Archief - Vraagje voor jonge ouders

Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.

JPV

Legacy Member
nTFs zei:
Raad komen vragen op een forum over ouderzaken aan een doelgroep waarvan de meeste zelf geen ouders zijn..klinkt als een goed idee.
het lijkt me dat hier intussen al heel wat ouders zijn en heel wat ouders geantwoord hebben.

Dezent1 zei:
En niemand vraagt zich af waarom hij opvoedhulp komt vragen? Hij is gediplomeerd opvoeder. Diploma gekocht?
Net alsof een arts nooit eens een collega-arts moet raadplegen omdat hij zelf vast zit, net alsof een ICT'er een miskleun is als hij een bepaald softwareprobleem niet opgelost krijgt zonder hulp van anderen,...

Hiapoe

Legacy Member
Akkoord JPV,

Maar ik vraag me toch ook dikwijls af hoe opvoeders, maar ook psychologen en therapeuten, mensen kunnen helpen met hun theorieën als ze zelf duidelijk zien dat de theorieën gewoon niet werken of niet vanzelfsprekend zijn in praktijk...

freste

Legacy Member
Rocknsad zei:
Jezus zeg, wat een moraalridders hier... Wees al blij dat ik hulp zoek... Liever mijn kinderen verwaarlozen dan of mezelf moed in drinken en af en toe eens een mot verkopen een mijn kinderen en mijn vrouw zoals ik op mijn werk altijd zie... Da's misschien beter dan?

Volkomen gelijk. Wie zo reageert heeft waarschijnlijk geen kinderen of valt onder bovenstaande categorie. Of heeft gewoon een partner die voor de kinderen moet zorgen en ze kijken er zelf niet naar om.
Ik zie en hoor op mijn werk ook geregeld zo'n situaties.

Toch goed dat hij hulp vraagt? En je eigen kinderen kan je moeilijk vergelijken met kinderen waar je voor je beroep mee omgaat. Daar zit je geen 24/24 mee. En ik denk dat bijna iedereen met kinderen wel kan beamen dat (zeker jongere) kinderen zich anders gedragen tegenover bvb. kinderverzorgers in de kinderopvang, leerkrachten, ... dan tegenover de andere ouders.
Kind en gezien kon ons anderhalf jaar lang geen hulp of tips geven i.v.m. onze zoon die maar niet wou slapen. Eerst was het "dat zal wel beteren" en op den duur "dat zou toch al beter moeten zijn". En toen we zeiden dat we zijn dutje hadden afgeschaft kregen we gefronste wenkbrouwen. Volgens kind en gezien zou hij nog een dutje moeten doen op anderhalf.
Hoe zou een gediplomeerd opvoeder of een kinderverzorgster het dan beter moeten weten? Waarschijnlijk bepaald kind en gezin zelfs wat er in die opleiding geleerd wordt, of toch gedeeltelijk.


Rocknsad zei:
De kinderen gaan slapen rond 19.30u ongeveer... Dan zijn ze zelf dood-op. Het inslapen valt meestal goed mee. Het is meestal rond 24h dat ze begint

Dat lijkt me op zich een goed uur. Het zou dan kunnen dat je oudste zijn dutje echt nodig heeft, alhoewel dat toch stilletjes aan zou moeten minderen gezien de leeftijd. Voor je jongste klinkt dat echt zoals bij ons, en daar was de enige oplossing: dutje afschaffen. Misschien moet het voor je dochter niet volledig afgeschaft worden maar bvb. beperkt worden tot max. een uurtje, dat zou je zelf moeten ondervinden.

Als je probeert het dutje te verminderen of af te schaffen:
Niet zomaar van drie uur dutje naar niks gaan, maar bvb. verminderen naar 1 uur. Misschien heeft ze nog wel een korter dutje nodig.

De eerste dagen echt je best doen om ze wakker te houden tot het tijd is om te gaan slapen. Als ze plots een korter dutje doet zal ze misschien uit zichzelf in slaap vallen in de loop van de avond, dan is het aan jullie om ze wakker te houden tot het bedtijd is, anders blijf je 's nachts met hetzelfde probleem zitten.

