Archief - Psychiatrische Opname

Weetikveel zei:

Het is wetenschappelijk vastgesteld: voor milde depressies werken antidepressiva even goed als een placebo.

Klik om te vergroten...

Wat ik wil zeggen: Ik heb tot op heden nog geen betrouwbare bron gelezen die de werking van anti-depressiva wetenschappelijk kan bewijzen. Tenzij ik niet meer mee ben is dat nog altijd iets dat op een zekere theorie berust die niet kan aangewezen of objectief kan gemeten worden. Dat er proefondervindelijk aanwijzingen zijn dat het enkel bij zware depressies lijkt te werken is iets anders natuurlijk, maar dat is voor mij gezien de veel te hoge foutenmarge geen acceptabele methode om iets te bewijzen (en teveel voor interpreatie vatbaar).

Weetikveel zei:

Ik ben het dus niet eens met de uitspraak dat iedereen die met deze medicatie geholpen is ze zou moeten kunnen nemen. Dat iemand geholpen is met deze medicatie, betekent nog niet dat het ook de beste keuze is, dat er geen betere alternatieven zijn.

Klik om te vergroten...

Ja en nee (allez: nee en ja ). Maar de dag vandaag...

Men moet in de eerste plaats een psycholoog beginnen terugbetalen voor men nog maar denkt om minder eenvoudig medicatie voor te schrijven. Men moet het ook eenvoudiger maken om bij verschillende psychologen en psychiaters (kosteloos dus) te gaan informeren of ze je wel liggen (want als dat niet het geval is, moet je na X afspraken terug heel je verhaal bij iemand anders gaan doen - grotendeels op eigen kosten).

Daarnaast is het ook niet zeker dat de correcte hulp in uw omgeving te vinden is (burnout, depressie, angststoornissen lopen onderling ook nog eens zeer fel uiteen kwa behandeling). Het laatste redmiddel mag dus imho niet te ontoegankelijk gemaakt worden. Uiteindelijk is 'een pilletje per dag' een veel goedkopere en efficientere behandeling dan wekelijks, twee-wekelijks of maandelijks je psycholoog en/of psychiater opzoeken.

Sick` zei:

Wat ik wil zeggen: Ik heb tot op heden nog geen betrouwbare bron gelezen die de werking van anti-depressiva wetenschappelijk kan bewijzen. Tenzij ik niet meer mee ben is dat nog altijd iets dat op een zekere theorie berust die niet kan aangewezen of objectief kan gemeten worden. Dat er proefondervindelijk aanwijzingen zijn dat het enkel bij zware depressies lijkt te werken is iets anders natuurlijk, maar dat is voor mij gezien de veel te hoge foutenmarge geen acceptabele methode om iets te bewijzen (en teveel voor interpreatie vatbaar).

Klik om te vergroten...

Nee hoor. De effectiviteit van antidepressiva voor ernstige depressies is wel degelijk wetenschappelijk bewezen, net zoals bewezen is dat ze niet werken voor milde depressies.

Sick` zei:

Ja en nee (allez: nee en ja ). Maar de dag vandaag...

Men moet in de eerste plaats een psycholoog beginnen terugbetalen voor men nog maar denkt om minder eenvoudig medicatie voor te schrijven. Men moet het ook eenvoudiger maken om bij verschillende psychologen en psychiaters (kosteloos dus) te gaan informeren of ze je wel liggen (want als dat niet het geval is, moet je na X afspraken terug heel je verhaal bij iemand anders gaan doen - grotendeels op eigen kosten).

Klik om te vergroten...

Akkoord. Al zijn er vandaag zoals je zelf aanhaalt ook artsen die antidepressiva voorschrijven voor een dipje, en dat moet mijns inziens nu al verholpen worden, zelfs al wordt psychotherapie momenteel nog niet terugbetaald. Dat zit er overigens wel aan te komen, volgens minister De Block.

