Fighting Hobbit zei:
Dat is nu juist het mooie, dat weten we helemaal niet zeker... Ik ben bereid te geloven dat er niets is, maar dat si dan evenzeer een sprookje, aangezien je het gewoon niet weet (Ik ben zelf ook wel deel vand e achterban van die theorie hoor). Ik wil maar zeggen, het is niet omdat je gelooft dat er niets is dat je er niet mag over nadenken. Is dat niet gweldig dat we nog steed sin staat zijn om zo'n dingen in vraag te stellen.
Nog zoiets leuks, bedenk je eens dat de atomen die nu ons lichaam vormen binnen enkele miljoene jaren misschien een deel zullen zijn van de muur van een huis ofzo.
Mja je mag er overnadenken hoor

, dat doet iedereen. Ach ja moeilijke teksten, omdat ge uiteindelijk niet weet hoe ver de betekenis van iemands woorden rijkt, zoals ziel en niets. En ge hebt het niets in het universum, wat ligt er achter ons heelal, en ge hebt het niets voortvloeiend uit hersenspinsels zoals parallelle universums, goden, andere niet fysieke werelden... Er is geen god=ook niets.
Voor mij bestaat er maar 1 fysieke wereld, een wereld bestaande uit onze aarde, ons heelal en bijhorende melkwegstelsels en zwarte gaten en... wat daar achter ligt, achter dat heelal. En hoe vullen we dat 'wat daar achter ligt' op, dat is mijn enige grote vraag. Ofwel vullen we het op met een oneindige wereld planeten en stelsels(mss meerdere heelallen), waarin mss materie en energie voorkomt die zich niet in ons heelal bevindt, ofwel vullen we het op met 'niets'. Ofwel kiezen we(ik) dus voor oneinigheid ofwel voor niets, hoewel niets een vorm van oneindigheid is.
De mens is maar een beperkt wezen en er valt nog zoveel te ontdekken en zal mss nooit bepaalde begrippen kunnen begrijpen. Juist zoals wiskundig tellen voor de mens oneindig is en we nooit de grens zullen kennen, zal dit met ons universum ook zo blijven. En dat tellen is eigenlijk iets dat we dan zelf maar hebben vezonnen, en waardes hebben aangegeven. Juist hetzelfde met tijd, opzich bestaat tijd niet, maar ervaart de mens de tijd wel, omdat we dingen zien gebeuren. Eigenlijk gebeurt alles op hetzelfde moment, maar toch kunnen we tijd aanduiden, omdat er zich gebeurtenissen voor onze ogen afspelen en we een geschiedenis hebben. Tijd is iets dat we zelf hebben verzonnen, en perfect past in ons rekenkundig systeem. En tijd is eigenlijk ook een oneindig iets dat niet te begrijpen valt. Zelfs in het niets bestaat er voor ons 'tijd' ook al gebeurt er niets, maar loopt de chronometer door.
En ja, wat ik al vaker heb gezegd, uiteindelijk kunnen we in een muur eindigen

en zijn we echt niet meer waard dan die steen in onze hof.
...ach ja, kweet zelf nog maar amper hoe ik alles moet neertypen

en wat ik aan het zeggen ben.
/kgaan frut halen