De eerste nachten zal het misschien nog niet beteren, maar doorbijten. Het is al goed dat ze niet moeilijk doet om te gaan slapen 's avonds, het kan wel zijn dat ze 's nachts nog gaat wakker worden en moeilijk doen die eerste nachten. Wij hebben het zo aangepakt met onze zoon:
Werd hij wakker, dan gingen we hem bvb zijn tutje of knuffel teruggeven en platleggen. Hij kwam dan direct terug recht, gewoon de kamer uitgaan en laten wenen. Dan laat je hem een minuutje doen en doe je terug hetzelfde. Elke keer dat je terug buiten gaat wacht je een beetje langer, maar ik zou niet langer wachten dan 5 minuten. Hopelijk wordt de oudste daar niet wakker van, daar hadden wij ook schrik voor maar dat viel eigenlijk heel goed mee. Als hij toch wakker wordt, onthoud dan dat het waarschijnlijk na een paar nachten gedaan zal zijn. Zo was het bij ons ook, een paar nachten volhouden in combinatie met het dutje schrappen en hij sliep goed.

Al die tips van gewoon in slaap laten wenen, als je kind niet meer moe is kan je kind daar uren zitten wenen. En ja, het zal dan uiteindelijk in slaap vallen, maar de volgende nacht is het kind weer niet moe en begint het opnieuw.

freste

Legacy Member
JPV zei:
het lijkt me dat hier intussen al heel wat ouders zijn en heel wat ouders geantwoord hebben.


Net alsof een arts nooit eens een collega-arts moet raadplegen omdat hij zelf vast zit, net alsof een ICT'er een miskleun is als hij een bepaald softwareprobleem niet opgelost krijgt zonder hulp van anderen,...

Hiapoe zei:
Akkoord JPV,

Maar ik vraag me toch ook dikwijls af hoe opvoeders, maar ook psychologen en therapeuten, mensen kunnen helpen met hun theorieën als ze zelf duidelijk zien dat de theorieën gewoon niet werken of niet vanzelfsprekend zijn in praktijk...

Eigenlijk heb je in veel gevallen veel wilskracht nodig, en als je in geval van de ts (en bij ons een aantal maanden geleden) heel weinig/slecht slaapt heb je dat nog amper.

Maar zelfs al slaap je voldoende, een dokter waarschuwt zijn patiënten als die overgewicht hebben, maar hoeveel dokters hebben er zelf een serieus overgewicht? Hoeveel dokters volgen hun eigen advies i.v.m. gezonde voeding en lichaamsbeweging? Niet omdat het niet zou werken, maar omdat je er uiteindelijk zoveel wilskracht voor nodig hebt. En voor veel mensen gaat zoiets vanzelf, maar voor veel mensen ook niet...

straight_six

Legacy Member
Hiapoe zei:
Akkoord JPV,

Maar ik vraag me toch ook dikwijls af hoe opvoeders, maar ook psychologen en therapeuten, mensen kunnen helpen met hun theorieën als ze zelf duidelijk zien dat de theorieën gewoon niet werken of niet vanzelfsprekend zijn in praktijk...
Het probleem is dat hij die geleerde technieken juist niet toepast.

Wat ik ook heel goed begrijp want ik ben ook opvoeder van opleiding en betrap me er heel vaak op dat ik het ook veel verkeerd doe bij mijn eigen kinderen.

De meeste tips zijn idd al gegeven. En ga vooral niet uit van Facebook. Niemand zet zijn miserie daar op. Ieder kind krijst als het zijn zin niet krijgt. Nu is het even doorbijten maar binnen een half jaar kan het al een pak beter gaan.

Wel zeker aanpakken want je ander kind gaat daar een vb aan nemen en dan zit je met 2 keer hetzelfde probleem.

straight_six

Legacy Member
Hiapoe zei:
Akkoord JPV,

Maar ik vraag me toch ook dikwijls af hoe opvoeders, maar ook psychologen en therapeuten, mensen kunnen helpen met hun theorieën als ze zelf duidelijk zien dat de theorieën gewoon niet werken of niet vanzelfsprekend zijn in praktijk...
Het probleem is dat hij die geleerde technieken juist niet toepast.