Sick` zei:

Daarnaast is het ook niet zeker dat de correcte hulp in uw omgeving te vinden is (burnout, depressie, angststoornissen lopen onderling ook nog eens zeer fel uiteen kwa behandeling). Het laatste redmiddel mag dus imho niet te ontoegankelijk gemaakt worden. Uiteindelijk is 'een pilletje per dag' een veel goedkopere en efficientere behandeling dan wekelijks, twee-wekelijks of maandelijks je psycholoog en/of psychiater opzoeken.

Klik om te vergroten...

Ik begrijp je standpunt maar ik ben het niet eens met je laatste zin. De withdrawal symptoms zijn te ernstig om op grote schaal te kiezen voor een gemakkelijkheidsoplossing die niet beter werkt dan een placebo (ik doel hier opnieuw enkel op milde depressies).

Sorry voor de aparte posts, maar ik krijg foutmeldingen als ik dit in één enkele post zet.

Weetikveel zei:

Akkoord. Al zijn er vandaag zoals je zelf aanhaalt ook artsen die antidepressiva voorschrijven voor een dipje, en dat moet mijns inziens nu al verholpen worden, zelfs al wordt psychotherapie momenteel nog niet terugbetaald. Dat zit er overigens wel aan te komen, volgens minister De Block.

Klik om te vergroten...

Hangt er inderdaad vanaf wat je een dipje en een depressie noemt. Want wat doe je dan met iemand die al jaren al het nodige heeft om gelukkig te zijn, maar zich toch op het einde van de dag miserabel blijft voelen? En verder niet al de typische kenmerken van een depressie heeft, psychotherapie niet het gewenst resultaat heeft, maar een pilletje toch blijkt te helpen? En er geen sprake is van een placebo effect (bvb als je niet in die pilletjes gelooft en ondertussen al aan het 3de probeersel zit).

Een dipje is voor mij alles <6 maand, maar een ander denkt daar misschien anders over; in dat geval zou een dokter inderdaad normaal geen antidepressiva (mogen) voorschrijven. Die beloftes van De Block zijn ondertussen al een jaar oud; daar ben ik dus nog steeds niets mee

Blijf weg uit instellingen. Slechts een minderheid wordt gedurende een bepaalde periode opgenomen en raakt er nog uit. Vaak worden je daar cocktails toegediend waardoor je pakken andere dingen zal ontwikkelen. Het grootste deel van mensen die opgenomen werd, zal twintig jaar nadien nog steeds opgenomen zijn. Neen, niet altijd constant, maar x aantal maanden ziekenhuis in, even thuis, opnieuw ziekenhuis uit, beschut wonen, ziekenhuis in,....Vaak is het begonnen met een depressie. Contacteer zeker eens Brenda Froyen ( kan je opzoeken online). Zij is ervaringsdeskundige en professioneel bezig met die materie. Ze bekijkt ook de andere kant van hetgeen wat door campagnes als rodeneuzendag toch wel een beetje eenzijdig wordt voorgesteld.

Djenner zei:

Blijf weg uit instellingen. Slechts een minderheid wordt gedurende een bepaalde periode opgenomen en raakt er nog uit. Vaak worden je daar cocktails toegediend waardoor je pakken andere dingen zal ontwikkelen. Het grootste deel van mensen die opgenomen werd, zal twintig jaar nadien nog steeds opgenomen zijn. Neen, niet altijd constant, maar x aantal maanden ziekenhuis in, even thuis, opnieuw ziekenhuis uit, beschut wonen, ziekenhuis in,....Vaak is het begonnen met een depressie. Contacteer zeker eens Brenda Froyen ( kan je opzoeken online). Zij is ervaringsdeskundige en professioneel bezig met die materie. Ze bekijkt ook de andere kant van hetgeen wat door campagnes als rodeneuzendag toch wel een beetje eenzijdig wordt voorgesteld.

