zit bij ons in de klas en komt elke pauze mee eten, om ook nog eens op de bus 's avonds, richting Leuven station te zitten. Soms gaat zomaar negeren gewoon niet.

Dat terzijde, ik heb volgende week een presentatie dag voor een bepaald vak, waar vrij veel vanaf hangt (maakt heel ons examen uit!) en de meeste studenten twijfelen een beetje over hoe ze dit zullen aanpakken. Ik zit met 6 mensen in de groep en vandaag belde 1 van die meisjes naar mij, om te vragen of ik nog een schema kon doorsturen zodat ze die in haar deel van de presentatie kon verwerken. Aan de telefoon vroeg ze mij of ik nog iets van dat meisje gehoord had, dat ze zich echt enorm slecht en schuldig voelde. Blijkbaar was mijn medestudente gaan zeggen tegen dat meisje dat ze twijfelt aan de dingen die ze zegt, maar dat ze altijd kan komen praten als ze wil. 's Nachts kreeg die medestudente een sms van dat meisje: "wacht maar tot ik sterf, dan zult ge mij wel geloven" (en goed genoeg weten dat die helemaal GEEN KANKER heeft). Dat meisje durft morgen niet naar de les komen (durft de confrontatie met die leugenaar niet aan te gaan)en heeft van heel de nacht niet meer geslapen. Die was helemaal over haar toeren aan de telefoon en ik kreeg die langs geen kanten rustig.

Is dit dan nog normaal gedrag? Moeten we het dan nog negeren? Ik snap dat sommige mensen issues kunnen hebben, of in een depressie sukkelen,... Maar dit is abnormaal gedrag, en god weet bij wie ze dat nog allemaal doet.

Ik snap het, dat soort mensen moeten hulp krijgen, maar er gaat allesinds niks veranderen als we dit gewoon onder de mat vegen en we haar 24/24 met fluwelen handschoentjes moeten aanpakken. Dan zijn wij net zo schuldig omdat we onze ogen er voor sluiten.

Ik probeer dit soort dingen nooit persoonlijk op te nemen, maar ik ben niet de enige die dit ziet, en al zeker niet de enige die hetzelfde denkt. Ik doe dit niet omdat ik iets tegen haar persoonlijk heb, of voor mijn plezier, of om haar een "lesje te leren" (ik word volgende week 22, ik denk dat ik dat level van kinderachtige pesterijen al ruimschoots voorbij ben) maar omdat zij gewoon fout bezig is. Wij zijn altijd zo'n goede klas geweest, we gingen samen op café en tijdens de examens studeerden we in een paar groepjes op 1 van de studenten hun kot, om dan 's morgens koffie te gaan halen en te ontbijten op school, vlak voor het examen. Het is heel onwerkelijk hoe dat meisje haar gedrag en leugens 1 groep zo kan ondermijnen, want sindsdien voelt het alsof er een constante druk aanwezig is.

En mijn excuses als dit in strijd gaat met jouw mening, Soekie, want ik denk dat jij ook wel op "de mens" gericht bent en het beste wil voor iedereen. Maar in mijn opzicht gaan haar streken net iets te ver. En dit gaat niet over 1 persoon (ik dus) die iemand wil "terug pakken", maar over een klasgroep die zich niet langer op zijn gemak voelt door 1 zieke leugenaar. Alleen heb ik de pech dat ik als enige op dit forum zit en ook als enige de uitleg kan doen, waardoor dit misschien zo overkomt.

EDIT: een neem het niet persoonlijk op Soekie, ik zeg gewoon mijn mening en ik respecteer de jouwe. Maar soms is het advies "negeren" gemakkelijk gezegd in theorie, maar niet zo gemakkelijk uit te voeren in praktijk. Ik ben iemand die anderen respecteert, maar dan verwacht ik dit ook terug, en in mijn ogen is dat meisje gewoon te ver gegaan. Ze moest dit niet doen, ze moest er niet zoveel mensen bij betrekken, en ze moest al zeker die medestudente al geen sms sturen 's nachts, puur om een schuldgevoel uit te lokken. Maar zoals gezegt: ik heb niks tegen u, Soekie, echt niet, ik vind u een aangename meerwaarde aan dit forum!

Ik zou er eens goed mee lachen en doorgaan met m'n leven.