Wat ik ook heel goed begrijp want ik ben ook opvoeder van opleiding en betrap me er heel vaak op dat ik het ook veel verkeerd doe bij mijn eigen kinderen. Bij je eigen gezin heb je niet die objectiviteit zoals op je werk. Ik toch niet.

De meeste tips zijn idd al gegeven. En ga vooral niet uit van Facebook. Niemand zet zijn miserie daar op. Ieder kind krijst als het zijn zin niet krijgt. Nu is het even doorbijten maar binnen een half jaar kan het al een pak beter gaan.

Wel zeker aanpakken want je ander kind gaat daar een vb aan nemen en dan zit je met 2 keer hetzelfde probleem.

JPV

Legacy Member
Hiapoe zei:
Akkoord JPV,

Maar ik vraag me toch ook dikwijls af hoe opvoeders, maar ook psychologen en therapeuten, mensen kunnen helpen met hun theorieën als ze zelf duidelijk zien dat de theorieën gewoon niet werken of niet vanzelfsprekend zijn in praktijk...
kinderen zijn geen serieproduct waar je met 1 oplossing het probleem kan oplossen.

Wij hadden ook een kind met een gewicht dat 3-4 maand lang rond de 5kg bleef schommelen. Dochter zat in percentiel <3 (=> meer dan 97% van de kinderen van haar leeftijd hadden een hoger gewicht. Wij lagen daar wakker van, dachten aan allerlei ziektes. Zijn daarvoor naar kinderarts, kind&gezin-arts, huisarts en een allergie-deskundige geweest. De laatste 3 weten alles aan het feit dat m'n vriendin 6 maand exclusief borstvoeding wou geven. Enkel de kinderarts zei: "drinkt het goed, is het kind gelukkig, speelt het veel, beweeft het veel, ...?" Dan is er geen enkel probleem. En idd, na die maanden kwam ze plots bij en is er later ook niks gevonden.

En rarara: onze tweede heeft hetzelfde "probleem" nu. Artsen mogen nu zeggen wat ze willen, enkel de kinderarts zullen we op dat vlak nog vertrouwen.

Het standaard-medisch antwoord zal wel correct geweest zijn volgens die 3 artsen en waarschijnlijk voor 95% van de kinderen corect. Echter, moet je altijd het globale plaatje bekijken/tijd geven. En dat is niet vanzelfsprekend. De kinderarts was de enige die uitgebreid vragen stelde, die haar tijd nam om een advies te geven.

Mensen zijn computers zonder handleiding, zonder toegang tot de broncode en zonder goeie user interface. Probeer daar maar eens een storing bij te verhelpen... Dan zal je zien dat opvoeders/pediaters/... eigenlijk uitstekend werk leveren, maar nooit iedereen en altijd kunnen helpen, zeker niet als ze zelf met een probleem zitten in hun familie, dan kan je niet meer logisch denken.

Jayvie

Legacy Member
Wij hebben zelf ook twee kinderen, eentje van 2 jaar en 8 maand, eentje van 1 jaar en 5 maand.

De eerste was altijd een slechte slaper. Sliep zowel overdag als 's nachts niet goed en heeft nu ook nog altijd minder slaap nodig dan wij... Vroeger ging hij altijd laat slapen, tussen 21u30 en 22u00. Overdag sliep hij ook nog, max. 2 uurtjes. Als hij doodop was 's avonds en hij lag dan al eens om 20u in zijn bed, dan werd hij gegarandeerd 's nachts wakker. En met wakker bedoel ik effectief wakker: willen spelen, willen opstaan,... Eerst lieten we hem liggen... Jammergenoeg bleef hij dan 2 uur aan een stuk roepen op ons. Later is er afgesproken dat diegene die niet moet gaan werken, er mee opstaat. Beneden speelde hij dan een paar uurtjes, tot hij weer moe werd.