Klik om te vergroten...

awel, ik heb zelf wegens omstandigheden vroeger ook een tijd in een psychiatrie gezeten, kan u verzekeren dat ik daarbinnen nog gekker werd dan in de buitenwereld.
een psychiatrie is goed voor mensen die een gevaar zijn voor zichzelf of de maatschappij, maar voor de rest..

en ivm depressie, tegenwoordig denken veel mensen direct dat ze depressief zijn als ze eens een dipje hebben. waarmee ik niet wil zeggen dat mensen met een echte depressie overdrijvers zijn, maar hey..
GROW SOME BALLS denk ik dan soms. kinderen van vandaag bv worden veel te soft opgevoed, hebben geen ruggegraat en bij de minste tegenslag, patat "snif snif ik ben depressief".

en ja, aan de ene kant zou ik er zelf niks van moeten zeggen, want heb ook een tijd gekend dat ik DACHT dat ik depressief was, dat er iets met mij mis was. en achteraf gezien kwam dat gewoon door mijn moeder. ik moest CONSTANT als kind mijn gevoelens met haar delen. als ik een beetje sip was, stortte de wereld precies bij haar in. vroeger op school, MOEST ik regelmatig op gesprek komen bij iemand van t PMS omdat mijn moeder dat nodig vond. omdt ZIJ dacht dat er iets scheelde met haar zoon. en dan vroeg ik mij altijd af "wat zit ik hier nu in godsnaam te doen?". ik zag klasgenoten en schoolgenoten die het naar mijn idee slechter hadden, die constant gepest werden, en niemand greep in. dan dacht ik altijd bij mezelf "amai, die hebben het precies meer nodig dan ik" . maar ja, ik was toen nog jong en ik sprak mijn moeder niet tegen, als zij zei "het is zo, het moet zo" dan was dat ook in mijn ogen. niet dat ik schrik had van mijn moeder (integendeel, van mijn vader had ik schrik, kreeg ik regelmatig kloppen, maar toch luisterde ik nooit naar hem).

en pas in mijn 20er jaren begon ik stilaan te beseffen dat ik eigenlijk een normaal persoon ben. een beetje verlegen, maar niet abnormaal. af en toe eens down, maar net zoals ander mensen. maar dan blijkt uw moeder ongeneeslijk ziek te zijn en op haar sterfbed te liggen, en dan ga je natuurlijk niet beginnen over haar overbezorgdheid en hoe hard mij dat irriteerde. dan koester je de mooie momenten, zeg je gedag tegen haar, en verdwijnt de persoon die u heeft gedragen, gebaard en opgevoed uit uw leven. en ondanks dat ik mijn moeder nog steeds mis, ondanks al hetgeen dat ze mij heeft gegeven, ondanks al hetgeen dat ze mij tegelijk heeft aangedaan kan ik u zeggen, sinds ze er niet meer is is er toch een blok van mijn been afgevallen. ik was enorm triest, maar tegelijk opgelucht dat ze niet meer zo achter mijn gat aan zat.

ik begon te herleven, begon mij beter in mijn vel te voelen, vond een job en een vriendin (ondertussen wel meerdere vriendinnen versleten ). eigenlijk begon bij mij de pubertijd pas echt rond mijn 23 jaar.
ondertussen bijna 36, en met het ouder worden begin je het leven en alles eromheen meer en meer te relativeren. het is allemaal zo slecht nog niet.

mijn moeder zei altijd "het leven is een strijd." ikzelf maak daarvan: "het leven is een strijd als je er een strijd van maakt"..

Mot zei:

en ivm depressie, tegenwoordig denken veel mensen direct dat ze depressief zijn als ze eens een dipje hebben. waarmee ik niet wil zeggen dat mensen met een echte depressie overdrijvers zijn, maar hey..
GROW SOME BALLS denk ik dan soms. kinderen van vandaag bv worden veel te soft opgevoed, hebben geen ruggegraat en bij de minste tegenslag, patat "snif snif ik ben depressief".