BlazeMusic zei:

.... Blijkbaar was mijn medestudente gaan zeggen tegen dat meisje dat ze twijfelt aan de dingen die ze zegt, maar dat ze altijd kan komen praten als ze wil. 's Nachts kreeg die medestudente een sms van dat meisje: "wacht maar tot ik sterf, dan zult ge mij wel geloven" (en goed genoeg weten dat die helemaal GEEN KANKER heeft).

Klik om te vergroten...

Ja maar iedereen gaat toch ooit eens sterven. Al is het door kanker,hartstilstand,...
Ge moet toch niet ziek zijn om 'jong' te sterven.

Dus niemand hoeft medelijden te hebben omdat een andere gaat sterven. (begrijp me niet verkeerd he. Ge kunt iemand speciaal meer steunen omdat ie ooit gaat sterven. Als zij een redelijke vermoeide behandeling krijgt die psychisch en fysisch zwaar doorweegt kan ik het begrijpen)

Als je je er zo aan stoort, dan is het toch het beste van het gewoon te negeren? Als andere mensen de poten van onder hun lijf willen lopen om haar 'zogezegd' (indien het niet waar is) te helpen, dan is het eigenlijk hun probleem. Als het geen vriendin is, snap ik ook niet zo goed waarom deze thread gemaakt werd .

Saphira zei:

Als je je er zo aan stoort, dan is het toch het beste van het gewoon te negeren? Als andere mensen de poten van onder hun lijf willen lopen om haar 'zogezegd' (indien het niet waar is) te helpen, dan is het eigenlijk hun probleem. Als het geen vriendin is, snap ik ook niet zo goed waarom deze thread gemaakt werd .

Klik om te vergroten...

De thread werd opgericht om advies te vragen, omdat de situatie enorm uit de hand loopt, en het niet meer te negeren valt. Elke schooldag zien we die, zoekt ze contact met ons, komt ze weer dramatisch doen... En dat levert veel spanningen op. Ik denk niet dat negeren gaat helpen, omdat ze dan eigenlijk gewoon nieuwe slachtoffers gaat zoeken op school. Het is niet de bedoeling om ze gewoon door te schuiven naar andere leerlingen. Of om te zeggen dat het "hun probleem dan maar is".

Ik zoek een oplossing, eentje waarbij we haar ergens vredevol kunnen uitleggen dat ze hier veel mensen eigenlijk mee onder druk zet, en ze zichzelf er ook alleen maar ongelukkiger mee maakt (vooral omdat ze nog enkele jaren op die school moet zitten en nu al op een slechte manier bekend is). Maar zoals ik al heb aangegeven: ik durf haar daar niet over aanspreken, omdat ik eerlijk gezegd wat bang ben van mensen die zo labiel uit de hoek komen (beetje onvoorspelbaar), maar andere kant is het dan precies of we de weg voor haar zelfs vrijmaken...

Deze thread is er gewoon gekomen omdat de mening/het advies van een 3de partij misschien verschil kon uitmaken, omdat we ons nu blind staren op de situatie en er voortdurend bij betrokken zijn. Had er ook al met de andere studenten over gesproken en zij vinden negeren geen goed iets. Dan gaat ze alleen maar meer een gevaar zijn voor haar en haar omgeving. Ik wil haar gewoon kunnen aanspreken, maar ik weet niet hoe, zonder dat ze door het lint gaat

Ik wil het gewoon van de baan hebben want het is teveel aan het worden, zeker met de examens die eraan komen.

En met zijn allen eens jullie gedacht zeggen tegen haar? Dan sta je er niet alleen voor

Saphira zei:

En met zijn allen eens jullie gedacht zeggen tegen haar? Dan sta je er niet alleen voor

Klik om te vergroten...

Ook al overwogen, maar zou dat niet overdonderend overkomen? Allee, wij zijn een groepje van heel lieve (als ik dat zo even mag zeggen) en redelijke mensen maar straks flipt die daarop en verpesten we het helemaal...

Ik heb vooral schrik dat we het goed bedoelen, maar dat verkeerd aankomt bij haar en die zichzelf iets gaat aandoen ofzo (ze spreekt ook vaak over zelfmoord) en ik zou dat niet graag voor de rest van mijn leven op mijn geweten hebben...