Met de komst van de tweede zijn we toch overgeschakeld op een ander slaappatroon. De dutjes in de namiddag verkorten of vervroegen en geleidelijk aan vroeger in bed. Ondertussen gaan ze samen slapen tussen 20u00 en 20u30, zonder opstaan 's nachts.

We hebben wel gemerkt dat hij gewoon een slechte slaper is, weinig slaap nodig heeft, in vergelijking met onze andere zoon. Nu nog, als we ergens naartoe zijn geweest en hij gaat dan pas slapen om 22u, dan is hij 's morgens nog wakker tussen 7u en 8u.

Over samen spelen: Dat gebeurt hier ook amper. Af en toe spelen ze eens met hetzelfde, maar meestal is het individueel. Denk dat dat allemaal vrij normaal is wel, spijtig genoeg.

Ieder kind is ook anders, dat hebben wij zeker gemerkt al met onze twee zonen. Het verschil tussen de twee is enorm, ook al zijn ze op dezelfde manier opgevoed.

Rotjong

Legacy Member
@rocknsad

Mooi stukje om te lezen lijkt wel of het over mijn eigen thuissituatie gaat. ^^ Ik heb 2 zoontjes van 3 en bijna 2 maar hier is het precies hetzelfde. Die slaan elkaar af en toe de hersens in om het zelfde autootje terwijl en een hele kist vol staat. Zeker de oudste is vaak erg bezitterig over 'zijn' speelgoed en het lijkt wel of de jongste dat gedrag overneemt. Ook van die trekjes van slaapzak niet uit en soms haast 'neurotische' trekjes heeft hij gehad maar dat is een kwestie van niet teveel aan toegeven. Anders word dat steeds erger en erger.

Soms kan het erg frustrerend zijn voor de ouders. Bij ons ligt de oplossing vaak in het bezig houden van die gasten dus echt gaan zitten kleuren, met blokken spelen en jezelf er actief in mengen. Als je zomaar tv probeert te kijken of achter de computer zit word het vaak erger.

Vanaf 1 september gaat de jongste ook naar de peuterspeelzaal en de oudste naar de kleuterschool, beide halve dagen om te socialiseren, daar leren ze ook veel skills en delen met andere kinderen maar broer onder elkaar is toch net even wat anders denk ik.

Mensen die hier de moraalridder uithangen moet je gewoon laten praten, zitten waarschijnlijk naar bij mama thuis op een zolderkamertje wat ruikt naar Clearasil haha die komen vanzelf wel aan de beurt want jij bent echt niet de enige in deze situatie, als ik zo om me heen kijk zie je vaak van die soort gedrag zeker onderling. Gewoon blijven proberen, consequent zijn met wat je doet, samen dezelfde koers varen en lekker genieten van de tijd die jullie s avonds met elkaar hebben. Dit zal je goed doen en dan sta je er de andere dag ook weer wat sterker in.

Groet.

da_flux

Legacy Member
Ik denk dat je soms eens moet laten zien wie er de "baas" is thuis.

En over dat van doorslapen van je dochtertje.

Toen mijn vriendin klein was sliep ze ook nooit door en weende ze s`nachts ook altijd tot een van de ouders ze kwam pakken dan was het wenen over.

Maar op een nacht was de papa dat zo beu dat hij haar genomen heeft in de wasbak gezet en een glas koud water over haar hoofd heeft gekapt.

Sinds die nacht heeft ze elke nacht gewoon door geslapen en niet meer geweend.

Delphiwizard

Legacy Member
Jij en je partner hebben ook nood aan wat quality time zonder kinderen, misschien ook een optie om de kids bij familie of vrienden te laten en een weekendje weg met jullie 2.

TheBud

Legacy Member
Ik zou wel wat strikter zijn, je hoeft niet strenger te zijn maar wel strikter. Regeltjes opleggen en die duidelijk naleven.

Ik doe ook heel veel voor mijn zoon, maar als ik er geen zin in heb is het gewoon nee. Soms ga ik gewoon in de zetel liggen en zoekt mijn zoontje aandacht en dan is het ook gewoon nee.