en ja, aan de ene kant zou ik er zelf niks van moeten zeggen, want heb ook een tijd gekend dat ik DACHT dat ik depressief was, dat er iets met mij mis was. en achteraf gezien kwam dat gewoon door mijn moeder. ik moest CONSTANT als kind mijn gevoelens met haar delen. als ik een beetje sip was, stortte de wereld precies bij haar in. vroeger op school, MOEST ik regelmatig op gesprek komen bij iemand van t PMS omdat mijn moeder dat nodig vond. omdt ZIJ dacht dat er iets scheelde met haar zoon. en dan vroeg ik mij altijd af "wat zit ik hier nu in godsnaam te doen?". ik zag klasgenoten en schoolgenoten die het naar mijn idee slechter hadden, die constant gepest werden, en niemand greep in. dan dacht ik altijd bij mezelf "amai, die hebben het precies meer nodig dan ik" . maar ja, ik was toen nog jong en ik sprak mijn moeder niet tegen, als zij zei "het is zo, het moet zo" dan was dat ook in mijn ogen. niet dat ik schrik had van mijn moeder (integendeel, van mijn vader had ik schrik, kreeg ik regelmatig kloppen, maar toch luisterde ik nooit naar hem).

en pas in mijn 20er jaren begon ik stilaan te beseffen dat ik eigenlijk een normaal persoon ben. een beetje verlegen, maar niet abnormaal. af en toe eens down, maar net zoals ander mensen. maar dan blijkt uw moeder ongeneeslijk ziek te zijn en op haar sterfbed te liggen, en dan ga je natuurlijk niet beginnen over haar overbezorgdheid en hoe hard mij dat irriteerde. dan koester je de mooie momenten, zeg je gedag tegen haar, en verdwijnt de persoon die u heeft gedragen, gebaard en opgevoed uit uw leven. en ondanks dat ik mijn moeder nog steeds mis, ondanks al hetgeen dat ze mij heeft gegeven, ondanks al hetgeen dat ze mij tegelijk heeft aangedaan kan ik u zeggen, sinds ze er niet meer is is er toch een blok van mijn been afgevallen. ik was enorm triest, maar tegelijk opgelucht dat ze niet meer zo achter mijn gat aan zat.

ik begon te herleven, begon mij beter in mijn vel te voelen, vond een job en een vriendin (ondertussen wel meerdere vriendinnen versleten ). eigenlijk begon bij mij de pubertijd pas echt rond mijn 23 jaar.
ondertussen bijna 36, en met het ouder worden begin je het leven en alles eromheen meer en meer te relativeren. het is allemaal zo slecht nog niet.

mijn moeder zei altijd "het leven is een strijd." ikzelf maak daarvan: "het leven is een strijd als je er een strijd van maakt"..

Klik om te vergroten...

Soms lees ik een getuigenis waar ik stil van word, zoals de jouwe, maar zeker ook deze blog: https://onterechtgecolloceerd.wordpress.com/ Ik weet dat het om de zoon gaat van een vooraanstaand zakenman die dan wil dat zijn zoon leeft volgens een bepaalde code, etiquette,...maar als die dan plots geen kopie van zijn pa blijft te zijn, doet die pa er alles aan om hem abnormaal te verklaren.
In psychiatrie ( zeker bij iets jongere mensen) hecht men een zeer grote waarde aan wat de ouders vertellen en ziet men hun verhaal als de waarheid. Er zijn wel uitzonderingen zijn, maar als je eens logisch nadenkt: wat doet zo'n langdurige ( en soms dwangmatige) opname met een mens? Als het zou gaan om de gespreksmomenten, dan kom je op een uurtje per week uit in het beste geval, in de beste inrichting. In de link die ik postte, zal je zien hoe kwistig men vaak is met het strooien van diagnoses. Iedereen kan mits interpretatie als borderline, manisch, autistisch,....beschouwd worden. Het gekke is dat je dan zo'n diagnose krijgt, die psychiater je duidelijk maakt: geloof me, het is heel duidelijk terwijl de tien volgende psychiaters die je bezoekt dezelfde testen doen en zelfs meer tijd aan je besteden en totaal niets van die diagnose herkennen. Ok, voor mensen die echt stemmen horen, is dat iets anders. Maar ik denk dat we het hier niet hebben over mensen die sympathie hebben voor IS of met dit soort gedachten zitten.