Tis echt verdomd complex, Saphirake

Je kan het niet oplossen. Écht niet. Dat gaat hier over psychologische problemen, dat kan je als klasgenootje echt niet even oplossen door een goed gesprek te hebben of zo. Hoogstens kan je haar doen inzien dat dat gedrag niet normaal is en dat ze hulp moet zoeken. Maar ga aub geen psycholoogje spelen en allerlei dingen uitproberen, voor je het weet maak je het erger.

Blazemusic, geen enkel probleem hoor. Je hoeft je zeker niet te excuseren. Ik neem niets verkeerds op en ik voel me absoluut niet aangevallen. Ik merk dat je er erg mee zit, het erg op je (jullie) weegt en vindt het heel jammer voor jou. Ik wou dat ik meer kon doen ... (Zoals gezegd een familielid heeft iets gelijkaardigs meegemaakt en dat heeft daar ook een grote impact gehad op de klassfeer).

Ik denk echter niet dat ik echt het advies gaf om haar te negeren, of dat was althans niet mijn bedoeling. Daarom vroeg ik ook of je mijn post gelezen had.

Concreet zou ik het volgende aanraden:

- Als ze nogmaals afkomt en jij hebt er weet van: gewoonweg zeggen dat je het heel erg vindt dat ze zoveel problemen heeft, deze zo sterk op haar wegen (als ze dit ontkent wijs je op het feit dat ze er continu over praat, maar doe dat niet op een verwijtende manier!) en je het jammer vindt dat haar studententijd niet zo zorgeloos is, en hoopt dat ze er voldoende begeleiding voor krijgt omdat de problemen echt wel zwaar lijken...
Pols eventueel of ze ergens in behandeling is, misschien bij een CGG ofzo?
Pols meteen ook of er iemand van de hogeschool op de hoogte is van haar problemen, want laat haar verstaan dat ze zeker niet alleen met deze zorgen mag blijven zitten...
Zo doe je niets verkeerds, trek je niet de boosheid van je klasgenoten naar je toe en ben je tevens begripvol naar haar toe en uit je bezorgdheid over haar ... Want haar toestand is zorgwekkend, laat dat duidelijk zijn.

- Breng een vertrouwenspersoon op de hoogte. Eventueel een ombuds ofzo, een studietrajectbegeleider? Iemand van de sociale dienst of ik weet niet wie? Deze persoon zou toch gealarmeerd moeten worden door zulk gedrag en toch op z'n minst met de persoon praten om te zien wat er voor haar gedaan kan worden...


Los daarvan: als zij werkelijk een medisch probleem zou hebben, zou dit bekend moeten zijn bij de school en zou ze hiervoor erkend moeten zijn zodat ze kan rekenen op faciliteiten en ondersteuning, ze zal dan toch ook vaker afwezig zijn vermoed ik zo...
als ze trouwens ècht de ziekte zou hebben die ze beweerd, dan is de kans op genezing inderdaad niet zo groot. Maar ze had toch een brief bij zich waarop stond dat ze genezen zou worden verklaard dacht ik dus?


Confronteren zou ik nooit doen. Dat helpt echt niet. Zoals glashelder zegt: het meisje heeft duidelijk ernstige problemen. Jij kan daar jammergenoeg niets aan doen. Al zou je haar willen helpen (want hulp is eigenlijk vooral wat ze nodig heeft, en die krijgt ze ook niet door de aandacht die ze krijgt door haar verhalen - de aandacht is what "keeps her alive" momenteel vermoed ik) of zou je het willen oplossen als het je stoort: buiten bovenstaande dingen kan je echt zeer weinig doen ...
Ik zou hopen dat de school haar succesvol kan doorverwijzen ...


Het is niet leuk, dat klopt. Maar als je echt niks kan veranderen zie het dan als een goede levensles die wel belangrijk en interessant kan zijn voor iemand in jouw richting (waar toch ook psychologie in voorkomt dus ik vermoed dat het toch een richting is waarvoor dit relevant kan zijn) en latere loopbaan: dit soort cliënten (ik vermoed dat je sociaal assistent of iets dergelijks doet? of communicatie misschien?) of collega's zal je later ook tegenkomen en bijgevolg sneller herkennen. En het zegt je inderdaad dat je best altijd kritisch moet zijn als iemand je iets vertelt, in welke context dan ook. Dat is op zich ook al een heel wijze levensles.
Het schooljaar duurt overigens niet lang meer: je overleeft het wel.