Ook, een duidelijk beslissing nemen met dat samen slapen. Ofwel slaap je apart ofwel samen, maar een halve nacht apart en dan samen is geen goed idee. Laat haar dan tot haar 2 jaar bij de mama slapen om het daarna opnieuw te proberen.

Mijn zoon is wel wat een modelkind, hij is best druk en speelt graag, maar hij doet zijn best voor ons. Proper eten, op het potje gaan, zijn tafel opruimen, zelfs alleen spelen, hij laat het allemaal maar al te graag zien. He aims to please, ook al heeft hij zijn kuren en gaat hij buiten gewoon in de plassen LIGGEN. En dat reactie uitlokken doet hij ook wel.

GEteD

Legacy Member
Kop niet laten hangen!

Eerst en vooral de leeftijd tussen 30 maanden en 42 maanden is een moeilijke leeftijd bij bijna alle kindjes, nee nee en nee. Hun willetje doordrijven, ze willen veel doen maar kunnen eigenlijk nog niets en hebben ze constant sturing nodig, kunnen niet alleen spelen. Maar dat gaat over, geen paniek, het wordt beter.

Teveel speelgoed is niet goed, het is beter om de helft weg te zetten en steeds te wisselen, ze hebben ze steeds Iets anders, bij het opruimen steeds helpen en samen opruimen en terwijl een liedje zingen, werkt zeer goed.

Ik denk ook dat de oudste haar middagdutje overbodig is. Best mee stoppen en misschien slaapt ze langer smorgens!

Ook steeds haar feliciteren als ze iets goed doet, hoe klein het ook is, steeds doen, over alles, je zult zien dat ze automatische dingen zal doen om haar opnieuw te feliciteren, niet altijd maar het helpt. Maar beiden positief aanmoedigen,
En bij slechte dingen, cordaat nee en thats it. Geen discussie nee is nee.
Maar het is een moeilijke leeftijd.

TheBud

Legacy Member
GEteD zei:
Kop niet laten hangen!

Eerst en vooral de leeftijd tussen 30 maanden en 42 maanden is een moeilijke leeftijd bij bijna alle kindjes, nee nee en nee. Hun willetje doordrijven, ze willen veel doen maar kunnen eigenlijk nog niets en hebben ze constant sturing nodig, kunnen niet alleen spelen. Maar dat gaat over, geen paniek, het wordt beter.

Teveel speelgoed is niet goed, het is beter om de helft weg te zetten en steeds te wisselen, ze hebben ze steeds Iets anders, bij het opruimen steeds helpen en samen opruimen en terwijl een liedje zingen, werkt zeer goed.

Ik denk ook dat de oudste haar middagdutje overbodig is. Best mee stoppen en misschien slaapt ze langer smorgens!

Ook steeds haar feliciteren als ze iets goed doet, hoe klein het ook is, steeds doen, over alles, je zult zien dat ze automatische dingen zal doen om haar opnieuw te feliciteren, niet altijd maar het helpt. Maar beiden positief aanmoedigen,
En bij slechte dingen, cordaat nee en thats it. Geen discussie nee is nee.
Maar het is een moeilijke leeftijd.

30 en 42? Daar zit ze nog lang niet in? Vergis je je niet?

Cycloon

Legacy Member
Een therapeut kent ook heus niet elke mogelijke situatie waar een kind zich in kan bevinden. Het is aan de therapeut om te herkennen waar het probleem zit, dat correct op te merken en dan ook nog eens de correcte oplossing te vinden dat bij dat kind past. Er zijn er maar weinigen die er in slagen om op al die vlakken de correcte inschatting te maken. Daarom is het op zich niet allemaal quatsch en onzin.

En je hebt ook gewoon kinderen die echt onhandelbaar zijn, daar zal niks werken.

Al lijkt het hier vooral te gaan om kindjes die waarschijnlijk net iets teveel verwend worden en het iets te gemakkelijk hebben. Zoals al verscheidene keren was aangehaald.

straight_six

Legacy Member
da_flux zei:
Ik denk dat je soms eens moet laten zien wie er de "baas" is thuis.

En over dat van doorslapen van je dochtertje.