Het gekke vind ik dat iedereen die neurotransmitter-theorie slikt zonder het minste bewijs.
Als antidepressiva dan de neurotransmitter serotonine zou verhogen, waarom wordt dit nooit gemeten?
(Om nog maar te zwijgen van het feit dat een teveel aan serotonine -door het blokkeren van de heropname ervan- ook kan leiden tot een ziekte)

Psychiatrie staat in vergelijking tot andere medische sectoren in zijn kinderschoenen volgens mij, en omdat men dat niet wil toegeven, schrijft men pillen voor bij de vleet. Als je heel eerlijk bent, is het ook niet verbazend dat dit zo is. Je kunt van een hart objectief zeggen hoe snel het slaat; maar als 1 mens van een ander moet bepalen net hoe depressief hij/zij is, heb je een puur subjectieve beoordeling; met een evenzeer subjectieve behandeling.

Psychiatrische opname zou ik pas aanraden bij serieuze zaken zoals: zelfverminking (al dan niet alcoholmisbruik!), zelfmoordneigingen, compleet niet kunnen functioneren in de samenleving, ...
Als je nog altijd kunt praten met andere mensen, als je nog je eigen eten kunt bereiden, etc, dan heb je nog de meeste hoop dat je vanzelf uit je depressie raakt. Of de pillen en de psycholoog/psychiater geholpen hebben, daar kan je enkel naar raden. Uiteindelijk is jouw psyche een product van je eigen wil; en totdat je genoeg controle hebt erover, is steun of hulp zoeken al een heel goeie reactie.
(de mensen die zeggen "stop met op het internet hulp te zoeken" zijn zo verkeerd!)

1 iets om uit deze thread te onthouden: je bent niet alleen in je problemen.
Onnoemelijk veel mensen zijn depressief, en niet iedereen heeft de blinde wilskracht om ondanks de depressie door te ploegen in het leven.
Doch jezelf laten opnemen is misschien een stap teveel. Volgens de reacties van de threadstarter leid ik niet af dat dat nodig is.

Je hebt volkomen gelijk, Bestendigheid. Lees zeker eens de getuigenis die ik in vorige bericht postte, dat bewijst zo duidelijk dat de psychiatrie in zijn kinderschoenen staan terwijl velen het gewoon slikken zonder denken. Het komt vaak voor dat iemand van de medicatie 40-50 kg aankomt en hierdoor fysiek volledig kapot wordt gemaakt, is dit de voordelen ervan waard?

bestendigheid zei:

Psychiatrische opname zou ik pas aanraden bij serieuze zaken zoals: zelfverminking (al dan niet alcoholmisbruik!)

Klik om te vergroten...

Oei Ik heb een paar jaar aan zelfbeschadiging gedaan maar ik kon gerust nog met andere mensen praten hoor, en ook mijn eigen eten maken Dat was gewoon een symptoom, een gevolg van hoe slecht ik mij voelde. 'k Heb het ook nooit echt gezien als enorm problematisch. Het was geen oplossing natuurlijk, maar het luchtte op en dat was genoeg voor mij. Alleszins geen reden om opgenomen te worden (die depressie was dat misschien wel).

Djenner zei:

Het komt vaak voor dat iemand van de medicatie 40-50 kg aankomt en hierdoor fysiek volledig kapot wordt gemaakt, is dit de voordelen ervan waard?

Klik om te vergroten...

Ik ben ook 15-20 kg bijgekomen door medicatie. Ik heb dat gewoon aangegeven bij de psychiater en toen ben ik overgeschakeld op iets anders. Je wordt niet verplicht van een bepaalde medicatie te slikken hé, als de bijwerkingen te erg zijn of je bent er gewoon tout court niet tevreden over, houdt niets je tegen om te stoppen of over te schakelen op iets anders. Al snap ik wel dat sommige mensen misschien geïntimideerd zijn door hun psychiater/dokter of denken dat die het wel beter zal weten (beetje het ontzag voor meneer doktoor) en daarom er niet tegenin durven te gaan of twijfelen aan zichzelf. Ik heb gelukkig heel lang een enorm goede psychiater gehad die gewoon samen met mij dacht over wat er allemaal mogelijk was (en dus niet iemand die iets voorschreef en verder niet geïnteresseerd was). Bij hem heb ik altijd het gevoel gehad dat wat ík dacht en voelde het meest belangrijke was. Dus als ik aangaf niet tevreden te zijn voor reden x of y, dan was dat gewoon zo en zocht hij samen met mij een oplossing.

glashelder, symptomen vertellen je hoe erg de ziekte is.
Het probleem met subjectieve zaken zoals de vaststelling van de zwaarte van een depressie is net dat je niet alles netjes in categoriëen kunt gieten. Daarmee dat ze elk jaar tientallen nieuwe mentale ziektes uitvinden, terwijl bijv. diabetes altijd diabetes zal blijven.
Ik heb niet gezegd dat mijn voorstelling van voorbeelden voor een opname de juiste waren, aangezien ik in dezelfde post gezegd heb dat dit puur mijn eigen mening is. En ik durf zelfs te zeggen niet eens zo'n naïeve. Van zodra je een gevaar voor jezelf betekent, kan het goed zijn om jezelf te verplichten rond andere mensen te zetten en niet alleen in je eigen huis te blijven.

En als we het hebben over hoe erg zelfverminking is; zelfs de gedachte eraan is redelijk problematisch. Als je naar je werk gaat, en je eten klaarmaakt, maar dan 's avonds in bed jezelf net niet verstikt door zuurstofdeprivatie, dan lijk je voor de buitenwereld compleet normaal; maar is je levenspatroon simpelweg wél problematisch. En dat kan ik wel in objectieve termen gieten: je gaat werken om geld te verdienen om te overleven, je maakt je eigen eten klaar om te overleven; jezelf lichamelijke schade aanbrengen, dat gaat lijnrecht in tegen dat objectief.
Ik zeg niet dat ze je hoeven op te sluiten en vol te proppen met haloperidol, maar ik bedoel wel dat op zo'n moment hulp zoeken wel degelijk gerechtvaardigd is. De reden dat veel mensen dit niet doen, is net dat imago. (of ego) Het idee dat je geen probleem hebt (maar bijv. jezelf verminkt) is een verkeerd idee. Die overtuiging moet je dan helemaal alleen eruit kunnen krijgen; en als depressie het uitgangspunt was, kan ik wel besluiten dat veel mensen niet in staat zijn verbetering te zoeken. In het geval dat verbetering niet komt, waarom dan geen hulp zoeken op een veilige plek?

Een psycholoog voor 30 minuten zien, wat pillen slikken zonder al teveel medische zekerheid, en dan terug naar huis; dat is voor veel mensen niet genoeg. (Laat me wel duidelijk stellen dat instellingen in hun huidige staat voor mij ook niet al te trefzeker lijken, maar de kennis die ik daarover heb is wat gedateerd. Hopelijk is er in de laatste 10 jaar veel veranderd)

bestendigheid zei:

Het idee dat je geen probleem hebt (maar bijv. jezelf verminkt) is een verkeerd idee.

Klik om te vergroten...

Mijn punt is net dat ik wél een probleem had en daarom aan zelfbeschadiging deed. Niet omgekeerd (dat zelfbeschadiging het probleem was dat moest opgelost worden). Voor mij was die zelfbeschadiging an sich dus nooit het probleem, dat was gewoon een symptoom van een onderliggend iets waaraan gewerkt moest worden. Ik weet bijvoorbeeld van veel mensen die enkel die zelfbeschadiging aanpakken, en dat werkt dus niet. Dan gaan ze zich zo focussen op 'niet snijden', maar ze werken niet aan de reden waarom ze de drang voelen tot. Dat is gewoon symptoombestrijding en leidt alleen maar tot frustratie en teleurstelling (als ze dan hervallen). In die tijd zat ik ook op een vrij groot forum over zelfbeschadiging en het liep daar echt vol met tienermeisjes die elke dag niet snijden zagen als een soort overwinning op zichzelf, terwijl ze wel nog depressief as fuck waren. Dan hadden die zelfs van die countertjes in hun signature, zo van "al 7 dagen en 4 uren niet gesneden!" Ja, tof, maar dat vond ik nu niet meteen hun grootste prioriteit, terwijl ze wel elke dag aan de dood dachten of weet ik veel. En dan na die 7 dagen en 4 uren wel nog eens snijden en dan voelden ze zich slechter dan ooit, waardeloos omdat ze het weer niet gekund hebben en zo werd dat een beetje een vicieuze cirkel. Ik heb zo iets te veel van die meisjes gezien om in zo'n geval te zeggen dat zelfbeschadiging een enorm groot probleem is. Dat is het, ja, maar niet omwille van de beschadiging op zich. (Daarom dat ik er ook zo fel op reageer )