Toen mijn vriendin klein was sliep ze ook nooit door en weende ze s`nachts ook altijd tot een van de ouders ze kwam pakken dan was het wenen over.

Maar op een nacht was de papa dat zo beu dat hij haar genomen heeft in de wasbak gezet en een emmer koud water over haar hoofd heeft gekapt.

Sinds die nacht heeft ze elke nacht gewoon door geslapen en niet meer geweend.

OK, vanaf nu mag jij geen tips meer geven over opvoeden.. Ik hoop dat uw vriendin zijn acties niet overneemt want om een emmer koud water over een kind van 2 jaar te gooien moet je een halve tot een volledige zot zijn. Als hij dat al doet zal hij nog wel dingen gedaan hebben waaronder jij dan verstaat "tonen wie de baas is"

Het is ook gewoon een lastige leeftijd. Toen onze zoon die leeftijd had wilden we echt geen kind meer bij. Het was echt een hel dat half jaar. Maar ondertussen is hij 5 en hebben we er nog eentje bij van 11 maand.

Ik ben wel blij dat we zoveel leeftijd tussen gelaten hebben, want het zijn echt lastige leeftijden wat die van jou nu hebben en 2 van die mannen gingen wij ook niet aangekunnen hebben.

En individueel spelen doen ze zelfs tot hun 4 jaar, dus daar moet je je zeker geen zorgen over maken.

En idd, doe eens iets samen zonder de kinderen. Wij doen iedere maand eens iets zonder kinderen en daar heb je echt nood aan. Alles is hier volgens mij al gezegd geweest:

-Dochter eens laten doorwenen, na een paar keer beseft ze het wel (zelfs onze kleine van 11 maand zou dat durven proberen)
-Doe eens iets samen zonder kinderen om er terug met volle moed tegenaan te gaan
-lastige leeftijd en vooral als je er 2 hebt
-probeer ze moe te maken door middagdutje af te schaffen/ haar eens goed te laten ravotten
-consequent zijn: is lastig, het is vaak makkelijker hen te laten doen, maar op lange termijn is het noodzakelijk.

da_flux

Legacy Member
straight_six zei:
OK, vanaf nu mag jij geen tips meer geven over opvoeden.. Ik hoop dat uw vriendin zijn acties niet overneemt want om een emmer koud water over een kind van 2 jaar te gooien moet je een halve tot een volledige zot zijn. Als hij dat al doet zal hij nog wel dingen gedaan hebben waaronder jij dan verstaat "tonen wie de baas is"

Het is ook gewoon een lastige leeftijd. Toen onze zoon die leeftijd had wilden we echt geen kind meer bij. Het was echt een hel dat half jaar. Maar ondertussen is hij 5 en hebben we er nog eentje bij van 11 maand.

Ik ben wel blij dat we zoveel leeftijd tussen gelaten hebben, want het zijn echt lastige leeftijden wat die van jou nu hebben en 2 van die mannen gingen wij ook niet aangekunnen hebben.

En individueel spelen doen ze zelfs tot hun 4 jaar, dus daar moet je je zeker geen zorgen over maken.

En idd, doe eens iets samen zonder de kinderen. Wij doen iedere maand eens iets zonder kinderen en daar heb je echt nood aan. Alles is hier volgens mij al gezegd geweest:

-Dochter eens laten doorwenen, na een paar keer beseft ze het wel (zelfs onze kleine van 11 maand zou dat durven proberen)
-Doe eens iets samen zonder kinderen om er terug met volle moed tegenaan te gaan
-lastige leeftijd en vooral als je er 2 hebt
-probeer ze moe te maken door middagdutje af te schaffen/ haar eens goed te laten ravotten
-consequent zijn: is lastig, het is vaak makkelijker hen te laten doen, maar op lange termijn is het noodzakelijk.

Het was btw een glas water e ik heb het verkeerd verstaan.
En ze was 3 op dat moment.

Maar dan nog denk je nu echt dat een kind van 2 niet tegen een emmertje water zou kunnen?

Er zijn er die al heel wat meer kunnen ze.
https://www.youtube.com/watch?v=Yvp7SbZO7to
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Terug
Bovenaan