Overigens werd dat idee ook enorm in de hand gewerkt door bepaalde psychologen. Het was nu wel een Amerikaans forum maar ik heb het ook wel eens gelezen op een Nederlands forum: je krijgt geen hulp/therapie zolang je in jezelf snijdt, of als je hervalt, stopt de therapie. What the fuck? Neem anders iemands copingmechanisme helemaal weg zonder enige vervanging of basis waar die op terug kan vallen. Dat soort shit doet mij dus steigeren als ik het (imo!) overmatig problematiseren zie van zelfbeschadiging.

En heel eerlijk, ik heb het nooit als een probleem gezien, heb het ook nooit zo aangepakt en ik heb het ook nooit erg gevonden of mij schuldig gevoeld of wat dan ook. Ik vond het vooral erg dát ik het deed, dat ik die nood voelde en dat was allemaal heel erg triest. Het was voor mij persoonlijk een beetje als een keer goed bleiten. Dat helpt ook geen fuck maar het lucht wel op. (Nu had ik natuurlijk ook wel het geluk dat mijn snijden of krassen vrij beperkt was, ik bracht mezelf in ieder geval niet meer in gevaar dan wat veel mensen in het dagelijkse leven wel eens tegenkomen, mijn enige gevaar was dus infectie, zeker niet dat ik zou doodbloeden of zo. Ik besef ook wel dat mensen die aders raken of op gevaarlijke plekken snijden wél een groot gevaar voor zichzelf vormen. Maar dat zijn al vrij extreme gevallen.)

Ik weet trouwens ook niet of zelfbeschadiging meteen wil zeggen dat je 'erger' depressief bent hoor. Er zijn zoveel verschillende manieren van omgaan met pijn, verdriet, depressie of angst. En de ene mens heeft misschien ook al wat meer draagkracht dan de andere. En wat je zegt van zelfbeschadiging, dat het lijnrecht ingaat tegen het overlevingsobjectief... Nah, voor veel mensen voelt het net alsof het een manier is nog een beetje te overleven.

Je depressie was wél een probleem maar zelfverminking niet?
En in dezelfde uiteenzetting zeg je dat zelfverminking deel uitmaakte van je probleem.

Als je punt is dat ik het niet moet overdrijven, ga ik akkoord. Iemand die bijvoorbeeld niet meer wil eten (of veel teveel eet) gaat ook lijnrecht in tegenover het overlevingsinstinct, al is het minder dramatisch. Maar toch ga ik er niet verder op ingaan; niet omdat ik niet wil, simpelweg omdat ik geen oude koeien uit de gracht wil halen.

Het probleem is dat met de komst van het internet veel ziektes bekender zijn geworden wat enerzijds goed is (snellere diagnose -> snellere en efficientere behandeling), maar anderzijds diagnosticeren veel mensen onterecht bepaalde dingen bij hen.

Ik heb altijd gezegd dat een mens van iedere mentale stoornis wel wat heeft. Als ik zelf testen doe, zal ik altijd hoog scoren (tenzij op hetgene dat ik dan wel weer gediagnosticeerd was als kind). Maar dat wil niet zeggen dat ik het ook heb (aangezien als ik me erin verdiep, het uiteindelijk toch wel erger is, enzovoort). Maar door het internet, kan je veel sneller denken dat je iets hebt, terwijl tegenslagen en bepaalde karaktertrekken ervoor kunnen zorgen dat je makkelijk iets kan plakken op iemand. Ik kan bijvoorbeeld geobsedeerd raken door bepaalde onderwerpen, maar maakt me dat dat een autist? Ik heb bijvoorbeeld graag mensen rondom me heen, en heb moeite met alleen te zijn, maar maakt mij dat iemand met een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Ik ga niet uit mezelf mensen aanspreken, maar maakt me dat iemand met een vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Neen, ik ben gewoon wat verlegen door onder andere dingen die in het verleden zijn gebeurd. Misschien heb ik het wel, maar het zal dan zeer, zeer licht zijn.

Ik zag al vaker dat een psychiater langdurige therapiesessies met iemand had, testen afnam, gesprekken had met familieleden en heel duidelijk was, dit is ( bv. ) autisme. Nadien volgt diezelfde procedure bij tal van andere psychiaters en wordt dat geen enkele keer bevestigd. Een beenbreuk is overal een beenbreuk, al kan je over de behandeling wel nog discussiëren.

Djenner zei:

Ik zag al vaker dat een psychiater langdurige therapiesessies met iemand had, testen afnam, gesprekken had met familieleden en heel duidelijk was, dit is ( bv. ) autisme. Nadien volgt diezelfde procedure bij tal van andere psychiaters en wordt dat geen enkele keer bevestigd. Een beenbreuk is overal een beenbreuk, al kan je over de behandeling wel nog discussiëren.

Klik om te vergroten...

Zo gaat dat nu eenmaal inderdaad. Die diagnoses zijn veel te subjectief en de problematiek is maar in een beperkt aantal gevallen in een typisch hokje te plaatsen. Bij de psychiater en psycholoog waar ik ga gebruiken ze geen labels. Ze maken een overzicht van je geschiedenis, je problemen, je wensen, en karaktereigenschappen, en gaan daarmee voort. Je komt bij de psycholoog op gesprek voor psychische problemen te bespreken. De psychiater is er om mijn medicatie en (andere) gezondheidsproblemen op te volgen.

Ik heb hier een paar zaken gelezen over instellingen en ik moet zeggen dat ik toch een heel andere ervaring heb.
Ik heb een paar maanden stage gelopen in het UPC Kortenberg. Dit op een ambulante afdeling. De mensen kwamen om 8u30 toe en gingen tegen 17u terug naar huis. Hier zaten mensen bij die met een zware depressie zaten. Hierbij werd er gefocust op hun re-integratie in de maatschappij.
Ja er waren veel groepssessies maar er waren ook genoeg individuele momenten voor de patiënten. Er waren hiervoor genoeg begeleiders voorzien en 2x per week werd er met het Multidisciplinair team samengezeten (Arts, Psycholoog, psychiater, begeleiding, ....)
Zo heb ik bijvoorbeeld samen met iemand een sollicitatiegesprek voorbereid met succes. Veel van deze mensen hebben nood aan structuur en een veilige omgeving waar ze tot rust kunnen komen en hun hart luchten.
Dus in mijn ogen kan ik het alleen maar aanraden om je te laten opnemen op een psychiatrische instelling.

Sethje4 zei:

Ik heb hier een paar zaken gelezen over instellingen en ik moet zeggen dat ik toch een heel andere ervaring heb.
Ik heb een paar maanden stage gelopen in het UPC Kortenberg. Dit op een ambulante afdeling. De mensen kwamen om 8u30 toe en gingen tegen 17u terug naar huis. Hier zaten mensen bij die met een zware depressie zaten. Hierbij werd er gefocust op hun re-integratie in de maatschappij.
Ja er waren veel groepssessies maar er waren ook genoeg individuele momenten voor de patiënten. Er waren hiervoor genoeg begeleiders voorzien en 2x per week werd er met het Multidisciplinair team samengezeten (Arts, Psycholoog, psychiater, begeleiding, ....)
Zo heb ik bijvoorbeeld samen met iemand een sollicitatiegesprek voorbereid met succes. Veel van deze mensen hebben nood aan structuur en een veilige omgeving waar ze tot rust kunnen komen en hun hart luchten.
Dus in mijn ogen kan ik het alleen maar aanraden om je te laten opnemen op een psychiatrische instelling.

Klik om te vergroten...

Ambulante afdelingen zijn heel anders dan echte opnames